Το συγκλονιστικό βίντεο 5 λεπτών του Κριστιάνο με το οποίο αποχαιρέτησε την Πορτογαλία

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο επέλεξε έναν ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο για να αποχαιρετήσει την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας, δημοσιεύοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα βίντεο διάρκειας πέντε λεπτών, μέσα από το οποίο εκφράζει τα συναισθήματά του για το τέλος μιας διαδρομής 23 ετών με το εθνόσημο.

Μέσα από το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ο Πορτογάλος αστέρας απευθύνθηκε στους συμπατριώτες του, μιλώντας για όσα έζησε εκπροσωπώντας την Πορτογαλία, αλλά και για τη δύσκολη απόφαση να παραδώσει τη φανέλα με το αγαπημένο του νούμερο «7» στην επόμενη γενιά.

Δείτε το βίντεο

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Cristiano Ronaldo (@cristiano)

Η ανακοίνωση του Κριστιάνο Ρονάλντο:

«Προς όλους τους Πορτογάλους:

Έφτασε η ημέρα να επιστρέψω τη φανέλα με το νούμερο επτά της Εθνικής Ομάδας όλων μας. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι μου ανήκε αποκλειστικά. Όμως, για 23 χρόνια είχα το προνόμιο και την ευθύνη να τη φορώ, να την υπερασπίζομαι και να την εκπροσωπώ στα γήπεδα όλου του κόσμου.

Σήμερα έφτασε η στιγμή να την παραδώσω στο μέλλον. Δεν είναι μια εύκολη απόφαση, γιατί υπάρχουν αποφάσεις που δεν παίρνονται μόνο με το μυαλό, αλλά και με την καρδιά.

Ολοκληρώνεται μια διαδρομή που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και άλλαξε τη ζωή μου για πάντα.

Όταν κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι όλα όσα έζησα με την Εθνική Ομάδα, δεν βλέπω μόνο αγώνες, γκολ, ρεκόρ ή τρόπαια. Βλέπω ανθρώπους.

Βλέπω μετανάστες που, για ενενήντα λεπτά, ένιωσαν την Πορτογαλία λίγο πιο κοντά τους. Βλέπω εκατομμύρια Πορτογάλους που δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά αποτέλεσαν μέρος της ζωής μου.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι πολύ περισσότερα από ένα παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο είναι οι άνθρωποι.

Σε όλη τη διάρκεια της πορείας μου με την Εθνική Ομάδα, προσπαθούσα να ξεπερνώ τα όριά μου. Ήθελα να νικώ, ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ήθελα να γράψω ιστορία. Ήμουν πάντοτε απαιτητικός με τον εαυτό μου.

Πάντα ήθελα περισσότερα, πάντα πίστευα ότι μπορούσαμε να φτάσουμε ακόμη πιο μακριά. Και έδωσα ό,τι είχα γι' αυτή τη φανέλα.

Υπήρξαν τέλεια απογεύματα και βράδια, υπήρξαν νίκες που δεν θα ξεχάσω ποτέ, υπήρξαν ήττες που ακόμη και σήμερα δυσκολεύομαι να θυμηθώ.

Έκανα κι εγώ λάθη, υπέφερα κι εγώ. Υπήρξαν στιγμές που δεν κατάφερα να προσφέρω στους Πορτογάλους αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν.

Όμως, δεν τα παράτησα ποτέ. Και, πάνω απ' όλα, δεν έπαψα ποτέ να αισθάνομαι περήφανος που εκπροσωπούσα την Πορτογαλία.

Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα μερικά πολύ απλά πράγματα.

Τα γκολ περνούν, τα τρόπαια μένουν στα μουσεία, τα ρεκόρ κάποια στιγμή καταρρίπτονται.

Όμως, υπάρχει κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να σβήσει: η θέση που κατέχουμε στις καρδιές των ανθρώπων.

Αν έστω και μία φορά σας έκανα ευτυχισμένους, αν έστω και ένα γκολ μου σας έκανε να αγκαλιάσετε κάποιον, να ξεχάσετε μια έγνοια…».