Ο Ρέμο Φρόιλερ κάποτε θεωρήθηκε «λίγος» για τη Γκρασχόπερς, σκέφτηκε να γίνει αστυνομικός, χρειάστηκε να διαλέξει ανάμεσα στο τένις και το ποδόσφαιρο και τελικά έγινε ένας από τους πιο αξιόπιστους μέσους της γενιάς του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Ο Ρέμο Φρόιλερ είναι το παιδί που κάποτε ήταν το μικρότερο της παρέας, που άκουσε ότι δεν έχει μέλλον σε μια μεγάλη ακαδημία, που δεν εγκατέλειψε το σχολείο για να κυνηγήσει ένα αβέβαιο όνειρο και που, για ένα διάστημα, θεωρούσε ακόμη και την αστυνομία ως πιθανότερο επαγγελματικό δρόμο από το ποδόσφαιρο.
Κι όμως, χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος θα φορούσε τη φανέλα της εθνικής ομάδας της Ελβετίας, θα γινόταν βασικό γρανάζι της Αταλάντα στο Champions League και θα αποκτούσε στην Ιταλία ένα παρατσούκλι που ταίριαζε απόλυτα στον τρόπο που έπαιζε: θα γινόταν ο «Iceman».
Ο Φρόιλερ μεγάλωσε στο Χίνβιλ, περίπου 25–30 χιλιόμετρα ανατολικά της Ζυρίχης. Η σχέση του με το ποδόσφαιρο άρχισε πολύ νωρίς, στα πέντε του χρόνια όταν ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Ντάριο, τον έπαιρνε μαζί του στις προπονήσεις της τοπικής ομάδας. Έτσι, ο μικρός Ρέμο βρισκόταν διαρκώς ανάμεσα σε παιδιά μεγαλύτερα από εκείνον. Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν αναπόφευκτο: όλοι τον φώναζαν «Mini».
Ο Χάιντς «Μπόφι» Κόλερ ήταν ο πρώτος προπονητής του Φρόιλερ. «Η μητέρα του με ρώτησε αν θα ήταν δυνατό τα δύο αγόρια να παίζουν στην ίδια ομάδα. Για πρακτικούς λόγους. Έτσι, δεν θα χρειαζόταν να πηγαίνουν σε διαφορετικά μέρη για προπονήσεις και αγώνες. Όλοι ήθελαν να γίνουν επαγγελματίες. Πολλοί είχαν το ταλέντο. Αλλά δεν είχαν τη σωστή νοοτροπία και ξεκάθαρη συγκέντρωση στον στόχο τους. Η κόρη μου και εκείνος έκαναν μαζί το μυστήριο του χρίσματος. Θυμάμαι ξεκάθαρα πώς ο Ρέμο είπε στην εκκλησία: “Θέλω να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής”. Ήξερε από μικρός τι ήθελε και είχε τη φιλοδοξία να κυνηγήσει τον στόχο του ασταμάτητα» θυμάται.
Ήταν ο μικρότερος. Ο πιο κοντός. Το παιδί που έπρεπε να μάθει από νωρίς να παίζει απέναντι σε αντιπάλους που είχαν σωματικό πλεονέκτημα. Και ίσως αυτή ήταν μία από τις πρώτες σημαντικές προπονήσεις της ζωής του αφού έμαθε να αντέχει χωρίς να βασίζεται στη δύναμη ή στο μέγεθός του. Ο «Μini», βέβαια, δεν αγάπησε μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά οτιδήποτε είχε μπάλα. Ποδόσφαιρο, πινγκ πονγκ, τένις. Η μητέρα του έχει περιγράψει τον γιο της ως ένα παιδί απόλυτα προσηλωμένο στον αθλητισμό.
Και ειδικά η ενασχόλησή του με το τένις θα μπορούσε να τον έχει οδηγήσει σε έναν τελείως διαφορετικό δρόμο ζωής. Ήταν καλός. Τόσο καλός, μάλιστα, ώστε κάποια στιγμή χρειάστηκε να πάρει μια πραγματική απόφαση: τένις ή ποδόσφαιρο; Το επίσημο media guide της ελβετικής Ομοσπονδίας καταγράφει χαρακτηριστικά ότι ο Φρόιλερ χρειάστηκε να επιλέξει ανάμεσα στα δύο αθλήματα. Διάλεξε το ποδόσφαιρο.
