Τα τσαλακωμένα κοστούμια

Το λαβωμένο κιτρινοπράσινο οπλοστάσιο στο ταξίδι προς τη Ρόδο άφησε κάποιες θέσεις αδειανές στην πτήση προς το νησί, αλλά ούτε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ούτε ο Ντράγκαν Σάκοτα θα έχαναν μία καλή ευκαιρία για δοκιμές σε πραγματικές συνθήκες. 

Στις μεταδόσεις του athletiko.gr και του Action24 από τη Ρόδο, μαζί με τον Βασίλη Μοιρώτσο, τον Ηλία Λαλιώτη και τον Χρήστο Τσάλτα, μάλλιασε η γλώσσα να επαναλαμβάνουμε ότι τα φιλικά παιχνίδια στην περίοδο της προετοιμασίας διεξάγονται για να γίνουν λάθη. Πολλά λάθη. Όχι το αντίθετο. Και ουδείς ενδιαφέρεται για τα λαμπάκια και τι αριθμούς αυτά συνθέτουν στον ηλεκτρονικό πίνακα. Στα φιλικά, νίκη είναι το μάθημα. Ήττα (και μάλιστα μεγάλη) είναι να μην γίνουν σαφή τα μηνύματα.  

Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, οι δύο -εύκολες- νίκες στη Ρόδο, παντελώς ανούσιες ήταν. Η ουσία κρυβόταν στο ένδυμα που έχει κόψει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στους υπεραστέρες τους για να κάνουν το catwalk τους στην ευρωπαϊκή πασαρέλα. Ένα ένδυμα υψηλής ραπτικής, προσαρμοσμένο στις γραμμές του καθενός ξεχωριστά, αλλά τσαλακωμένο, βρώμικο και με απαραίτητο αξεσουάρ το φούμο στις μούρες. 

Στα δύο παιχνίδια με την ΑΕΚ και την Σπαρτακ Σούμποτιτσα αυτό που μένει είναι ότι ο Ομπράντοβιτς (φαίνεται πως) έχει πείσει τους σούπερ προβεβλημένους αστέρες του: Η επίθεση, ξεκινάει από την άμυνα και οι τίτλοι κρίνονται στα χαρακώματα και όχι στις αστρικές επιθέσεις. 

Ο Σέρβος τεχνικός, στη δεύτερη θητεία του στον Παναθηναϊκό ονειρεύεται μία ομάδα που, επειδή έχει όλα τα εκείνα τα συστατικά που χρειάζονται, θα είναι μία πολύφερνη πρέσβειρα two way χαρακτήρα, όπου η επίθεση και η άμυνα θα είναι έννοιες σιαμαίες.

Το παρκέ ή το glass floor δε θα αντέχει σταρ με κοστούμια και καλογυαλισμένα σκαρπίνια, αλλά καλοντυμένους στρατηγούς και στρατιώτες που θα βουτήξουν στη λάσπη και στο τέλος, εξαντλημένοι, θα ζητήσουν αλλαγή γιατί δε θα αντέχουν πια να ασκούν αμυντικό bullying σους αντιπάλους τους. 

Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που φέρνει στο φετινό προφίλ του Παναθηναϊκού ο  Μπόνγκα, ο οποίος κάθε φορά που πατάει στο παρκέ έμοιαζε με …τερματοφύλακα και ο Παπι Μπάντιο. Υπηρεσίες αμυντικής αφοσίωσης που όταν συνδυάζονται με το μέγεθος και την αντίληψη του Χουάντσο, την πίεση (για όση ώρα αντέχει) του Τζέριαν Γκραντ, την ανιδιοτελή πίστη του Καλαϊτζάκη, μπορούν να προκαλέσουν χάος στον αντίπαλο.

Όχι, προφανώς και δεν ήταν όλα καλώς καμωμένα στον Παναθηναϊκό του Ζοτς των πρώτων ημερών. Ξανά: Θα ήταν παράλογο να είναι!

Η είδηση για το σουλάτσο που κάνουν οι πράσινοι στην αγορά με τους διαθέσιμους σέντερ, βγήκε αμέσως μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ… Το πρώτο που ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε δοκιμάστηκε να παίξει στη θέση για την οποία θεωρητικά αποκτήθηκε, στο “5”. 

Στις δηλώσεις του, στην κάμερα του Athletiko.gr, ο Γάλλος, που εν ριπή οφθαλμού έγινε ο λατρεμένος της παιδικής πράσινης εξέδρας, παραδέχτηκε όταν ρωτήθηκε πως του φάνηκε να παίζει στο “5”… “Μου φάνηκε… κουραστικό”. Τίμιο και ειλικρινές. Η Ευρώπη δεν είναι ΝΒΑ και ο Παναθηναϊκός που είναι υποχρεωμένος να νικά παντού και πάντα, δεν είναι Σικάγο, όπου ο Γάλλος πήρε κάμποσα λεπτά σε μία θέση με την οποία δεν φαίνεται πολύ εξοικειωμένος. 

Ίσως να ήταν τυχαίο και να πρόκειται για μία χρονική συγκαιρία. Ίσως να μην σχετίζεται καν με τις αδυναμίες που έδειξε ο “Γιαμπου” στα φιλικά με την ΑΕΚ και την Σπάρτακ, το γεγονός ότι οι πράσινοι βγήκαν παγανιά στις μεταγραφικές Champs Elysees. Ίσως να εντοπίστηκε αριθμητικό έλλειμα στη θέση και όχι κενό δεξιοτήτων. Θα μάθουμε εν καιρώ. 

