Το ανακάτεμα της τράπουλας από τον Λίσι, το «κόψε» και το «μοίρασε»

Ο ΠΑΟΚ χρειαζόταν να δώσει μια πειστική συνέχεια στη νίκη κυπέλλου κόντρα στην ΑΕΚ. Τελικά έδωσε μια ακόμα διαφορετικού είδους παράσταση, με ένα αλλιώτικη πλοκή αλλά και… περιπλοκή. Με αστάθεια αλλά και χαρακτήρα. Με ευαλωτότητα αλλά και αντίδραση. Με αποτέλεσμα αλλά και προβληματισμούς.

Ο Αλέσιο Λίσι επέλεξε να διατηρήσει τον σχηματισμό με τα δυο φορ, χωρίς να αλλάξει την αμυντική του γραμμή – συμπεριλαμβανομένου του Μοναστηρλή – και επιλέγοντας τον Ζαφείρη δίπλα στον Σανταμαρία και τον Σορετίρε στο αριστερό άκρο. Ο Γάλλος, φορώντας για δεύτερη συνεχή φορά φανέλα βασικού, τα πήγε ακόμα καλύτερα δείχνοντας ότι βρίσκει ρυθμό και ρόλο. Η εικόνα του Άγγλου όμως, ανέδειξε την πολυπλοκότητα που χρειάζεται η θέση στο 4-4-2. Ο ίδιος αρκετά σοφτ για να καλύψει και να συγκλίνει, με την πιθανή εναλλακτική του Τάισον (ο οποίος βέβαια πλέον θα προπονείται με τον ΠΑΟΚ Β) να φωνάζει ως αμυντικά αναιμική. Ένας γρίφος που γενικά πρέπει να λυθεί σε αυτό το σύστημα.

Για ένα σκάρτο μισάωρο, ο Δικέφαλος ήταν λειτουργικός, κυριαρχικός, με στρωτό άμεσο ποδόσφαιρο. Βρήκε το γκολ νωρίς από τον Εντιαγέ, είχε άλλες 2-3 καλές ευκαιρίες για να σκοράρει. Ακολούθως, ο γενικώς ακίνδυνος Αστέρας κράτησε μπάλα στα πόδια του, έριξε τον ρυθμό και βρήκε ένα γκολ από μια στατική φάση. Ένα γκολ ακόμα στο παθητικό των «ασπρόμαυρων». Μια ανοιχτή πληγή που παραμένει, η ευκολία που βλέπει την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα του.

Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε ξανά με τον ΠΑΟΚ να πιέζει, μέχρι να έρθει η αποβολή του Κένι στο 64’. Μια δίκαιη κίτρινη κάρτα που όμως συνδυάστηκε με μία ανύπαρκτη στο πρώτο μέρος, και που τελικά άφησε τον ΠΑΟΚ με δέκα παίκτες.

Οι γηπεδούχοι βρέθηκαν πάλι σε συνθήκες πίεσης και διαχείρισης, κάτι που οδήγησε τον Λίσι αλλαγές επί αλλαγών. Άλλες που έβγαζαν νόημα, άλλες όχι, άλλες που εξηγήθηκαν με τη σημερινή τιμωρητική απόφαση για τον Τάισον. Ένα ευρύ ανακάτεμα της τράπουλας, η οποία όμως χρειαζόταν «κόψιμο» και «μοίρασμα». Στο 68’, ο Ελουστόντο μπήκε ως δεξί μπακ, ο Γιάκιτς στα χαφ και ο Μύθου ως κάτι μεταξύ δεξιού χαφ και δεύτερου επιθετικού σε 4-4-1.

Προφανώς αυτό το πλάνο δε δούλεψε, ο ΠΑΟΚ αποσυντονίστηκε μέχρι να έρθει η αριθμητική ισορροπία με την αποβολή του Μπρόρσον, και τον Λίσι να πιάνει ξανά το ανακάτεμα. Στο 80’ με τον Τέιλορ ως χαφ αντί του Σάνταμαρία, και στο 85’ ως δεξί μπακ (!) με την είσοδο του Καμαρά και τη μετατόπιση Ελουστόντο στα στόπερ.

Το γκολ ήρθε στο 87’ από τον Μύθου, ο οποίος είχε «κερδίσει» και την κόκκινη του Μπρόρσον, η νίκη επιτεύχθηκε, η αντίδραση καταχωρείται. Το ανακάτεμα έμεινε στο στομάχι, το ανασταλτικό «κόψιμο» παραμένει σοβαρό πρόβλημα, και το «μοίρασμα» προσώπων και θέσεων παραμένει ανοιχτό ζήτημα. Όλα αυτά πριν από ένα ντέρμπι που μπορεί να κρίνει πολλά. Εκεί, στο «Γ. Καραϊσκάκης» όπου ο Λίσι καλείται να… εφεύρει έναν αντικαταστάτη του Κένι, αλλά και να διαλέξει ανάμεσα σε 4-4-2 και 4-3-3 με όσα αυτά τα δύο συστήματα συνεπάγονται.