To χάος της οργής

Μετά τα δύο χαστούκια από την Πορτογαλία και τη Ρουμανία, ο τόπος έχει ξεχειλίσει από κατηγορητήρια. Προς πάσα κατεύθυνση. Όλοι φταίνε… Και οι πάντες είναι υπεύθυνοι. Πολλά από αυτά βέβαια, έχουν και πρασινοκόκκινη ατζέντα. Σε λίγο καιρό θα υπάρχει και κιτρινόμαυρη, που αρχίζει ήδη να παίρνει τη θέση της στους βατήρες. Αναμενόμενο. 

Η συζήτηση για την Εθνική είναι πραγματικά πολύ μεγάλη και καμία λύση πρόκειται να επιτευχθεί όταν την ίδια στιγμή, στο ίδιο καζάνι χύνεται πολλαπλό δηλητήριο με τις ίδιες ισόποσες δόσεις. 

Για την εικόνα στο τελευταίο Παράθυρο, πράγματι, η ευθύνη βαραίνει τους πάντες, από τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας, Βαγγέλη Λιόλιο και τον Βασίλη Σπανούλη, μέχρι τους παίκτες που επέλεξαν να είναι απόντες, ακόμα κι αυτούς που δε φρόντισαν να δουλέψουν λίγο (ή μάλλον πολύ) περισσότερο για να μεγαλώσουν τη δεξαμενή. 

Προς το παρόν, και κοιτώντας τον βραχυπρόθεσμο στόχο της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, θα άξιζε να σταθούμε περισσότερο στο “mea culpa” που, με τον τρόπο του, αναφώνησε ο Βασίλης Σπανούλης στη συνέντευξη Τύπου.

“Ήταν λάθος μας που δε στελεχώσαμε την καλύτερη δυνατή ομάδα για αυτό το Παράθυρο” είπε ο κόουτς. 

Κάποια στιγμή θα ερχόταν κι αυτή η ώρα. Η Ελλάδα ήταν από τις λίγες τις ελάχιστες ομάδες που δεν είχαν πάρει σαφή μηνύματα από τους αγώνες των Παραθύρων, μία διαδικασία που σε κάθε μορφή της, φέρνει τα εγχώρια οικοσυστήματα ενώπιον του καθρέφτη τους. Η Ελλάδα, δεν έχασε, ποτέ, καμία διοργάνωση. Τις περισσότερε φορές δεν κινδύνευσε κιόλας. Άλλες χώρες, πάτησαν την πεπονόφλουδα από νωρίς. Και τα παράθυρα έχουν όχι μόνο ευεργετικό, αλλά ζωτικής σημασία ρόλο στην ανάπτυξή τους. 

Η Ελλάδα ήταν από εκείνες τις ομάδες στις οποίες η πρόκριση δημιουργούσε μία εικόνα εσφαλμένη. 

Ο Σπανούλης παραδέχτηκε ότι ολόκληρο το σύστημα της εθνικής ομάδας ήταν χαλαρό σε αυτό το παράθυρο.

Δυστυχώς η Ελλάδα δεν ανήκε στην κατηγορία των έξυπνων ανθρώπων που μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων. Καλείται να μάθει από τα δικά της. Με την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει.Κάτι που θα συμβεί μόνο αν γίνει πανστρατιά για αγώνες της 2ης φάσης,και όχι μόνο για το Παράθυρο του Αυγούστου. Ηρθε και η αυτή η στιγμή: Η Ελλάδα να καλέσει σε πανστρατιά, κάτι που άλλες χώρες το επιδίωκαν εδώ και χρόνια. Ας είναι.

Όταν τα πάντα είναι χαλαρά, από την αυστηρότητα στην επιλογή των προσώπων, μέχρι και την αξιολόγηση των αντιπάλων, πως θα μπορούσε να περιμένει κανείς οι παίκτες να βρίσκονται στην τσίτα; Θα ήταν αφύσικο, κόντρα σε κάθε λογική. 

Οι αναμενόμενες νίκες δεν ήρθαν… Τα χαστούκια έσκασαν με κρότο από τις δυο, ούτε καν μικρομεσαίες, χώρες του ευρωπαϊκού μπάσκετ. 

Και φταίνε όλοι…

Η ομοσπονδία γιατί πίστεψε ότι η Ελλάδα, με κάποιο τρόπο θα νικήσει, μικρές, αλλά στιβαρές εθνικές ομάδες, με παίκτες που αγωνίζονται σε χαμηλές λίγκες, αλλά εκεί, είναι πρωταγωνιστές.

