Σχεδόν μισό αιώνα μετά την εμπόλεμη συμπλοκή τους και τέσσερις δεκαετίες από την «νέμεση» του Μαραντόνα, Αργεντινή κι Αγγλία τίθενται ξανά αντιμέτωπες.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Από μόνος του ένας ημιτελικός Μουντιάλ είναι αρκετά σπουδαίο γεγονός για να «τραβήξει» πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, πόσω μάλλον αν πρόκειται για την παγκόσμιο πρωταθλήτρια Αργεντινή, η οποία θέλει να διατηρήσει τα σκήπτρα της και τη χώρα στην οποία γεννήθηκε το ποδόσφαιρο, την Αγγλία, η οποία φιλοδοξεί να... επιστρέψει το τρόπαιο στο «σπίτι» του αθλήματος.
Εκ προοιμίου λοιπόν η αναμέτρηση έχει τη σπουδαιότητά της, η οποία... ανεβαίνει πολλά επίπεδα αν συνυπολογίσουμε το ιστορικό υπόβαθρο που υπάρχει πίσω από τις δύο αντιπάλους. Δύο ομάδες οι οποίες μας έχουν χαρίσει αρκετά σπουδαία «κεφάλαια» σε αναμετρήσεις τους σε Μουντιάλ, κανένα πιο σπουδαίο όμως από εκείνον τον προημιτελικό του 1986 στο «Αζτέκα» του Μεξικού.
Η αναδρομή σε εκείνον τον προημιτελικό του Μουντιάλ δεν ξεκινάει το 1986, αλλά τέσσερα ολόκληρα χρόνια πίσω. Στις 2 Απριλίου του 1982 ξεκίνησε ο πόλεμος των Φώκλαντ ανάμεσα σε Αργεντινή και Αγγλία, μία εμπόλεμη κατάσταση που διήρκησε για δέκα εβδομάδες και σκόρπισε τον θάνατο σε περίπου 1.000 στρατιώτες, αφήνοντας πίσω τριπλάσιους τραυματίες. Που βρίσκονται τα Φώκλαντ όμως και πώς... κατάφεραν να φέρουν σε κατάσταση πολέμου δύο χώρες που βρίσκονται αρκετά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά στον χάρτη;
Η ιστορία αυτή ξεκινάει αιώνες πίσω, μιας και για την κυριαρχία των νήσων Φώκλαντ (ή Μαλβίνες όπως τα αποκαλούν οι Αργεντίνοι) «μάχονταν» (σε εισαγωγικά γιατί δεν υπήρχαν εμπόλεμες καταστάσεις) οι δύο χώρες από το 1770 περίπου. Τα νησιά Φώκλαντ βρίσκονται στο χάρτη 460 χιλιόμετρα ανατολικά από την ακτή της Αργεντινής στον Ατλαντικό, όπως γίνεται αντιληπτό «χωροταξικά» είναι πολύ πιο κοντά στην Αργεντινή. Παρ' όλα αυτά αποτελεί μέχρι και σήμερα βρετανικό υπερπόντιο έδαφος, αποτέλεσμα της ιμπερεαλιστικής πολιτικής των Άγγλων από τα μέσα του 18ου αιώνα.
Για να μην μακρυγορούμε, το 1982 η Αργεντινή, υπό την στρατιωτική χούντα του Λεοπόλδου Γκαλτιέρι, εισέβαλε στο σύμπλεγμα νησιών του Νότιου Ατλαντικού, αμφισβητώντας τη βρετανική κυριαρχία. Για το Μπουένος Άιρες ήταν ζήτημα εθνικής τιμής. Για το Λονδίνο, υπό τη Μάργκαρετ Θάτσερ, ήταν εισβολή σε βρετανικό έδαφος.
