Τα πολυεπίπεδα κέρδη του Παναθηναϊκού σε ενδεχόμενη πρόκριση επί της Μπέτις

Ο Παναθηναϊκός ενδύθηκε ξανά το ευρωπαϊκό του κοστούμι και έφερε στο κόσμο του αναμνήσεις από το ένδοξο παρελθόν του. Από τα ιστορικά «glory days» και το χιλιοτραγουδισμένο «Εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ», στα παιχνίδια με την Μπέτις, τα οποία όλος ο οργανισμός του «τριφυλλιού» είχε μεγάλη ανάγκη. Ειδικά μετά τη νίκη στο πρώτο παιχνίδι και το ισχνό προβάδισμα που έχει αποκτήσει το «τριφύλλι», η προσμονή έχει.. τρυπήσει ταβάνι. Το σίγουρο είναι ότι ο... Panathinaikos, μετά από αρκετά και δύσκολα χρόνια, έχει επιστρέψει ξανά!

Οι αριθμοί, άλλωστε, έρχονται να επιβεβαιώσουν του λόγου το αληθές. Με συγκομιδή 13.250 βαθμών στο φετινό ranking, ο Παναθηναϊκός έχει ήδη ξεπεράσει την περσινή επίδοσή του, που είχε σταματήσει στους 11.000 βαθμούς, παρότι εκείνη είχε επιτευχθεί στο χαμηλότερης δυναμικότητας Conference League. Πρόκειται για την κορυφαία ευρωπαϊκή του επίδοση των τελευταίων 23 ετών, μια στατιστική που αποκτά ιδιαίτερο βάρος αν αναλογιστεί κανείς πόσο δύσκολη και απαιτητική είναι η παρουσία στο Europa League.

«Εκτόξευση» στο ranking της UEFA

Αυτή η πορεία αποτυπώνεται και στην κατάταξη της UEFA. Οι «πράσινοι» βρίσκονται πλέον στην 75η θέση, με συντελεστή πενταετίας 29.250 βαθμών και κοιτούν πλέον με σοβαρές αξιώσεις ακόμα και για την 70ή θέση από την εφετινή σεζόν. Αυτή η εξέλιξη, εκτός από πρεστίζ, μπορεί να επηρεάσει ευνοϊκά τις μελλοντικές ευρωπαϊκές κληρώσεις του Παναθηναϊκού, να προσφέρει καλύτερες αφετηρίες με τους «πράσινους» στα γκρουπ των ισχυρών και να ενισχύσει τη δυνατότητα του συλλόγου να εδραιωθεί ξανά στο υψηλότερο επίπεδο.

Το κέρδος, όμως, δεν είναι μόνο αγωνιστικό ή… συμβολικό. Είναι και απολύτως χειροπιαστό. Η φετινή πορεία στο Europa League έχει ήδη βάλει στα ταμεία του Παναθηναϊκού 12.100.000 ευρώ, ένα ποσό εξαιρετικά σημαντικό, ενώ αν έρθει η πολυπόθητη πρόκριση επί της Μπέτις θα προστεθούν ακόμη 2.500.000 ευρώ, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη ώθηση.

Μπροστά του, μάλιστα, ανοίγεται μια προοπτική που πριν από λίγο καιρό ίσως έμοιαζε μακρινή. Αν η Φερεντσβάρος καταφέρει να πάρει τελικώς τη πρόκριση επί της Μπράγκα (οι Ούγγροι επικράτησαν με 2-0 στον πρώτο αγώνα) και το «τριφύλλι» κάνει την υπέρβαση και προκριθεί επί της Μπέτις, ο δρόμος δεν είναι απλώς ανοιχτός, αλλά και τέτοιος που επιτρέπει στον Παναθηναϊκό να κοιτάξει ακόμη πιο μακριά. Σε αυτές τις φάσεις ασφαλώς δεν υπάρχουν εύκολοι αντίπαλοι, όμως υπάρχουν στιγμές που μια ομάδα οφείλει να αναγνωρίζει το momentum της και να το μετατρέπει σε ευκαιρία. Και ο Παναθηναϊκός μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη στιγμή.