Ο Βασίλης Σπανούλης, γιατί δεν χτύπησε το καμπανάκι του συναγερμού και αποδέχτηκε ασμένως τα όχι. Ακόμα και ο σπουδαίος Kill Bill, που στην καριέρα του είχε σημαία του τον σεβασμό στον αντίπαλο, παραδέχθηκε ότι το σύστημα είχε υποτιμητικό βλέμμα. 

Οι παίκτες που έπαιξαν, γιατί δεν είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα πριν την έναρξη του προπονητικού κάμπ. 

Οι παίκτες που δεν έπαιξαν γιατί γύρισαν την πλάτη τους στην Εθνική…

Και κοντά σε όλα αυτά…

Μπορεί να φταίει ο κανονισμός των 6+6…

Μπορεί να φταίει η έλλειψη του αναπτυξιακού προγράμματος

Μπορεί να φταίει η έλλειψη αθλητικότητας

Φταίνε τα χρήματα με τα οποία αμείβονται οι έλληνες παίκτες

Φταίνε τα πάντα… Και οι πάντες… Ισομερώς! 

Σε πρώτη φάση, κι επειδή η πιο γενναία πράξη για να λύσει κάποιος ένα πρόβλημα είναι να αποδεχτεί ότι το έχει, οφείλουμε ως ελληνικό μπάσκετ να αλλάξουμε ρητορική. 

Η οικονομική άνθηση, αυτός που ονομάζεται ως μία νέα χρυσή εποχή ου ελληνικού μπάσκετ, είναι μία λαμπερή φούσκα. Το μπάσκετ στην Ελλάδα γίνεται πιο πλούσιο, ενδεχομένως να κατακτήσει περισσότερους ευρωπαϊκούς τίτλους, αλλά την ίδια στιγμή το πραγματικό ελληνικό μπάσκετ θα δυστυχεί. Η συλλογική διάκριση, που επιτυγχάνεται με στρατιές μη Ελλήνων παικτών, δεν μπορεί να ονομάζεται άνθιση του ελληνικού μπάσκετ. Δεν είναι τίποτα περισσότερα από μία ευτυχή οικονομική συγκυρία, που τυχαίνει να συμβαίνει στην Ελλάδα. Η ανάπτυξη του ελληνικού μπάσκετ, δεν έχει σχεδόν απολύτως κανέναν συγγενικό δεσμό με αυτή. Μόνο εξ αγχιστείας. 

Για αυτούς που ισχυρίζονται ότι έχει παίξει ρόλο το 6+6,, προφανώς θα είναι καλύτερο οι ομάδες να έχουν 4 Έλληνες που δε θα παίζουν καθόλου, αντί για 6 που παίζουν λίγο. Γιατί αυτό θα συμβεί. 

Αυτό που είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό είναι ότι στην Ευρώπη (δεν με ενδιαφέρει καθόλου για άλλες γεωγραφικές περιοχές), οι ίδιες οι χώρες, όσο υπάρχουν ακόμα εθνικές ομάδες, είναι οι μητέρες της διαδικασίας. Δεν τιμωρούν, δίνουν κίνητρα. Δεν απαγορεύουν, δημιουργούν συνθήκες. Δεν αποκλείουν, προστατεύουν. Αυτός είναι ο ρόλος τους! 

Αν στο ελληνικό πρωτάθλημα μειωθούν οι θέσεις των Ελλήνων μετά και την “εγκληματική” απελευθέρωση των ξένων στην Ευρωλίγκα, η χώρα θα έχει καταφέρει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να τιμωρήσει τα ίδια τα παιδιά της. Τα οποία ευθύνονται! Και μάλιστα πολύ. Αλλά όταν σε μία οικογένεια, το παιδί ξεστρατίσει, η λύση δεν είναι η αποκλήρωση. Είναι η εκπαίδευση. 

Όσο για την αθλητικότητά και το αναπτυξιακό πρόγραμμα αφήστε το καλύτερα γιατί αυτή η συζήτηση δε θα τελειώσει ποτέ. 

Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ μεγάλο κίνδυνο για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Προσωπικά θα κάνω κάτι που συνήθως αποφεύγω: Πρόβλεψη! Η Εθνική θα είναι στο παγκόσμιο κύπελλο! Όμως… Και; θα έχει γίνει κάτι σπουδαίο; Θα έχει επιβεβαιωθεί η άνοδος του ελληνικού μπάσκετ επειδή θα γίνει το ταξίδι στο Κατάρ; Όχι! Το μήνυμα του καλοκαιρινού παραθύρου είναι ηχηρό! Και καμία πρόκριση, σε καμία διοργάνωση δεν μπορεί να το κάνει fade, όταν το μέλλον μοιάζει να είναι τόσο ζοφερό και δε διαφαίνεται κάποιο συγκεκριμένο πλάνο για να βγούμε από τη σκοτεινιά.