Ακολούθησαν 74 ημέρες «άγριου» πολέμου. Η Βρετανία έστειλε εκστρατευτικό σώμα χιλιάδες μίλια μακριά, ο πόλεμος πέρασε από τον αέρα στη θάλασσα και από εκεί στα υψώματα γύρω από το Πορτ Στάνλεϊ. Στις 14 Ιουνίου του 1982 οι αργεντίνικες δυνάμεις παραδόθηκαν. Το τίμημα βαρύ: 649 Αργεντινοί, 255 Βρετανοί και τρεις κάτοικοι των νησιών νεκροί. Για την Αργεντινή, η ήττα δεν ήταν απλώς... στρατιωτική, ήταν μια εθνική ταπείνωση ή τουλάχιστον ως τέτοια αντιμετωπίστηκε.
Και κάπου εδώ έρχεται το ποδόσφαιρο. Ο Μαρσέλο Λίπι είχε δηλώσει κάποτε ότι το ποδόσφαιρο είναι «το πιο σημαντικό από τα ασήμαντα πράγματα στην ζωή» κι αυτό διότι μπορεί να σου δημιουργήσει συναισθήματα που δεν σου δημιουργεί κανένα άλλο άθλημα. Όταν μάλιστα εμπλέκεις σε αυτό πολιτικά φρονήματα, κοινωνικές προεκτάσεις, πολέμους και... εκδίκηση, η «νουβέλα» βγαίνει ακόμα πιο «πιασάρικη».
Τέσσερα χρονιά μετά τον πόλεμο στα Φώκλαντ η μοίρα έφερε την Αργεντινή με την Αγγλία αντιμέτωπες στα προημιτελικά του Μουντιάλ, σε έναν αγώνα που θα έμενε για πάντα στην ιστορία. Σε έναν αγώνα που «φανέρωσε» τα... δύο πρόσωπα του σπουδαίου (ίσως σπουδαιότερου όλων των εποχών), του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Σε ένα παιχνίδι που είχε ξεκινήσει πολύ πριν η μπάλα κυλήσει στο χορτάρι, με δηλώσεις, με «φωνές» και με τις μνήμες νωπές από τον πρόσφατο πόλεμο, ήρθε ο... Θεός του ποδοσφαίρου να απονείμει δικαιοσύνη. Ο «Ντιεγκίτο» σκόραρε δύο γκολ κι ενώ το ένα είναι ίσως το καλύτερο γκολ όλων των εποχών, μιας και πήρε τη μπάλα από το κέντρο και πέρασε μόνος του σχεδόν όλη την ενδεκάδα της Αγγλίας (και τον γκολκίπερ, Γκόρντον Μπανκς) πριν στείλει τη μπάλα στα δίχτυα, οι περισσότεροι φέρνουν στο μυαλό τους το άλλο γκολ, το οποίο ήταν... αντικανονικό! Το γνωστό σε όλους «χέρι του Θεού», το χαρακτηριστικό γκολ που ο Μαραντόνα πέτυχε με το χέρι του (κάνοντας ότι βάζει το κεφάλι του) και που οδήγησε την Αργεντινή στα ημιτελικά.
Ονομάστηκε «χέρι του Θεού» για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ο Μαραντόνα ήταν ο «Θεός» του ποδοσφαίρου. Δεύτερον γιατί ήρθε σαν... Θεία Δίκη για όσα είχαν γίνει στον πόλεμο των Φώκλαντς, με την Αργεντινή να επικρατεί με 2-1 χάρις σε αυτά τα γκολ. Ήταν η μέρα που για τους Αργεντίνους ο Μαραντόνα έγινε «αθάνατος», έμεινε για πάντα στην ιστορία. Η μέρα που μνημονεύεται περισσότερο κι από την ίδια την κατάκτηση του Μουντιάλ λίγες ημέρες αργότερα.
Και πλέον, τέσσερις δεκαετίες αργότερα, ο «Θεός» έχει για εκπρόσωπο τον «Υιό» του. Ο Μαραντόνα θα βλέπει από ψηλά τον Μέσι σε αυτή την «τιτανομαχία» με την Αγγλία.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
