Το όνομά μου είναι Τζουλιάνο
Γιος ενός θρύλου, μεγαλωμένος μέσα στο ποδόσφαιρο, έχοντας μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση: να μάθουν όλοι ότι είναι ο Τζουλιάνο και όχι ο Σιμεόνε.
Ο Τζουλιάνο γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 2002 στη Ρώμη. Ο πατέρας του ήταν ήδη τότε διάσημος και έπαιζε στη Λάτσιο. Ο τρίτος γιος του Ντιέγκο επέστρεψε στην Αργεντινή όταν ήταν ακόμα μικρός, στα τέσσερά του, καθώς οι γονείς του χώρισαν και πήγε να μείνει με τη μητέρα του.
Όταν ήταν οκτώ ετών ο Τζουλιάνο, περνώντας χρόνο με τον πατέρα του στο παραθαλάσσιο θέρετρο Μαρ ντελ Πλάτα, ο Σιμεόνε ο πρεσβύτερος δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την Ατλέτικο Μαδρίτης.
«Κοίτα, ήρθε η ευκαιρία να πάω στην Ατλέτικο Μαδρίτης και δεν ξέρω τι να κάνω» είπε ο Ντιέγκο στον Τζουλιάνο.
«Θα προπονήσεις τον Φαλκάο; Θα παίξεις εναντίον του Μέσι; Εναντίον του Ρονάλντο;» άρχισε να φωνάζει με ενθουσιασμό ο μικρός.
«Το παιδί μου τα έλεγε όλα αυτά και εγώ έλεγα "ναι". Και, ανάμεσα στο να βουτάει το κρουασάν του στο γάλα καθώς έτρωγε το πρωινό του, μου είπε: "Μπαμπά, αλλά αν τα πας καλά, δεν θα γυρίσεις πίσω. Από τη μία πλευρά, αυτό είναι τύχη. Αλλά, από την άλλη, είναι ατυχία, διότι δεν θα μας βλέπεις να μεγαλώνουμε"» θυμάται ο Ντιέγκο για εκείνο το τηλεφώνημα από τους «ροχιμπλάνκος», που αποδείχθηκε ιστορικό και για τον ίδιο και για την ομάδα.
Και για τον Τζουλιάνο, ίσως, ο οποίος ήταν ένα μικρό αγόρι τότε και δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποια χρόνια μετά θα ήταν αυτός ο παίκτης στον οποίο θα στηριζόταν η ομάδα του πατέρα του.
Όταν ο Τζουλιάνο εντάχθηκε στην πρώτη ομάδα της Ατλέτικο Μαδρίτης, δεν ήταν απλώς ο γιος του προπονητή. Παρά το βαρύ επώνυμο κατάφερε σχετικά σύντομα να δείξει ότι διαθέτει τα προσόντα για να σταθεί σε αυτό το επίπεδο και θα το έκανε ακόμα κι αν δεν λεγόταν Σιμεόνε.
Πρώτα ποδοσφαιριστής και μετά γιος
Ο «Τσόλο», από την πλευρά του, αντιμετώπισε τον Τζουλιάνο πρώτα ως ποδοσφαιριστή «ξεχνώντας» ότι πρόκειται για τον γιο του. Ο Τζουλιάνο πήγε δανεικός σε διάφορες ομάδες, όπως η Σαραγόσα και η Αλαβές, και κάποια στιγμή ο Ντιέγκο έθεσε στον εαυτό του το ερώτημα: Αν αξίζει αυτός ο λόγος, γιατί να μην τον χρησιμοποιήσει στην Ατλέτικο;
Και ήταν ξεκάθαρος ο Αργεντινός προπονητής. Δεν υπήρξε καμία ιδιαίτερη μεταχείριση επειδή είναι ο γιος του. Όλοι οι παίκτες, συμπεριλαμβανομένου του Τζουλιάνο, κρίνονται από το πώς μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα.
«Ο Τζουλιάνο πρέπει να δουλέψει όπως όλοι οι άλλοι. Δεν έχει κανένα προνόμιο» λέει και το εννοεί.
Ήταν μια προσέγγιση πολύ σημαντική για την ομάδα, καθώς οι άλλοι ποδοσφαιριστές έβλεπαν ότι δεν γινόταν καμία διάκριση, και ταυτόχρονα αφαιρούσε από τον Τζουλιάνο το βάρος του επιθέτου.
Ο Τζουλιάνο δεν καθιερώθηκε επειδή είναι το παιδί του Ντιέγκο, αλλά επειδή κατάφερε να δείξει τις αρετές του και να ακολουθήσει την πειθαρχημένη φιλοσοφία που θέλει ο προπονητής.
