Το «χτίσιμο» της νοοτροπίας και το αισιόδοξο αύριο
Ο Αλέξης Σαββόπουλος γράφει για το ταμείο της προετοιμασίας της ομάδας του Βασίλη Σπανούλη και τι προοιωνίζει για το μέλλον.
Η αυλαία των φιλικών δοκιμών έπεσε για τον Άρη που ετοιμάζεται πλέον για τον εναρκτήριο αγώνα με τη Λε Μαν στην πρεμιέρα του EuroCup. Τελικός απολογισμός 3 νίκες και 4 ήττες σε επτά αναμετρήσεις. Αν μείνει κανείς μόνο στους αριθμούς, ενδεχομένως να δει απλά μια ισορροπημένη εικόνα. Η ουσία, όμως, και τα πραγματικά συμπεράσματα αυτής της περιόδου βρίσκονται πολύ πιο βαθιά από τα τελικά σκορ των αγώνων.
Οι «κιτρινόμαυροι» δεν διάλεξαν τον εύκολο δρόμο των «βολικών» φιλικών για να χτίσουν πλασματική αυτοπεποίθηση. Αντίθετα, επέλεξαν συνειδητά να αναμετρηθούν με ομάδες από το πάνω ράφι, συμμετέχοντας και στο δυνατό τουρνουά της Κύπρου, προκειμένου να μετρήσουν τις δυνάμεις τους απέναντι σε αντιπάλους επιπέδου EuroLeague.
Αυτή η απόφαση είχε διπλό όφελος: από τη μία πλευρά πιστοποίησε τις μεγάλες δυνατότητες του συνόλου του Βασίλη Σπανούλη και από την άλλη ανάγκασε την ομάδα να αντιμετωπίσει νωρίς τις αδυναμίες της. Όταν αγωνίζεσαι κόντρα στην ελίτ, κάθε λάθος τιμωρείται και κάθε αρρυθμία βγαίνει στην επιφάνεια. Αυτός ακριβώς, όμως, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να εντοπίσεις τι χρειάζεται διόρθωση πριν μπεις στις επίσημες υποχρεώσεις.
Δείγματα γραφής που αφήνουν υποσχέσεις
Μέσα από αυτά τα δυνατά τεστ, ο Άρης έδειξε ότι το ταβάνι του είναι εξαιρετικά ψηλό. Οι εμφανίσεις κόντρα σε παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Μακάμπι Τελ Αβίβ και ο Ερυθρός Αστέρας άφησαν απόλυτα θετικές εντυπώσεις. Ειδικά στο πρώτο παιχνίδι απέναντι στους Σέρβους, η ομάδα έκανε μια πραγματική επίδειξη ισχύος: το επιβλητικό 98-74 δεν ήταν απλά μια φιλική επικράτηση, αλλά μια ξεκάθαρη δήλωση προθέσεων και μια πρώτη γεύση για το μπάσκετ που θέλει να παίξει το γκρουπ του Σπανούλη.
Μια ολοκαίνουργια ομάδα που ζητά χρόνο
Για να κρίνει κανείς αντικειμενικά την εικόνα της ομάδας στο παρκέ, οφείλει να βάλει στην εξίσωση τις πραγματικές συνθήκες. Μιλάμε για ένα ρόστερ που άλλαξε σε πολύ μεγάλο βαθμό, μια ουσιαστικά ολοκαίνουργια ομάδα που ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς (Τανούλης, Γιόβιτς, Μοκόκα) κατάφερε να βρεθεί και να δουλέψει όλη μαζί στο γήπεδο μόλις από τις αρχές Σεπτεμβρίου.
Υπό αυτό το πρίσμα, είναι απόλυτα φυσιολογικό να απαιτείται υπομονή. Οι αυτοματισμοί και η χημεία δεν δημιουργούνται με μαγικό τρόπο από τη μια μέρα στην άλλη. Ειδικά στο επιθετικό κομμάτι, όπου η κυκλοφορία της μπάλας, το διάβασμα των αντίπαλων προσαρμογών και η καθαρή σκέψη στις αποφάσεις χρειάζονται χρόνο, η ομάδα θέλει δουλειά και ώρες προπονήσεων για να φτάσει στο επίπεδο που θέλει ο πάντα απαιτητικός Σπανούλης.
Η νοοτροπία που υπόσχεται «ομορφιές»
Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο, ωστόσο, που αφήνει αυτή η περίοδος δεν είναι τα συστήματα, αλλά το πνεύμα της ομάδας. Η νοοτροπία μαχητή και η άρνηση για την ήττα που φαίνεται να μπολιάζονται στο σύνολο από την πρώτη στιγμή αποτελούν τη σπουδαιότερη παρακαταθήκη. Ο Άρης βρέθηκε χθες (22/9) να χάνει δυο φορές με μεγάλες διαφορές από την Μπαχτσεσεχίρ αλλά σε αμφότερες επέτρεψε. Ως ομάδα του Σπανούλη είναι δεδομένο ότι θα βουτάει για όλες τις μπάλες στο παρκέ, θα επιδιώκει να τρέχει στο ανοικτό γήπεδο ποντάροντας στις καλές άμυνες και τα κλεψίματα όπως έκανε στο πρώτο πεντάλεπτο με τους Τούρκους. Σε σετ επιθέσεις είναι φανερό ότι θέλει δουλειά αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη για να το πετύχεις αυτό.
Σε ατομικό επίπεδο ο Ρόμπινσον Ερλ μοιάζει ήδη μια σπουδαία προσθήκη. Παίκτης με σπουδαία μπασκετική παιδεία και πλουραλισμό στο παιχνίδι του και στις δυο πλευρές του παρκέ. Όπως και ο Λιντέλ που μπορεί να υποστηρίξει διάφορα σχήματα. Συμπερασματικά όταν αυτή η νέα ομάδα βρει τους αυτοματισμούς της, όταν αποκτήσει το απαιτούμενο «δέσιμο» και οι παίκτες μάθουν να βρίσκονται με κλειστά μάτια, η νοοτροπία που ήδη χτίζεται υπόσχεται πολύ ωραία πράγματα στο παρκέ. Η πίστωση χρόνου είναι δεδομένη, η πρώτη ύλη υπάρχει και το μέλλον- αν μη τι άλλο- διαγράφεται εξαιρετικά ενδιαφέρον!