Ευκαιρία για προημιτελικά ξανά μετά από 23 χρόνια

Υπάρχει, βέβαια, και η βαριά ιστορική διάσταση αυτής της πορείας. Η προοπτική πρόκρισης σε προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης για πρώτη φορά μετά από 23 χρόνια δίνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στο επίτευγμα. Η τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός είχε βρεθεί τόσο ψηλά ήταν τη σεζόν 2002/03, όταν είχε σταθεί απέναντι στην Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο, η οποία στη συνέχεια έφτασε έως την κατάκτηση του κυπέλλου UEFA. Από τότε κύλησε πολύς χρόνος, με απογοητεύσεις, πισωγυρίσματα και χαμένες ευκαιρίες.

Γι’ αυτό και η φετινή προσπάθεια έχει άλλη βαρύτητα, καθώς δεν θυμίζει απλώς το ένδοξο παρελθόν, αλλά δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να χτίσει ένα νέο, ελπιδοφόρο παρόν και ένα όραμα για το μέλλον. Πάντως, αξίζει να αναφερθεί ότι όπως έχουν διαμορφωθεί τα «brackets» από τις κληρώσεις, σε περίπτωση που ο Παναθηναϊκός φτάσει μέχρι τα ημιτελικά, μπορεί να βρει μπροστά του και πάλι την Πόρτο!

Ίσως, όμως, το μεγαλύτερο κέρδος να βρίσκεται έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό, ο Παναθηναϊκός μοιάζει ξανά ενωμένος με τον κόσμο του. Οι σχέσεις ομάδας και εξέδρας δυναμώνουν, η ταύτιση επιστρέφει, η πίστη αναθερμαίνεται. Ο κόσμος αναγνωρίζει ξανά στον αγωνιστικό καθρέφτη στοιχεία που τον εκφράζουν, προσπάθεια, χαρακτήρα, συνέπεια, προοπτική. Και η ομάδα, από την πλευρά της, δείχνει να αντλεί ενέργεια από αυτή τη στήριξη, σαν να ξαναβρίσκει ένα κομμάτι της ταυτότητάς της. Αυτό το δέσιμο δεν είναι μια απλή συναισθηματική παράμετρος, είναι θεμέλιο για να μπορέσει ο σύλλογος να ξαναγίνει πραγματικά ισχυρός.

Την ίδια ώρα, και στο εσωτερικό του οργανισμού φαίνεται να καλλιεργείται κάτι πολύ ουσιαστικό. Στα αποδυτήρια παγιώνεται η πίστη στο πλάνο, ενισχύεται η εμπιστοσύνη στο πρότζεκτ και ισχυροποιούνται οι δεσμοί ανάμεσα στους ανθρώπους της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός δείχνει να αποκτά συνοχή, ισορροπία, ταυτότητα και κοινή κατεύθυνση. Και όταν μια ομάδα φτάνει στο σημείο να πιστεύει πραγματικά στον εαυτό της, στον τρόπο που δουλεύει και στη… ρότα που ακολουθεί, τότε μπορεί να ατενίζει το μέλλον με μεγάλη αισιοδοξία.

Η ουσία είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν κερδίζει μόνο προκρίσεις, βαθμούς και χρήματα. Κερδίζει πίσω το δικαίωμα να ονειρεύεται. Και ίσως αυτό να είναι το πιο πολύτιμο απ’ όλα, ότι ύστερα από χρόνια αναζήτησης, αμφισβήτησης και αστάθειας, το «τριφύλλι» μοιάζει να βαδίζει ξανά προς μια εποχή όπου η ευρωπαϊκή του παρουσία δεν θα αποτελεί εξαίρεση, αλλά φυσική συνέχεια της ιστορίας και του μεγέθους του.