To καλά νέα κι αυτά που μπορούν να γίνουν καλύτερα

Στα καλά νέα, ο Παναθηναϊκός νίκησε. 

Στα ακόμα καλύτερα νέα, ο Παναθηναϊκός έκανε μία νίκη που ανέδειξε αρκετές από τις ανετοιμότητές του και μπορεί να επενδύσει πάνω σε αυτή τη γνώση, χωρίς να χρειαστεί να διαχειριστεί κρίσεις. 

Στα τέλεια νέα, είναι πάντα προτιμότερο για μία ομάδα να πετυχαίνει διδακτικές νίκες, παρά να υποφέρει από ήττες που θα τον βοηθήσουν να μάθει. 

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, όπως σε κάθε συνέντευξη Τύπου, ήταν ευθύς: “Ξέρουμε τι πρέπει να διορθώσουμε”. Τελεία και παύλα. Η σκόνη δεν κρύβεται κάτω από το χαλί. Έχουν γνώση οι φύλακες. 

Στα όχι και τόσο καλά νέα, ο Παναθηναϊκός πέτυχε μία πολύ δύσκολη νίκη απέναντι σε μία ομάδα που παραπαίει στην Ευρωλίγκα και είναι η δεύτερη συνεχόμενη ταλαιπωρημένη νίκη στο T Center, με ομάδα παρόμου βεληνεκούς, μετά από αυτή κόντρα στην Μπασκόνια. 

Οι περισσότεροι στέκονται στον Κέντρικ Ναν και την ηγετική φυσιογνωμία του, τον clutch χαρακτήρα του, που τελικά έδωσε τη νίκη στους πράσινους, αλλά και την μετάλλαξη του, από ένα παίκτη που είχε μονίμως και αποκλειστιικά στο μυαλό του το σκορ και λιγότερο έως καθόλου τη δημιουργία. 

Από τούτη τη γωνιά (νομίζω κάμποσες φορές) έχετε διαβάσει ότι ο Αμερικάνος όχι μόνο δε θα είχε ποτέ πρόβλημα συνεργασίας με τον Ομπράντοβιτς, αλλά στην πραγματικότητα στο πρόσωπο του Σέρβου θα έβλεπε τον κατάλληλο άνθρωπο για να τον καθοδηγήσει (που το έχει τόσο ανάγκη) σε νέες ατομικές, όχι και τόσο ευδιάκριτες, μέχρι πέρσι, κορυφές. 

Βέβαια, όπως ειπώθηκε και στη Euroleague by NIght της Τρίτης, τουλάχιστον με την προσωπική ματιά, αν δεν υπήρχε ο Λεσόρ, ο Παναθηναίκός πολύ δύσκολα θα είχε πάρει τη νίκη στα σημεία κόντρα στους Ιταλούς. 

Το πλάνο του κόουτς Ομπράντοβιτς στην πρώτη περίοδο, ήταν να φορτώσει κατοχές στο low post, προκειμένου μέσα από το δημιοργικό ταλέντο και την υψομετρική διαφορά του Φαλ να βρει τις φάσεις που χρειαζόταν και να αλέγξει το παιχνίδι… Οι 6 από τους 7 πρώτες κατοχές των πράσινων κατέληξαν στο low post, εκεί όπου ο Φαλ δεν κατάφερε να υλοποιήσει το πλάνο του προπονητή του. Ο Παναθηναϊκός όχι μόνο δεν πέτυχε  να ελέγξει το ρυθμό, αλλά συνέβη και κάτι που στο μπάσκετ είναι οξύμωρο. Μία ομάδα που παίζει διαρκώς στο ζωγραφιστό, να δέχεται 8 πόντους σε μία περίοδο στο transition. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν τα (πάρα) πολλά λάθη… ΟΙ γηπεδούχοι είχαν 3 μόνο σε 4 λεπτά που επέτρεπε στο Μιλάνο να βρίσκει πόντους στο ανοιχτό γήπεδο. Κι όχι μόνο τότε όμως. 