Ο Γάλλος πάντως, ήταν πολύ σοβαρός, αφοσιωμένος και σούπερ πειθαρχημένος. Μαζί του, σε θέση “5” ο Ζοτς δοκίμασε διάφορες καλύψει στο pick n’ roll των αντιπάλων… 

Έπαιξε drop, όπου κάποιες φορές ο Γάλλος έμοιαζε αιχμάλωτος της ανετοιμότητάς του να αντιθληφθεί πότε και αν πρέπει να πλησιάσει περισσότερο στον χειριστή, ή να σταματήσει μία πιθανή πάσα στον ψηλό. 

Έπαιξε αλλαγές, όπου οι αντίπαλοι χειριστές αποκάλυψαν αδυναμίες του Dancing Bear στο 1 vs 1, όπου δεν ήταν εύκολο να σταματήσει   χαμηλότερους και πιο εκρηκτικούς δαίμονες. 

Η άμυνα που προκάλεσε κάμποσα προβλήματα στους εκάστοτε απέναντι ήταν αυτή, όπoυ ο Μπάντιο, ή άλλος wing, έτρεχε δεύτερος παίκτης στη βοήθεια του Γιάμπου… Αυτό έκανε νόημα αρκετές φορές. Και μάλιστα σε βοήθειες που έρχονταν από τη δυνατή πλευρά. 

“Κόουτς, παίξατε κάποια στιγμή άμυνα next στο pick n’ roll της ΑΕΚ” ρώτησα τον Ζοτς πριν το ματς με την Σπάρτακ Σουμπότιτσα…

“Χρησιμοποιήσαμε διάφορες άμυνες, ναι” απάντησε..

“Ναι, αυτό ήταν χαρακτηριστικό. Αλλά παίξατε Next (είναι η άμυνα που η βοήθεια έρχεται από τον επόμενο πιο κοντινό παίκτη στη μπάλα και γίνεται ολόκληρη περιστροφή με 3 ή περισσότερους παίκτες που καλύπτουν τα πιο κοντινά κενά που δημιουργούνται);” επέμεινα…

Ο κόουτς Ομπράντοβιτς γέλασε… “Σου απάντησα ήδη. Αυτό που μπορώ να απαντήσω” ολοκλήρωσε με το χαρακτηριστικό γέλιο του. 

Για την επίθεση του Παναθηναϊκού, που ακόμα είναι άγουρη και ακατέργαστη, μα πλούσια σε ατομικό ταλέντο, αθλητικότητά και αποδοχή της προπονητικής κατεύθυνσης, θα έχουμε πολύ χρόνο να μιλήσουμε. 

Ας κρατήσουμε όμως τούτο: Στο ρόστερ του Παναθηναϊκού δεν υπάρχει ούτε ένας παίκτης που να μην έχει ένα play το οποίο θα αναδείξει τις ικανότητες του. Αυτές που ο Ζοτς πιστεύει ότι έχει ο καθένας από αυτούς. 

😄🫶 Excellence + Happy fans = Happy Obradovic pic.twitter.com/ThqRAMsPlp

— Athletiko (@athletiko_gr) September 12, 2026

Για του λόγου το αληθές… Το πρωί του Σαββάτου είχα μία συνάντηση με έναν άνθρωπο που ανήκει στην κατηγορία με τα σπουδαιότερα μη προπονητικά ή παικτικά ονόματα… 

Ένας άνθρωπος με μάτι κοφτερό… Κάποια στιγμή πέρασε από μπροστά ο Βαρβαρίτης, με τον οποίο ο λεγάμενος έμοιαζε να είναι ξετρελαμένος… 

“Όταν ο Ζοτς τον έβαλε στο γήπεδο, του είπε: “Θα πας να κάτσεις εκεί, στη γωνία, και θα περιμένεις”… Έβαλε μέσα τον πιτσιρικά και κάλεσε το play που θα μπορούσε άνετα να καταλήξει με πάσα ακρβώς στο σημείο που θα βρισκόταν ο μικρός”. 

Έφερα στο μυαλό μου τη φάση. Κι όντως είχε γίνει έτσι. Αστόχησε! Αλλά, ακόμα και για τον νεαρό Βαρβαρίτη που φαίνεται να έχει κλέψει την καρδιά όχι μόνο του εν λόγω, αλλά και του ίδιου του Ζοτς, τα plays στοχεύουν (και) σε αυτόν. 

Για να μην αναφερθούμε στα διαδοχικά empty corner PNR με τον Μπάντιο, τον Γκραντ και τον Γιάμπου, που υπάρχουν για να στρώνουν χαλί στο ταλέντο των εμπλεκόμενων να εκκινήσουν και να τελειώσουν φάσεις. 

Η στα διαδοχικά post up του Γκραντ και του Γιάμπουσέλε… Η στην δυνατότητα που δίνεται στους περιφερειακούς (κυρίως του Φρανσίσκο) να παίζουν iso στο transition με τους υπόλοιπους να του ανοίγουν το χώρο απασχολώντας τους αντιπάλους στην weak side. 

Και πολλά άλλα… 

Πολλές επιθέσεις προφανώς κι “έσπασαν” διότι η χημεία δεν είναι ακόμα εκεί.   Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: Πότε θα καταφέρει να τη βρει το “αστρικό” σύστημα των πράσινων… Διότι σε σχέση με πέρσι, δεν έχουν αλλάξει μόνο πολλά πρόσωπα. Έχουν αλλάξει τα πάντα.

Υ.Γ. Αν ο Λευτέρης Μαντζούκας παραμείνει συνεπής στα δύο μισά του γηπέδου και βρει χώρο στο rotation έστω και του ελληνικού πρωταθλήματος, το κέρδος θα είναι πραγματικά μεγάλο για τον ίδιο και το ελληνικό μπάσκετ. Στο χέρι του είναι. Και στο κεφάλι του.