Το χαμόγελο του Κωνσταντέλια και το χαμόγελο της Τζοκόντα

Από τις πρώτες του επαφές με την μπάλα, από τις πρώτες του παραστάσεις ως μπόμπιρας, ως έφηβος, ως νεαρός στις ακαδημίες και κατόπιν ως επαγγελματίας παίκτης του ΠΑΟΚ, ο Γιάννης Κωνσταντέλιας δεν μπήκε ποτέ σε ποδοσφαιρικά καλούπια. Δεν το επέτρεπε η ποδοσφαιρική του ευφυΐα, δεν ήταν καν στη σφαίρα αντίληψης που έχει για το άθλημα. Ένας αρτίστας δεν μπορεί να σκέφτεται στενά, είναι πάντα out of the box, θέλει πάντα ορίζοντες και ποτέ όρια.

Όλα αυτά τα χρόνια, κατάφερε να μην αντιμετωπιστεί από τον κόσμο απλά ως ένας εξαιρετικός, ποιοτικός ποδοσφαιριστής, αλλά ως ένα ποδοσφαιρικό έργο τέχνης. Ένα ποδοσφαιρικό αριστούργημα που νομοτελειακά δεν εντάσσεται σε νόρμες και κανόνες, δεν έχει όρια, δεν έχει σαφή εξήγηση και οπτική. Υπάρχει μόνο για να το απολαύσεις, για να μυηθείς στη μαγεία του, να περπατήσεις σε ανώτερα νοήματα.

Η τέχνη εξάλλου δεν είναι ανάγκη να εξηγηθεί. Η μαγεία βρίσκεται στο άγνωστο. Όπως το πορτρέτο της Μόνα Λίζα, στην πανδαισία που δημιουργούν τα «βαριά» χρώματα του πίνακα, στο ασαφές τοπίο στο βάθος, στο ακανόνιστο υπομειδίαμα της Λίζα Γκεραρντίνι που απεικονίζεται.

500 χρόνια μετά, το χαμόγελο της Τζοκόντα συνεχίζει να συνοδεύεται από το μυστήριο των συναισθημάτων που προβάλει. Ένα χαμόγελο που έχει μείνει στην ιστορία. Αυτό το απροσδιόριστης ερμηνείας χαμόγελο που είχε αρχίσει να φοριέται και στα χείλη του Κωνσταντέλια. Χαμόγελο για τις ευτυχισμένες στιγμές στην προσωπική του ζωή, χαμόγελο για τη χαρά του παιχνιδιού, χαμόγελο για να ανταπεξέλθει σε όσα τοξικά ακούγονται για τον ίδιο, χαμόγελο για την παρουσία του στην ομάδα που λατρεύει, χαμόγελο για να ανοίξει τα φτερά του για πιο ψηλά;

Το χαμόγελο του Ντέλια δεν αξίζει να έχει καμία παρερμηνεία. Ένα ατόφιο γάργαρο χαμόγελο που τον συνοδεύει (και μακάρι να συνοδεύει για πάντα) κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Είτε βρίσκεται σε αγωνιστικό χώρο είτε οπουδήποτε αλλού. Ένα χαμόγελο-σήμα κατατεθέν ανάλογο των καλλιτεχνικών του ενέργειων πάνω στο χορτάρι.

Timing, λογική, δεδομένα, συναίσθημα

Η καλλιτεχνική οπτική της υπόθεσης βέβαια, δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με την στυγνή πραγματικότητα. Αυτή της πώλησης του καλύτερου Έλληνα ποδοσφαιριστή από τον ΠΑΟΚ στην Μπορούσια Ντόρτμουντ. Μια μεταγραφή που «έσκασε» ξαφνικά, σε ανύποπτη στιγμή αλλά και σε εξαιρετικά δυσάρεστο χρονικό σημείο.

Προφανώς και δε θα υπήρχε ποτέ κατάλληλο timing μιας τέτοιας κίνησης. Οποιαδήποτε κι αν ήταν η ημερομηνία που θα έγραφε πάνω το νέο του συμβόλαιο με ομάδα του εξωτερικού, οι αντιδράσεις από τον κόσμο του Δικεφάλου θα ήταν ίδιες. Όπως είναι και τώρα. Αναμενόμενες και δικαιολογημένες.

Το συναίσθημα είναι αυτό που κυριεύει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ο ΠΑΟΚτσής δε χάνει απλά έναν ποδοσφαιριστή. Χάνει το αγαπημένο του παιδί, χάνει το σημείο αναφοράς του, χάνει τη χαρά του ποδοσφαίρου του, χάνει βεβαίως και τον καλύτερο παίκτη του ρόστερ.

Ποτέ δε θα ήταν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο. Πόσο δε μάλλον όταν η εσωστρέφεια ήταν στο πορτοκαλί επίπεδο και ετοιμαζόταν να χτυπήσει κόκκινο. Όταν η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Ιβάν Σαββίδη υπέβοσκε, συντηρούνταν, αυξανόταν. Η πώληση Κωνσταντέλια δεν είναι απλά ένα κερασάκι στην τούρτα. Είναι η… τούρτα στο κερασάκι.

Η ψυχρή λογική δύσκολα μπορεί να βρει θέση σε κάποια γωνιά του μυαλού του καθενός που παρακολουθεί απ’ έξω. Το οριακό της μεταπωλητικής ηλικίας του Ντέλια, της χρηματιστηριακής αξίας ενός παίκτη σε μια ομάδα που δεν παίζει σε βιτρίνες του Champions League. Ψιλά γράμματα.

Πλέον, η ΠΑΕ καλείται να διαχειριστεί μια τιτάνια φουρτούνα. Να συμμαζέψει πράγματα που σε αρχική φάση δείχνουν ότι είναι αδύνατον να συμμαζευθούν. Όλα αυτά λίγο πριν από ένα απολύτως κρίσιμο ευρωπαϊκό παιχνίδι στην Τούμπα που τελεί υπό κατάληψη. Ή κατά(θ)ληψη.