To ριμπάουντ…

Ο τρίτος τελικός επιβεβαίωσε την κοινή πεποίθηση: Η καλή (ή η τέλεια) επίθεση, δεν μπορεί να ηττηθεί από την καλή (ή την τέλεια) άμυνα. Στο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός ευστοχούσε ακόμα και όταν οι πράσινοι φορούσαν την πιο ανθεκτική πανοπλία τους. Συνέβη και το αντίθετο, αλλά όχι με την ίδια συνέπεια. Και η αλήθεια είναι ότι έχουν ενδυθεί την πιο σκληρή και την πιο ανθεκτική από αυτές. Η άμυνα του Γκραντ σε όλα τα ματς είναι σχεδόν υποδειγματική. Η πίεση στην μπάλα, κατά κανόνα (ειδικά στο δεύτερο ματς), εξουθενωτική. . 

Επιβεβαίωσε επίσης ότι για να ανακοπεί ο ρυθμός του Ολυμπιακού στην επίθεσή του (όταν τον βρίσκει), είναι απαραίτητο και οι πέντε αντίπαλοι να είναι στην ίδια σελίδα. Πιεστικοί, συγκεντρωμένοι με άριστη επικοινωνία. 

Στον τρίτο τελικό, οι ερυθρόλευκοι, από την πρώτη κατοχή κιόλας, έδειξαν ότι είχαν το κατάλληλο mindset και άρτια προετοιμασία για να παίξουν το ματς με τον δικό τους τρόπο. Με flow, με συνεχή κίνηση, ταχύτατη κυκλοφορία της μπάλας, με αναγνώριση των miss match μέσα από το ίδιο το παιχνίδι… Χωρίς βιασύνη και αντάρα. Πάνω απ'όλα, ο Εβάν Φουρνιέ άφησε το παιχνίδι να έρθει πάνω του. Δεν πήγε αυτός στο παιχνίδι. Κάθε ένας από τους 28 πόντους του είναι αποτέλεσμα ορθού διαβάσματος και αναγνώρισης ενός προβλήματος του αντιπάλου. 

O Παναθηναϊκός, κατάφερε να το σταματήσει κάποιες φορές και ιδιαίτερα στα 3(!!!) λεπτά που ο Φουρνιέ δεν ήταν στο παρκέ (σε αυτό το διάστημα ο Ολυμπιακός πέτυχε μόλις ένα πόντο). Τον Γάλλο σούπερ σταρ δεν τον σταμάτησε, άλλες φορές γιατί ήταν έτσι κι αλλιώς ασταμάτητος και άλλες (κάμποσες) γιατί η άμυνα του χάθηκε στη μετάφραση των συνεργασιών των γηπεδούχων που δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει. 

Η απώλεια του Τσέντι Οσμαν λάβωσε τον ίδιο, αλλά πολύ περισσότερο την ομάδα του. Και ακόμα περισσότερο όταν ο Παναθηναϊκός αναζητούσε κάποιους αβίαστους πόντους στο ανοιχτό γήπεδο. Αυτούς που με αφθονία πρόσθετε ο Ολυμπιακός στο δικό του σακούλι. 

Το 68-58 του δεύτερου ματς έγινε 102-92,, έστω και χωρίς να υπάρχουν αλλαγές στην τακτική, όπως παραδέχθηκε ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Παρότι τα ποσοστά (που ήταν εμφανώς καλύτερα από τον δεύτερο τελικό) ήταν περίπου παρόμοια στα σουτ τριών, πόντων, ο Ολυμπιακός ευστόχησε σε αυτά που έπρεπε. Ο Παναθηναϊκός όταν έπρεπε να ευστοχήσει για να ανατρέψει το μομέντουμ του αγώνα, ή να το καβαλήσει αποφασιστικά, αστοχούσε. 

Σχήματα και formations έπαιξαν τον δικό τους ρόλο, όπως και ο Τάισον Γουρντ (ο “κρυφός” MVP της αναμέτρησης), που έδωσε πολλές ανάσες στον Εβάν Φουρνιέ, όταν ήταν αυτός που έπαιρνε την ευθύνη του πρώτου action στα plays του Ολυμπιακού, για να τη μεταφέρει (την ευθύνη) αμέσως μετά στον Γάλλο, ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε να ληφθεί η τελική απόφαση της εκτέλεσης… Αρα, λιγότερες ντρίμπλες για τον Φουρνιέ, λιγότερη ενέργεια ξοδεμένη για το τίποτα και κυρίως μικρότερο κομφούζιο στο μυαλό του. 

