Τα μηνύματα και τα «συμπεράσματα»

Είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από τα περσινά… Τέτοια εποχή ήταν που ακούγονταν ανησυχίες (κατά το ηπιότερο), ή κραυγές (κατά το ελαφρώς ισχυρότερο διότι υπήρξαν και εξευτελισμοί) για την απόκτηση του Ντόντα Χολ. Λίγοι μήνες έχουν περάσει από τότε που ο Ολυμπιακός, στο ξεκίνημα της σεζόν της Ευρωλίγκας, αντιμετώπισε έντονη αμφιβολία και ισοπεδωτική κριτική, λόγω της αργής εκκίνησής του στην Ευρωλίγκα… Φυσικά, στην Ελλάδα, παρατηρείται το μοναδικός φαινόμενο: Άπαντες είναι σπεσιαλίστες σε τομείς που (ενώ θα μπορούσαν) που δεν ακολούθησαν ποτέ επαγγελματικά. Ειδικά στον αθλητισμό… Οι φίλαθλοι είναι καλύτεροι παίκτες που δεν έγιναν ποτέ και, αναντίρρητα, κορυφαίοι προπονητές που επίσης δεν έκατσα ποτέ σε πάγκο… 

Ένα χρόνο μετά, ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης, με τη δική του ταυτότητα. Ο Ντόντα Χολ πανάξια αναγνωρίζεται πια ως βασικό γρανάζι στο rotation της ομάδας του. Ο Φουρνιέ και ο Ντόρσεϊ μπορούν να μοιράσουν δύο γαϊδάρων άχυρα, ο Μπαρτζώκας δεν χρειάστηκε να αποκτήσει τον Μίτσιτς, ούτε κάποιον ball dominant παίκτη για να σκοράρει στα τελευταία δύο λεπτά (και τα υπόλοιποα 38 να κάθεται φυσικά σύμφωνα πάντα με την ίδια λογική). 

Όλα αυτά αναφέρονται γιατί ό,τι κι αν έγινε στην Κρήτη, όπου αγωνίστηκαν ομάδες με σοβαρές απουσίες, δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Είτε νικούσε, είτε έχανε ο Ολυμπιακός από τη Φενέρ, ή τον Ερυθρό, δεν θα άλλαζε το παραμικρό. Η ομάδα του Μπαρτζώκα βρίσκεται …στη διαδικασία. Κι αυτή η διαδικασία της δόμησης, της αναζήτησης της κατάλληλης χημείας, των ρόλων, της αντίληψης των ιδεών του κόουτς, απαιτεί χρόνο! Πολύ χρόνο. Κι αυτό ως κοσμοθεωρία είναι ο μίνιμουμ σεβασμός με τον οποίο οφείλουμε να αγκαλιάζουμε έννοιες όπως “Ομάδα” και “Προετοιμασία”. Σε διαφορετική περίπτωση, οι παίκτες θα έρχονταν μία εβδομάδα πριν την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων και θα έπαιζαν. 

Στην Κρήτη ο Ολυμπιακός γέμισε τα στήθια του με ούριο άνεμο για να συνεχίσει την προετοιμασία του, γνωρίζοντας πως, έχοντας βάλει δύο πολύ υψηλού επιπέδου παίκτες και έναν τρίτο που θα αναλάβει πολύ απαιτητικό ρόλο (Εντζάι) επειδή το τεχνικό τιμ πίστεψε ότι μπορεί να το κάνει, υπάρχει μακρύς δρόμος ακόμα για να φτάσει στο επιθυμητό σημείο. 

Οι νίκες φυσικά πάντα είναι ευπρόσδεκτες. 

Πολύ περισσότερο, από τη στιγμή, που από τη φετινή σεζόν θα απουσιάζει ο πολυτιμότερος στρατιώτης και στρατηγός ταυτόχρονα, ο Τόμας Γουόκαπ, που όπως ανακοινώθηκε θα συνεχίσει επίσημα την καριέρα του στο Ντουμπάϊ.

