Τα ντέρμπι αιωνίων δεν είχαν πάντα μίσος, αλλά και αγάπη...

Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός, πράσινο - κόκκινο, δύο κόσμοι εντελώς διαφορετικοί, δύο παράλληλες γραμμές που δεν βρίσκουν κανένα σημείο τομής σε κανένα υπαρκτό ή παράλληλο σύμπαν. Κι όμως, το σημαντικότερο «ζευγάρι» ομάδων της Ελλάδας, βρήκε μια στιγμή «ένωσης» σε ένα από τα δημοφιλέστερα ζευγάρια της ελληνικής showbiz, αυτό του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και της Αλίκης Βουγιουκλάκη. 

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ δεν υποδυόταν απλώς τον λαϊκό άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Τον κουβαλούσε μέσα του. Γεννημένος στο Χατζηκυριάκειο, μεγαλωμένος στον Πειραιά των δύσκολων χρόνων, μεγαλωμένος μέσα στη φτώχια, τον μόχθο και τον αγώνα, έφτιαξε από νωρίς μια ταυτότητα που δεν αποχωρίστηκε ποτέ. Ο Πειραιάς ήταν για εκείνον περηφάνια, πληγή, μνήμη και όλα όσα είχαν σμιλεύσει τον χαρακτήρα του. Ήταν ο τόπος που τον διαμόρφωσε και στον οποίο επέστρεφε πάντα, έστω και συναισθηματικά, ακόμη κι όταν είχε γίνει ήδη ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της Ελλάδας.

Αυτός ο βαθύς δεσμός εξηγεί πολλά. Εξηγεί γιατί ο Παπαμιχαήλ μιλούσε για τον Πειραιά πάντα με μεγάλη τρυφερότητα. Εξηγεί γιατί ο βομβαρδισμός του Πειραιά το 1941 σημάδεψε τόσο έντονα τη μνήμη του. Εξηγεί, τελικά, γιατί ο Ολυμπιακός δεν ήταν απλώς η ομάδα που υποστήριζε. Ήταν κομμάτι της ταυτότητάς του. Ο ίδιος το είχε πει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο: «Ήμουν πεισματάρης και θρασύτατος Πειραιώτης, Ολυμπιακός». Σε αυτή τη φράση χωρούσε σχεδόν ολόκληρος ο εαυτός του. Ο τόπος, το πείσμα, η ιδιοσυγκρασία, η πίστη.

Το... μεγάλο «μίσος» έγινε μεγάλος έρωτας

Η μοίρα, βέβαια, είχε άλλα σχέδια και του έφερε στον δρόμο του την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Από την πρώτη τους γνωριμία υπήρχε ένταση, σπινθήρας, εκείνη η αίσθηση ότι δύο πολύ δυνατοί κόσμοι συναντιούνται. Ο ένας κουβαλούσε τον Πειραιά, η άλλη μια διαφορετική αστική ατμόσφαιρα, μια πιο εκλεπτυσμένη κουλτούρα. Και μέσα σε αυτή τη συνάντηση δεν άργησε να φανεί και μια άλλη, πιο ανάλαφρη αλλά εξίσου χαρακτηριστική κόντρα, εκείνη των «αιωνίων». Ο Παπαμιχαήλ ήταν Ολυμπιακός, η Βουγιουκλάκη ήταν Παναθηναϊκός.

Η «αιώνια» αντιπαλότητα μπήκε έτσι και μέσα στο πιο διάσημο ζευγάρι της μεταπολεμικής Ελλάδας. Όχι ως κάτι τοξικό, αλλά ως μια ζωντανή, σχεδόν γοητευτική αντίθεση ανάμεσά τους. Ο Παπαμιχαήλ, βέρος Πειραιώτης, δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για τον Ολυμπιακό, ούτε την παρουσία του στο «Καραϊσκάκης». Η Βουγιουκλάκη, από την άλλη, έσπασε τα στερεότυπα της εποχής δηλώνοντας δημόσια και χωρίς περιστροφές ότι ήταν «Παναθηναϊκιά μέχρι κόκκαλο». Δεν το έκανε επιφανειακά. Γνώριζε ποδοσφαιριστές, τα αποτελέσματα της ομάδας, αγωνιούσε, θύμωνε, υπερασπιζόταν τον Παναθηναϊκό. Έδειχνε ότι είχε πάθος αληθινό.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την τόσο χαρακτηριστική διαφωνία, υπήρχε ένα ωραίο μάθημα. Ούτε η διαφορετική τους «οπαδική ταυτότητα» αμφισβήτησε τον έρωτά τους ούτε η πίστη τους στις ομάδες μετατράπηκε σε μίσος για τον άλλον. Αντίθετα, η ιστορία τους θυμίζει κάτι που το ελληνικό ποδόσφαιρο ξεχνά συχνά, ότι η αγάπη για μια ομάδα μπορεί να είναι απόλυτη χωρίς να γίνεται τυφλή. Ότι η κόντρα μπορεί να έχει πάθος χωρίς να χάνει το μέτρο της. Ότι ακόμη και στο μεγαλύτερο ντέρμπι της χώρας, αυτό ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, υπάρχει χώρος για συναίσθημα που ενώνει.