Και ενδεχομένως επειδή ήταν ο γιος του Σιμεόνε να μην τα βρήκε και τόσο εύκολα. Ο Ντιέγκο έκανε πολλές θυσίες στην καριέρα του και δεν ήθελε τα παιδιά του να τα έχουν πιο εύκολα από ό,τι τα είχε ο ίδιος. Ο Αργεντινός προσπάθησε να διασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα εκτιμήσουν κάθε βήμα που κάνουν στο γήπεδο, αλλά και στη ζωή.
«Δεν μπορώ να ζήσω με τον πατέρα μου. Όταν έγινα 18 ετών, μου είπε: "Είσαι 18 τώρα, φύγε από το σπίτι μου και μεγάλωσέ"» θυμάται ο Τζουλιάνο.
Τζουλιάνο και όχι Σιμεόνε στη φανέλα
Λόγια που δείχνουν πως ο Σιμεόνε θέλει τα παιδιά του να ξέρουν πώς να αντιμετωπίζουν τη ζωή, ανεξάρτητα από τα πλεονεκτήματα που προφανώς έχουν λόγω του ποιος είναι ο πατέρας τους. Ο προπονητής της Ατλέτικο Μαδρίτης όχι μόνο στηρίζει τα παιδιά του, αλλά και τα υπερασπίζεται. Ωστόσο, η κατάσταση που περιγράφει ο Τζουλιάνο μετά τα 18 του χρόνια αποκαλύπτει ότι ο Σιμεόνε είναι εξίσου αυστηρός εκτός γηπέδου όσο και εντός.
«Είμαι Τσολίστα; Ναι, προφανώς» απάντησε ο ποδοσφαιριστής σε σχετική ερώτηση που του έκανε κατά τη διάρκεια συνέντευξης ο θρυλικός Χόρχε Βαλντάνο. Ωστόσο, δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι ο Πεπ Γκουαρδιόλα και ο Λουίς Ενρίκε ήταν οι δικοί του αγαπημένοι προπονητές.
Στο πίσω μέρος της φανέλας του γράφει το όνομα και όχι το επώνυμό του. «Θυμάμαι όταν μπήκα στην πρώτη ομάδα ήταν η πρώτη φορά που επρόκειτο να έχω όνομα στη φανέλα μου. Ο ένας αδερφός μου είχε το Σιμεόνε, ο άλλος Τζ.Σιμεόνε, ο πατέρας μου Σιμεόνε. Όλοι Σιμεόνε, Σιμεόνε, Σιμεόνε. Πάντα ήθελα να χαράξω το δικό μου μονοπάτι, ξεχωριστό από το οικογενειακό μου όνομα. Έτσι έβαλα το Τζουλιάνο στη φανέλα μου για τον εαυτό μου. Μου άρεσε αυτή η απόφαση» εξηγεί ο νεαρός ποδοσφαιριστής.
Και προσθέτει: «Ναι, η απόφαση ήταν δική μου. Μίλησα με τους δικούς μου, την οικογένειά μου, την κοπέλα μου... και υπήρχαν κάθε είδους απόψεις. Τελικά, πήρα την απόφαση και μου άρεσε. Θέλω να είμαι γνωστός ως Τζουλιάνο. Ετσι κι αλλιώς, το επώνυμο δεν σου χαρίζει τίποτα στο ποδόσφαιρο».
Mετά τη νίκη της Ατλέτικο Μαδρίτης επί της Μπαρτσελόνα στο πρώτο παιχνίδι των προημιτελικών του Champions League έγινε viral μια φωτογραφία που είχε ανεβάσει στα social media ο Ντιέγκο το 2014. Τότε ο Τζουλιάνο ήταν 12 χρόνων και τον είχε πάρει μαζί του ο πατέρας του στην Ελλάδα για το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό. Δώδεκα χρόνια μετά στα 24 του ο Τζουλιάνο ήταν καταλυτικός σε ένα παιχνίδι της Ατλέτικο Μαδρίτης στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση και μπορεί να βοηθήσει τον πατέρα του να φτάσει επιτέλους, μετά από ατελέσφορες προσπάθειες, στην κατάκτηση του τροπαίου.
«Η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι η ομάδα της ζωής μου» λέει ο Τζουλιάνο και όλοι θυμούνται εκείνη την εικόνα του πατέρα του να τον κρατά στην αγκαλιά του και να αποχαιρετά το «Βιθέντε Καλδερον». Kαι μετά τον θυμούνται ως ball boy όταν ταξίδευε από την Αργεντινή και έβρισκε την ευκαιρία να μαζέψει τις μπάλες σε παιχνίδια των «ροχιμπλάνκος», σε προπονήσεις να κλωτσά την μπάλα και να παίζει με τους παίκτες κάνοντας όνειρα ότι μια μέρα θα ήταν αυτός στη θέση τους.