Η φιλοσοφία του Γιώργου Μπαρτζώκα δε θα αλλάξει… Ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε ως μία ομάδα που επιδίωκε τη συνεχόμενη κίνηση μακριά από τη μπάλα, με συνεργασίες, καλές αποστάσεις κτλ… Bartzokas Ball… Η προσωπικότητα και η δεινότητα του Φουρνιέ ήταν εκεί. Το dominance του Μιλουτίνοφ επίσης… 

Διαφορετική ενέργεια και περισσότερη αποφασιστικότητα (που συνεπάγεται μεγαλύτερη άνεση και εξοικείωση στην κίνηση μέσα στη λογική της ομάδας) είχε ο Γουόρντ και στα δύο μισά του γηπέδου. Κι αν έχει την ίδια αυτοπεποίθηση όταν εκτελεί από μακριά, όπως αυτή που έδειξε στην Κρήτη (και δεν είχε στην προηγούμενη σεζόν), μακροπρόθεσμα μπορεί και να εξελιχθεί σε πραγματική απειλή για την άμυνα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα ρισκάρουν πάνω του, καθώς είναι αδύνατον να μετατραπεί σε ένα καλοκαίρι σε σουτέρ του 40% στο τρίποντο). 

Από εκεί και πέρα, ο Τερέλ Μακ Ιντάιρ είναι αλήθεια ότι θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο. Και δεν υπάρχει τίποτα, μα τίποτα πιο λογικό από αυτό, καθώς καλείται να γίνει ο “στρατηγός” σε μία μπασκετική φιλοσοφία που δεν μοιάζει πολύ με καμία άλλη, όπου αυτός είναι ίσως ο σημαντικότερος παίκτης. Ο Τόμας Γουόκαπ, μετά από πέντε χρόνια, αντιλαμβανόταν ακόμα και τη ανάσα των συμπαικτών του. Και ο νέος παίκτης των ερυθρόλευκων δεν μπορεί να φτάσει σε αυτό το επίπεδο σε 20 μέρες. 

Είχε πάντως μεγάλο ενδιαφέρον να τον παρακολουθήσει κανείς και με λίγη ενσυναίσθηση να αντιληφθεί την τεράστια προσπάθεια που έκανε…

Στον Αστέρα είχε διαρκώς τη μπάλα στα χέρια του… Αποφάσιζε, έστηνε συνεργασίες, εκτελούσε. 

Στα δύο φιλικά στην Κρήτη, πήραν τα σουτ που του αναλογούσαν (και τα οποία, ως αναμενόταν, του έδιναν οι αντίπαλοι), αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει πως λειτουργούσε μέσα στο σύνολο. 

Ο Αμερικάνος προσπάθησε να σκληρά να μείνει μέσα στην κατευθυντήρια γραμμή του Γιώργου Μπαρτζώκα (που επιτρέπει μόνο μία ντρίμπλα και μετά αμέσως απόφαση). Δεν του ήταν εύκολο, αλλά προσπάθησε… Ήθελε να παίξει το μπάσκετ του προπονητή του, με το οποίο όμως, ακόμα, του δημιουργεί κάποιες συνθήκες πίεσης. Ήθελε να ξεφορτωθεί τη μπάλα γρήγορα από τα χέρια του, να στήσει και να διευκολύνει την κίνηση της ομάδας, να βρει τις πάσες που μπορούν να προκαλέσουν πλεονέκτημα, να διαβάσει την αντίπαλη άμυνα. Και φυσικά να αμυνθεί όπως πολύ καλά ξέρει να κάνει. Δεν τα κατάφερε πολύ καλά, μα αλίμονο αν περίμενε κανείς απόλυτη εξοικείωση από το πρώτο φιλικό. Θα ήταν εντελώς παράλογο. 