Α… Και βέβαια, περισσότερες ευκαιρίες στον Γουορντ να επιτεθεί κάθετα με την άμυνα του Παναθηναϊκού να είναι μάλλον απροετοίμαστη για κάτι τέτοιο. 

Μπορούμε να μιλήσουμε και για το σπάνιο φαινόμενο των 92 από τους 102 πόντους του Ολυμπιακού να προέρχονται από τους 5 starters, που έμειναν στα παρκέ 154 από τα 200 συνολικά λεπτά του αγώνα που μοιράζονται οι πέντε που βρίσκονται στο παρκέ. 

Ας μιλήσουμε όμως για κάτι που είναι ακόμα πιο σημαντικό, όχι μόνο για την εξέλιξη του τρίτου τελικού, αλλά συνολικά στη σειρά και εξηγεί με κάποιο τροπο το προβάδισμα των ερυθρόλευκων. 

Ας μιλήσουμε λοιπόν, για τα ριμπάουντ!

Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός έχει κυριαρχήσει σε αυτή την επιμέρους μάχη, είναι προφανώς αυτονόητο. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. 

Αυτό που χρειάζεται ανάλυση είναι πόσο κυρίαρχος αποδεικνύεται ο Πρωταθλητής Ευρώπης. Και πόσο αδύναμος ο Παναθηναϊκός

Πάμε στους αριθμούς…

Μετά από τρία ματς…

- Ο Ολυμπιακός έχει 113 ριμπάουντ. Τα 77 είναι αμυντικά, τα 36 επιθετικά

- Ο Παναθηναϊκός έχει 81! Τα 63 είναι αμυντικά, τα 18 επιθετικά

- Ο μέσος όρος των ερυθρόλευκων είναι 25.6 αμυντικά ριμπάουντ και 12 επιθετικά

- Ο μέσος όρος των πράσινων είναι 21 αμυντικά ριμπάουντ και 6 επιθετικά. 

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα μαζεύει, με συνέπεια, διπλάσια επιθετικά ριμπάουντ από τον μεγάλο αντίπαλό του. 

Η στατιστική αναπαράσταση συνεχίζεται με κάποιο πιο ενδεικτικό, αλλά και περισσότερο απογοητευτικό αριθμό για τους παίκτες του τριφυλλιού. 

Ο Ολυμπιακός, στην άμυνά του εξασφαλίζει το 79.8% των ριμπάουντ που διεκδικούνται… Ο Παναθηναϊκός, την ίδια στιγμή, στη δική του ρακέτα, παίρνει μόλις το 63.3%. 

Στην επίθεση, οι ερυθρόλευκοι ανανεώνουν το 36.7% των διεκδικούμενων ριμπάουντ… Ο Παναθηναϊκός μόλις το 20.1%. 

Οι διαφορές είναι τεράστιες. Χαώδεις. Ας το βάλουμε σε ένα συγκριτικό πλαίσιο. 

• Ο Ολυμπιακός με τα 25.6 ριμπάουντ που μαζεύει στην άμυνά του, θα ήταν δεύτερος στην Ευρωλίγκα… Ο Παναθηναϊκός, με τα 21 που παίρνει κατά μέσο όρο, θα ήταν 20ος! Τελευταίος…

Επίσης…

• Ο Ολυμπιακός με τα 12 ριμπάουντ που μαζεύει στην επίθεση, θα ήταν 5ος στην Ευρωλίγκα… Ο Παναθηναϊκός, με τα δικά του 6, θα ήταν (με τεράστια διαφορά από τον 19ο) τελευταίος… 20ος!

Κι αν η καταγραφή των παραδοσιακών στατιστικών είναι ένας old fashioned στατιστικός τρόπος μέτρησης, ας δούμε και τα advanced

• Ο Ολυμπιακός με το 79.8% των διεκδικούμενων ριμπάουντ που μαζεύει στην άμυνά του, θα ήταν (με τεράστια διαφορά από τον δεύτερο), πρώτος  στην Ευρωλίγκα (η Ρεάλ, που ήταν πρώτη στη φετινή Ευρωλίγκα, έπαιρνε το 71.6%)… Ο Παναθηναϊκός, με το 63.3% των διεκδικούμενων να έρχεται στα χέρια των δικών του παικτών, θα ήταν και πάλι… τελευταίος! (η Παρί είχε το 64.5% που ήταν 20η). 