Το κακό για τον Παναθηναϊκό ότι με το Φαλ δεν είχε ούτε την αμυντική ανθεκτικότητα που χρειαζόταν, ενώ ταυτόχρονα, με τον Φρανσίσκο να βρίσκεται στη weak side, περιμένοντας, όσο ο Φαλ προσπαθούσε να βρει τις φάσεις του στο low post, ο Γάλλος γκαρντ έχανε την επαφή του με το παιχνίδι (γνωρίζουμε ότι είναι ένας παίκτης που θρέφεται από την ντρίμπλα και την ευθύνη της απόφασης). 

Ο Φρανσίσκο είναι ένα θέμα για τον κόουτς Ομπράντοβιτς, καθώς ο Γάλλος, παρότι είναι φιλότιμος, βγάζει ενέργεια, έχει εξαιρετικά σωστό attitude, επηρεάζεται από το γεγονός ότι δυσκολεύεται να βρεις τις φάσεις του στην επίθεση. Ίσως και τα λάθη του να είναι απόρροια αυτού του γεγονότος. 

Στη δεύτερη περίοδο, ο Ομπράντοβιτς ξεκίνησε με το σχήμα που έμελλε να είναι το πιο ενδιαφέρον. 

Η πεντάδα με Σλούκα, Ναν, Μπονγκα, Χουάντσο και Λεσόρ ήταν ίσως η μοναδική με τόσο 2-way χαρακτήρα. Κι αυτή που έμεινε στο παρκέ για το μεγαλύτερο διάστημα. 

Σε 8 λεπτά σχεδόν (περισσότερο από κάθε άλλη πεντάδα), το σχήμα αυτό, όποτε βρέθηκε στο παρκέ, είχε σε όρους παραδοσιακών στατιστικών επιμέρους σκορ 22-12, ενώ +10 στο -/+ και +91 σε Net Rating. 

Με τη συγκεκριμένη line up, στη δεύτερη περίοδο, ο Παναθηναϊκός είχε το μοναδικό διάστημα που έπαιξε με ρυθμό, ειδικά στην επίθεσή του και στο 5 εναντίον 5. Κάτι που εν πολλοί οφείλεται στον Κώστα Σλούκα, ο οποίος, αντί του Φρανσίσκο, και παίζοντας με τον Κέντρικ Ναν μαζί, κυκλοφορούσε και αποφάσιζε (για) τη μπάλα πολύ πιο γρήγορα, ενώ οι πάσες του ήταν ακριβέστατες.

Ο Παναθηναϊκός σταμάτησε να δέχεται πόντους στο τρανζίσιον, σχεδόν εξαφάνισε τα λάθη και εξασφάλισε επιθετικά ριμπάουντ που του επέτρεψαν να έχει 14 πόντους μέχρι 17’ από τέτοια κατάσταση, έναντι μόλις 6 των Ιταλών. 

Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι τελικά, οι Ιταλοί τελείωσαν το ματς με 19 πόντους από επιθετικά ριμπάουντ, ενώ οι πράσινοι έμειναν στους 16. 

Κι αυτό γιατί στο δεύτερο ημίχρονο όλα ήταν απελπιστικά αργά. Μέχρι το 39-27, ο Παναθηναϊκός είχε πανίσχυρη δεύτερη γραμμή άμυνας με τον Μπονγκα και τον Χουάντσο να καλύπτουν όλους τους χώρους, να χαλάνε τι γεωμετρίες στι γραμμές πάσας της Αρμάνι, να χρησιμοποιούν το μέγεθος τους για να ελέγχουν τα roll των ψηλών του Ποέτα. Την ίδια στιγμή που ο Λεσόρ με την πίεση που ασκούσε στον ψηλό μακριά από το καλάθι, έκανε την ανάπτυξη της επίθεσης των Ιταλών πιο αργή και δυσκοίλια. 

Και ο Κέντρικ Ναν είχε ήδη αρχίσει να ξεδιπλώνει τις αρετές του, τόσο ως σκόρερ, αλλά και ως δημιουργός. 

Τι έγινε από εκεί και πέρα όμως; Γιατί ο Παναθηναϊκός έχασε αυτό το μομέντουμ για να καθαρίσει το ματς;

Αυτό άρχισε να χάνεται από 15’, όταν μέχρι το τέλος του ημιχρόνου το Μιλάνο απάντησε με επιμέρους σκορ 1-10 στο αντίστοιχο 21-5 των πράσινων για να κλείσει το 20λεπτό σε απόσταση μίας κατοχής. Είχε προηγηθεί η αλλαγή του line up απο τον κόουτς Ομπράντοβιτς σταδιακά επανέφερε τον Φρανσίσκο, τον Γιαμπουσέλ και τον Χεις, ενώ ενεργοποίησε και τον Γκραντ. 

