Τα ντέρμπι και το φετινό στοίχημα να ξαναγίνει ο Αρης... υπόθεση όλων

Δύο νίκες στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος, διαστήματα καλού ποδοσφαίρου και, κυρίως, ένα γκρουπ που βγάζει προς τα έξω εικόνα κανονικότητας, διάθεσης και καλού κλίματος. Ο Άρης έχει κάθε λόγο να κοιτάζει με μεγαλύτερη αισιοδοξία την επόμενη μέρα, όμως πίσω από τα αποτελέσματα και την αγωνιστική εικόνα υπάρχει ένα ακόμη, ίσως πιο σημαντικό, στοίχημα που καλείται να κερδίσει. Αυτό της επανασύνδεσης με τον κόσμο του. 

Η περσινή σεζόν κλόνισε μια σχέση που για τον Άρη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να λειτουργήσει όπως πραγματικά μπορεί. Για διαφορετικούς λόγους, ένα κομμάτι του κόσμου απομακρύνθηκε από το γήπεδο, η απογοήτευση μεγάλωσε και η απόσταση ανάμεσα στην ομάδα και την εξέδρα έγινε περισσότερο εμφανής από ποτέ. Αυτό δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη. Ούτε μπορεί να διαγραφεί επειδή ήρθαν δύο νίκες στο ξεκίνημα.

Μπορεί, όμως, να αρχίσει να αλλάζει μέσα από τη συνέπεια και τη διάρκεια. Χρειάζονται αποτελέσματα, αλλά και εικόνα. Χρειάζεται η ομάδα να συνεχίσει να βγάζει ενέργεια, ποδοσφαιρική ταυτότητα και καλό κλίμα. Χρειάζεται να δώσει στον κόσμο λόγους για να αφήσει στην άκρη όσα τον απομάκρυναν πέρσι και να ξαναβρεί το κίνητρο να επιστρέψει μαζικά στις εξέδρες. Και από την άλλη πλευρά, ίσως χρειάζεται και μια μικρή... κίνηση από τον ίδιο τον κόσμο. Να αφήσει στην άκρη, έστω για λίγο, οτιδήποτε αποτέλεσε την αιτία της περσινής απογοήτευσης και να αξιολογήσει αυτή την προσπάθεια από μηδενική βάση, επειδή κάθε νέα σεζόν και κάθε νέο γκρουπ δικαιούνται την ευκαιρία τους.

Και αυτή ακριβώς είναι η ευκαιρία που έχει μπροστά του ο Άρης στα ντέρμπι που ξεκινούν, αρχής γενομένης αυτού με την ΑΕΚ που έχει το χαρακτήρα της πρώτης σημαντικής δοκιμασίας για το γκρουπ του Μιχάλη Γρηγορίου. Το αγωνιστικό ξεκίνημα δίνει στην ομάδα του Γρηγορίου το δικαίωμα να ζητήσει από τον κόσμο της να κοιτάξει ξανά προς το μέρος της. Οι δύο νίκες είναι η βάση. Το καλό ποδόσφαιρο, έστω και κατά διαστήματα, είναι το μήνυμα. Η εικόνα ενός δεμένου γκρουπ, που δείχνει να απολαμβάνει αυτό που κάνει και να πιστεύει στην προσπάθειά του, είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι.

Ο Άρης, λοιπόν, έχει μπροστά του ένα διπλό στοίχημα. Να συνεχίσει να κερδίζει μέσα στο γήπεδο τώρα που εκκινούν  τα ντέρμπι και, παράλληλα, να κερδίζει ξανά την εμπιστοσύνη έξω από αυτό. Ακόμη και η εικόνα που θα παρουσιάσει στα παιχνίδια με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ έχει τη σημασία της, παρότι το γκρουπ δεν είναι ακόμη έτοιμο στο βαθμό που θέλει ο προπονητής, όπως και καμία ομάδα.

Η ταυτόχρονη απουσία του Φαμπιάνο αυξάνει τον βαθμό δυσκολίας αφού ο Βραζιλιάνος δεν είναι απαραίτητος μόνο αγωνιστικά. Κάνει και μια σειρά άλλα πράγματα και υποχρεώνει τον προπονητή του Άρη να πάει στο πρώτο ντέρμπι με ένα δίδυμο που θα παίξει πρώτη φορά μαζί εκ των οποίων ο ένας (Σούταλο) θα κάνει ντεμπούτο. Μέσα από τις αναποδιές όμως το γκρουπ χτίζει χαρακτήρα.

Το ζητούμενο για μένα δεν είναι απλώς να έρθει η 3η νίκη το Σάββατο (5/9) ή να συνεχιστεί το καλό ξεκίνημα. Είναι ότι θα ενισχυθεί η αίσθηση ότι ομάδα και κόσμος βαδίζουν προς την ίδια κατεύθυνση. Συντονίζονται.  Και αν το καταφέρουν, τότε ίσως ο Άρης να έχει κερδίσει, από νωρίς, το σημαντικότερο παιχνίδι της σεζόν. Όχι αυτό των βαθμών, αλλά αυτό της σχέσης του με την εξέδρα.

ΥΓ. Το ότι ο Άρης γίνεται το πειραματόζωο αναφορικά με την ικανότητα των Ελλήνων διαιτητών να σφυρίζουν στα ντέρμπι ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω όπως και το κριτήριο μιας τέτοιας απόφασης. Μια ανησυχία την έχω, δεν μπορώ να το κρύψω, για τον Τσακαλίδη που θα σφυρίξει στην Allwyn Arena. Έχει μια ευκαιρία μπροστά του για τον ίδιο και τους συναδέλφους του