Επιπλέον…

• Ο Ολυμπιακός με το 36.7% των διεκδικούμενων ριμπάουντ που μαζεύει στην επίθεσή του, θα ήταν δεύτερος στην Ευρωλίγκα (όπως και ήταν, πίσω από τον Ερυθρό Αστέρα, με 35.2%)… Ο Παναθηναϊκός, με το 20.1% θα ήταν τελευταίος με διαφορά 6 ποσοστιαίων μονάδων από τον αμέσως επόμενο (η Χάποελ Τελ Αβίβ είχε το 27.7% και ήταν 20η στην Ευρωλίγκα). 

Στη σειρά των τελικών του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός στα ριμπάουντ, με κάθε είδος στατιστικής μέτρησης, αν γινόταν αναγωγή σε metrics Ευρωλίγκας, θα ήταν χειρότερος από όλες τις άλλες ομάδες της κορυφαίας διοργάνωσης.

Τώρα, που οφείλεται αυτό…

Πολλοί θα μιλήσουν για τα σχήματα και τα μεγέθη, ειδικά από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός κάποιες φορές χρησιμοποιεί line ups με ψηλά κορμιά (Γουόρντ στο 2, Φουρνιέ στο “3” και αντίθετα). Υπάρχει βάση…

Επίσης θα γίνει αναφορά στο γεγονός ότι η άμυνα με αλλαγές έχει ακριβώς αυτή την αδυναμία. Δημιουργεί miss matches, που φυσικά συνεχίζονται και όταν γίνεται η διεκδίκηση του ριμπάουντ. Και εδώ υπάρχει βάση. 

Αν όμως, κοιτάξουμε ακόμα πιο προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε και κάτι άλλο που είναι ίσως το πιο σημαντικό: Η διάθεση των ερυθρόλευκων να πάρουν το ριμπάουντ. Η πίεση που ασκούν στο επιθετικό ριμπάουντ. Η αποφασιστικότητα με την οποία το κάνουν. Ο αριθμός των παικτών που διεκδικούν τα ριμπάουντ στην επίθεση. Η αυταπάρνηση και η αφοσίωση που έχουν οι παίκτες του Μπαρτζώκα να τοποθετηθούν σωστά, να παλέψουν για τη θέση, να βάλουν γερά τα κορμιά τους, να εμποδίσουν τον αντίπαλο. 

Την ίδια στιγμή, που σχεδόν σε κάθε κατοχή στην επίθεση, ο Ολυμπιακός έχει δύο και τρεις παίκτες να ασκούν με ενέργεια πολύ μεγάλη πίεση στο ριμπάουντ, ο Παναθηναϊκός στη δική του επίθεση, αγνοείται. Ο Λεσόρτ κατά κανόνα θα είναι πάντα εκεί, χρησιμοποιώντας κυρίως τη δύναμη και όχι την ενέργειά του να κυνηγήσει το ριμπάουντ. Οι υπόλοιποι είναι παρατηρητές με τρανή και φωτεινή εξαίρεση τον Ρογκαβόπουλο που σε κάθε κατοχή τρέχει και παλεύει να μαζέψει ό,τι μπορεί, και λίγο τον Μήτογλου. Στηρίζονται κυρίως στον ένστικτο για την πορεία της μπάλας και λιγότερο στην ενέργεια τους. Περιμένουν η μπάλα να πάει στα χέρια τους, όχι οι ίδιοι στην μπάλα. Το ίδιο όμως συμβαίνει και στην άμυνα του Παναθηναϊκού, όπου αν προσέξουμε, δεν χάνει τα ριμπάουντ εξαιτίας της διαφοράς μεγεθών, αλλά σε πολλές περιπτώσεις λόγω της έλλειψης συγκέντρωσης και της αδυναμίας του κάθε παίκτη να έχει στο νου του ποιον αντίπαλο θα μπλοκάρει. 

Η υπεροπλία του Ολυμπιακού δεν είναι τυχαία. Οφείλεται σε ορατούς όρους που τελικά γέρνουν την πλάστιγγα. Τα ριμπάουντ έχουν πληγώσει τους πράσινους. Και δεν έχει να κάνει τόσο με τα μεγέθη. Όχι πάντα. Όχι τόσο συχνά. Έχει να κάνει με την εστίαση των δύο ομάδων στη σημασία των αμυντικών και των επιθετικών ριμπάουντ. 

Y.Γ. O τρόπος που καταγράφονται οι ασίστ (και) στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι εντελώς ακατάλληλος για να αξιολογηθεί η επίδραση ενός παίκτη στο δημιουργικό σκέλος της ομάδας του. Μπορεί οι αριθμοί να εντυπωσιάζουν, αλλά τα κριτήρια πολλές φορές εναντιώνονται στην αληθινή παρέμβαση που έχεις κάποιος παίκτης στην πραγματική δημιουργία κατά τη διάρκεια του αγώνα.