Από τις μη παραγωγικές εμφανίσεις του Μακ Ιντάιρ προκύπτει κάτι πολύ θετικό στη συνέχεια: Ο Μακ Ιντάιρ έμοιαζε σε κάποια σημεία με κακό παίκτη, διότι ο στόχος του ήταν να φανεί πάρα πολύ καλός συμπαίκτης. Κι ένας παίκτης που φροντίζει να διατηρείται μέσα στο παιχνίδι η φυσιογνωμία της ομάδας. Κι αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό θεμέλιο για τη συνέχεια, χωρίς φυσικά να εγγυάται κανείς ότι θα τα καταφέρει απόλυτα. Οποιαδήποτε κριτική από τόσο νωρίς όμως, είναι παντελώς παράλογη έως και ανόητη. 

Ο Εντζάι, από την πλευρά του, ανήκει σε μία παρόμοια κατηγορία… Είναι σούπερ αθλητικός, μα πάρα πολύ άγουρος για αυτό το επίπεδο… Στον τελικό με τον Αστέρα άφησε εξαιρετικά δείγματα. Όλοι γνώριζαν ότι είναι σούπερ αθλητικός, coachable με φοβιστικό μεγεθος, χέρια και ανεξάντλητη ενέργεια. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αυτή τη στιγμή αν θα σουτάρει έξω από τη γραμμή με ικανοποιητικά ποσοστά. Το έκανε με τον Αστέρα, όχι με τη Φενέρ. Η συνέπεια είναι αυτή που δημιουργεί πλεονεκτήματα. To πρώτο και πιο βασικό σημείο που πρέπει να τον απασχολήσει πάντως, δεν είναι ούτε η εκτέλεση του, ούτε η κίνησή του μακριά από τη μπάλα. Είναι η πάσα του. Το παιχνίδι του Ολυμπιακού δεν μπορεί να αντέξει παίκτη, ο οποίος δεν πασάρει με αυτοπεποίθηση, ταχύτητα και ακρίβεια. Και στην Κρήτη ο Εντζάι είχε κάποιες πολύ κακές εκτελέσεις σε πάσες. 

Επίτηδες κράτησα τον Μοντέρο για το τέλος. Το δίδυμο με τον Φουρνιέ προκάλεσε συναισθήματα που μόνο μια λέξη μπορεί να τα περιγράψει: Τρόμος!

Αν είναι και οι δύο στη ζώνη τους, ο Ολυμπιακός θα έχει τη δυνατότητα να παίζει διαστημικά. Απλά αυτό! Τίποτα άλλο.

Το μόνο που μπορεί να σημειώσει κανείς είναι το γεγονός ότι για ένα διάστημα 6-7 επιθέσεις συνεχόμενες στο δεύτερο ημίχρονο (όταν είχαν πάρει φωτιά και οι δύο), ολοκληρώθηκαν από τα δικά τους χέρια με τους υπόλοιπους παίκτες να μην έχουν συμμετοχή. Είναι δεδομένο όμως, ότι ο Μπαρτζώκας το διαπίστωσε και οι εβδομάδες που ακολουθούν θα λειτουργήσουν ευεργετικά για να μπει ο σωστός τόνος στην ομάδα και τους χειριστές. 

Υ.Γ. Ο Ολυμπιακός κλήθηκε να παίξει χωρίς τον Βεζένκοφ και ο Μπαρτζώκας χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει σχήματα με τον Γουόρντ και τον Τζοόυνς στο “4”. Δεν είναι ζήτημα αξίας του Εντζάι, είναι θέμα αριθμητικό. Θα πάει ο Ολυμπιακός με δύο τεσσάρια σε ολόκληρη τη σεζόν; Η μήπως είναι σκόπιμο να αναζητήσει ακόμα έναν παίκτη σε αυτές τις θέσεις (3-4) για να αντιμετωπίσει προβλήματα πιθανώς τραυματισμών στη διάρκεια της σεζόν που είναι θεόρατη;