Τα τσιμέντα ράγισαν, ο ουρανός δάκρυσε, ο ΠΑΟΚ τίμησε, κέρδισε και προχωρά

Ο ουρανός της Θεσσαλονίκης είχε μαυρίσει από νωρίς το πρωί της Κυριακής. Αρμονικά συνδυασμένος με όσα είχε να φέρει η μέρα στην ασπρόμαυρη οικογένεια. Οι σταγόνες της βροχής εντείνονταν, πολλαπλασιάζονταν. Σα δάκρυα που έτρεχαν από ψηλά και δε σταματούσαν. Το σκηνικό είχε στηθεί για μια βραδιά φόρο-τιμής. Μια βραδιά κορύφωσης του δράματος. Μια βραδιά ξεσπάσματος. Μια βραδιά ξορκίσματος της μοίρας με την οποία θα αναγκαστεί να πορευτεί για ακόμα μια φορά στην ιστορία του ο οργανισμός του ΠΑΟΚ. Φίλαθλοι, παίκτες, προπονητές, παράγοντες.

Όλα λιτά, απλά, κατανυκτικά. Τα στεφάνια, τα λουλούδια, τα κεριά, οι πυρσοί, τα φαναράκια, τα συνθήματα. Όλα για τα επτά αδικοχαμένα παλικάρια που θα έπρεπε να βρίσκονταν απόψε στα τσιμέντα της Θύρας 4. Αντίθετα, τα τσιμέντα ράγισαν. Αυτοί παρακολουθούσαν από ψηλά. Και οι υπόλοιποι τραγουδούσαν προς τιμήν τους.

Στο ίδιο κλίμα και εντός αγωνιστικού χώρου 

Στο ίδιο κλίμα ήταν και όσα έγιναν εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Εκεί όπου οι παίκτες του Ραζβάν Λουτσέσκου έκαναν όσα έπρεπε ως επαγγελματίες, και όσα ένιωθαν ως άνθρωποι που ανήκουν σε αυτό το κλαμπ. Τέσσερα γκολ μέσα ένα μισάωρο με ωραίο ποδόσφαιρο, παρά το γεγονός ότι ο Ρουμάνος τεχνικός προχώρησε σε πλήθος αλλαγών, με πολλά νέα πρόσωπα στην ενδεκάδα. Με κύριους άξονες τους Ντεσπόντοφ, Γερεμέγεφ και Πέλκα, ο Δικέφαλος έκανε το καθήκον του και έδωσε ξανά την… πάσα στην κερκίδα. Αυτή που δε σταμάτησε να αποχαιρετά με τον δικό της τρόπο τα επτά παιδιά της.

Οι ασπρόμαυροι τίμησαν όπως έπρεπε τους νεκρούς τους, πήραν παράλληλα τη νίκη που όφειλαν, και είναι πλέον υποχρεωμένοι να κοιτάξουν μπροστά.

Στο βαρύτατο και κρισιμότατο αγωνιστικό πρόγραμμα του Φεβρουαρίου. Και εκεί έρχονται να προστεθούν οι ενοχλήσεις του Κωνσταντέλια που αποχώρησε νωρίς. Ένα (ακόμα) άσχημο νέο που σίγουρα δε χρειαζόταν ο ΠΑΟΚ.