Τα παραλίγο διαιτητικό… ριφιφί στην Πάτρα, κατάφερε να πετύχει το αντίθετο

Τέτοιες νίκες σαν αυτή που έκανε ο Άρης επί του Προμηθέα στην Πάτρα, έχουν πολλαπλά οφέλη, αφού πρώτα οι φίλοι του Άρη γλίτωσαν από τα πολλαπλά εγκεφαλικά εξαιτίας των διαιτητικών οργίων της τριάδας με πρωταγωνίστρια την Τσαρούχα και σε ρόλο κομπάρσων τους Σκανδαλάκη και Αγγελή, οι οποίοι προσπάθησαν ετσιθελικά να κλέψουν το ροζ φύλλο αγώνα από την ομάδα του Μίλιτσιτς και να το δώσουν… νταηλίκι στους πατρινούς.

Ακόμη και η αξέχαστη διαιτησία στον τελικό του Λίντο πριν από 21 χρόνια, που ακόμη χτυπάει στα μηνίγγια των αρειανών, ωχριά μπροστά σε αυτό που πήγε να γίνει χθες στην Πάτρα. Η Οσκαρική παράσταση των ανθρώπων με τα γκρι περιλάμβανε 46 βολές των γηπεδούχων, 27 στο πρώτο ημίχρονο και 19 στο δεύτερο που συνιστούν αριθμό ρεκόρ στη φετινή GBL. Ως αποτέλεσμα είχαν φυσικά τις τρεις αποβολές παιχτών του Άρη με 5 φάουλ και άλλες τόσες τεχνικές ποινές. 33 φάουλ, ένα τρίποντο του Άντζουσιτς στο πρώτο ημίχρονο που… βαφτίστηκε δίποντο χωρίς να συμβουλευτούν πρώτα το instant replay όπως όφειλαν και μια σειρά από αμφιλεγόμενα σφυρίγματα που στην συντριπτική τους πλειοψηφία δίνονταν υπέρ των γηπεδούχων. Ήταν ο μοναδικός τρόπος να μπει ένα φρένο στο καλύτερο πρώτο ημίχρονο του Άρη που έτρεχε με 62 πόντους και εξωπραγματικά ποσοστά ευστοχίας (64% δίποντα, 50% τρίποντα, 93% βολές), 18 ασίστ και μόλις 5 λάθη. Ποσοστά ικανά να χτίσουν μια διαφορά που θα έδειχνε νικητή από το πρώτο ημίχρονο που εντέλει έκλεισε με +8.

Αν ο Άρης δεν ήταν τόσο καλός χθες, πιθανότατα δεν θα άντεχε το χειρουργείο όπως πολύ εύστοχα χαρακτήρισε τη διαιτησία η ΚΑΕ Άρης και θα έχανε ένα δικό του ματς. Το χθεσινό παραλίγο διαιτητικό… ριφιφί, που είναι και επίκαιρη η λέξη, δυο πράγματα πετυχαίνει.

Το ένα αφορά τη συνειδητοποίηση ότι η επιστροφή του Άρη στην μπασκετική κανονικότητα που σύντομα φιλοδοξεί να τον οδηγήσει και πάλι στο να κατακτά κορυφές, δεν αρέσει στους κοντόφθαλμους που διοικούν το άθλημα. Ντροπή στον Άρη που προσέλκυσε ένα δισεκατομμυριούχο επενδυτή (Σιάο) που εμπνεόμενος από το μοναδικό μπασκετικό DNA του club ήρθε να βάλει τα ωραία του λεφτάκια για να κάνει ξανά τον Άρη ανταγωνιστικό σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αλλά… συγγνώμη, εμείς εδώ μάλλον δεν θέλουμε κάποιον που δεν χρωστάει, που φέρνει παίκτες επιπέδου Ευρωλίγκας, ένα μονίμως γεμάτο γήπεδο και μια ατμόσφαιρα ανανέωσης που την έχει ανάγκη το… κλειστοφοβικό ελληνικό μπάσκετ.

Το δεύτερο που πέτυχε το χθεσινό παραλίγο… ριφιφί ήταν να συσπειρώσει ακόμη περισσότερο το κοινό του Άρη. Να το στρέψει ακόμη πιο λυσσαλέα στο γήπεδο και κοντά στην ομάδα, προσφέροντας στήριξη, απλώνοντας παράλληλα και μια ασπίδα προστασίας απέναντι σε αυτούς που είναι αλλεργικοί στον άνεμο αλλαγής που κομίζει ο Ρίτσαρντ Σιάο και ο μπασκετικός Άρης. Θα παραμείνω ρομαντικός, ίσως και λίγο αφελής, πιστεύοντας ότι στο τέλος το ΚΑΛΟ και το υγιές θα επικρατήσει…