 Από εκεί πέρα λοιπόν: 

Ο Παναθηναϊκός, σχεδόν με όλα τα σχήματα έχασε κατά κράτος τη μάχη των ριμπάουντ, επιτρέποντας στην αντίπαλο του να ανανεώσει πάρα πολλές επιθέσεις. 

Παρόλα αυτά το σχήμα χωρίς σέντερ, με Σλούκα, Ναν, Χέις, Μπόνγκα, Χουάντσο, που έμεινε στο παρκέ για κάτι περισσότερο από 7 λεπτά και ενεργοποιήθηκε από τον Ζοτς, στην τέταρτη περίοδο όταν τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή, είχε +2 αξιολόγηση και ήταν το ένα από τα μόλις δύο σχήματα στο παιχνίδι του T Center την Τρίτη που είχε θετικό πρόσημο ενώ παρέμεινε στο γυαλί για περισσότερα από τρία λεπτά 

Ο Μπολμάρο και έξυπνη τακτική του Ποέτα, να δίνει είτε το αδύναμο χέρι στον Φρανσίσκο, χρησιμοποιώντας άμυνες hedge out στον χειριστή δημιούργησε κάμποσα προβλήματα την ανάπτυξη, με τον Ντιόπ να κάνει εξαιρετικά καλή δουλειά, αντιληπτικά και σε όρους physicality ως δεύτερος παίκτης στον χειριστή. 

Η άμυνα του Παναθηναϊκού, για την οποία χωράει συζήτηση παρότι δέχθηκε και πάλι μόνο 75 πόντους, έκανε και πάλι, μετά τα 5-6 λεπτά της δεύτερης περιόδου να αισθάνεται πάρα πολύ άνετα. Πίεση στην μπάλα δεν υπήρχε,, τα σώματα δεν βοηθούσαν για να χαλάσουν οι ευθείες της πάσας, των οποίων οι γωνίες της πάσας ήταν πολύ ορατές. Το Μιλάνο έπαιζε όπως ακριβώς ήθελε και σε πολλές περιπτώσει τιμώρησε τον Παναθηναϊκό και τα miss match (κυρίως του Σλούκα), με πάρα πολύ έξυπνες αποφάσεις. 

Κάπως έτσι το ματς οδηγήθηκε στην crunch time, όπου ο Παναθηναϊκός, παίζοντας μάλιστα εντός έδρας, είχε περισσότερες επιλογές…

Κάποια στιγμή η κάμερα πιάνει τον Ποέτα να δείχνει με τα χέρια του το “55”… Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, η Αρμάνι παίζει αλλαγές στην άμυνα της. Μία άμυνα που την κουβάλησε καθόλου άσχημα μέχρι το τέλος, ωστόσο, στην κρίσιμη φάση, και μετά από ένα δεκάλεπτο όπου αποδεικνυόταν σκληρό καρύδι, ο Ράιτ ήταν αδύνατον να ελέγξει την εκρηκτικότητα του Ναν. Ο Αμερικάνος ευστόχησε στην κρίσιμη απόφαση και ο Παναθηναϊκός πήρε τη  νίκη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην τέταρτη περίοδο, ήταν τόσο έντονο το επιθετικό πρόβλημα των πράσινων, που σε αποφασιστικό σημείο για την εξέλιξη του αγώνα, ο Ζοτς χρησιμοποίησε ταυτόχρονα τον Φρανσίσκο και τον Ναν. 

Όλα αυτά είναι χρήσιμα για το μέλλον, όπου το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να γίνει πιο γρήγορος στο 5 εναντίον 5. 

Απέναντι στην Αρμάνι νίκησε σε ένα ματς 67 κατόχων (πολύ λίγες στη σημερινή εποχή), όπου ο μέσος όρος της επίθεσης των δύο ομάδων ήταν κοντά στα 18 δευτερόλεπτα (!!!).

Κι αυτό είναι κάτι που σίγουρα μπορεί να αλλάξει.