Δεν τον ρώτησαν ποτέ ποιον τενίστα θαύμαζε διότι μάλλον ήταν αυτονόητο για ένα παιδί που γεννήθηκε στην ίδια χώρα με τον Ρότζερ Φέντερερ. Δεν πάει, όμως, το μυαλό σας ποιος ποδοσφαιριστής ήταν το είδωλό του... «Θαύμαζα τον Λαρς Ρίκεν από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Το δωμάτιό μου ήταν γεμάτο αφίσες από το Bravo Sport. Ήμουν οπαδός της Ντόρτμουντ. Ο Ρίκεν είχε πετύχει το νικητήριο γκολ στον τελικό του Champions League. Μετά από αυτό, όμως, η καριέρα του δεν εξελίχθηκε όπως αναμενόταν. Αποσύρθηκε στα 21 του».
Στα 15 του χρόνια ο Φρόιλερ βρέθηκε στο αναπτυξιακό σύστημα της Βίντερουρ. Τρία χρόνια αργότερα μετακόμισε στην Γκρασχόπερς, έναν από τους σημαντικούς συλλόγους της Ελβετίας. Για ένα παιδί που ήθελε να γίνει επαγγελματίας, ήταν μεγάλο το βήμα. Μόνο που η ιστορία δεν εξελίχθηκε όπως θα περίμενε κανείς.
Ο τότε προπονητής της Γκρασχόπερς, Κιριάκο Σφόρτζα, δεν πίστεψε ότι ο νεαρός Φρόιλερ είχε μέλλον στον σύλλογο. Τον ενημέρωσαν ότι δεν υπολογίζεται και επέστρεψε στη Βίντερτουρ. Ο παίκτης που αργότερα θα γινόταν βασικός στην Αταλάντα και στην εθνική Ελβετίας είχε κάποτε ακούσει, ουσιαστικά, ότι δεν ήταν αρκετά καλός. «Άρχισα να έχω αμφιβολίες. Μήπως, στ' αλήθεια, δεν ήμουν καλός;» ήταν η σκέψη που έκανε, όπως παραδέχθηκε αργότερα.
Δεν ήταν όμως η τελευταία φορά που κάποιος θα έκανε λάθος εκτίμηση για εκείνον. Για ένα διάστημα, η αστυνομία έμοιαζε πιο πιθανό μέλλον από το ποδόσφαιρο Ο Φρόιλερ δεν μεγάλωσε έχοντας την αίσθηση ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ήταν εξασφαλισμένο.
Υπήρχε μάλιστα μια περίοδος που ονειρευόταν να γίνει αστυνομικός. Και η αστυνομία έμοιαζε πιο ρεαλιστικός δρόμος για εκείνον από μια καριέρα ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ο Φρόιλερ συνέχισε κανονικά την εκπαίδευσή του ενώ προσπαθούσε να εξελιχθεί ποδοσφαιρικά.
Η πορεία του δεν είχε ξεσπάσματα, αλλά σταδιακά βήματα. Βίντερτουρ, Γκρασχόπερς, Βίντερτουρ. Και μετα η Λουκέρνη, εκεί που άρχισε να αποκτά πραγματικά την εικόνα ενός ώριμου επαγγελματία μέσου.
Εκεί άρχισε να γίνεται γνωστός για την ενέργειά του, τις κινήσεις του χωρίς την μπάλα και την ικανότητά του να καλύπτει τεράστιες αποστάσεις. Όταν η Aταλάντα τον απέκτησε τον Ιανουάριο του 2016, δεν ήταν κάποιο τεράστιο όνομα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η μεταγραφή ήταν περισσότερο μια επένδυση σε έναν εργατικό και εξελίξιμο μέσο.
Στο Μπέργκαμο άλλαξαν όλα. Ο Τζαν Πιέρο Γκασπερίνι δεν ήταν ένας προπονητής που θα άφηνε τον Φρόιλερ να συνεχίσει απλώς να κάνει αυτά που ήδη ήξερε. Ο ίδιος ο Ελβετός έχει πει ότι ο Ιταλός προπονητης συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να βελτιώσει συνολικά το παιχνίδι του: την προσωπικότητά του, την τοποθέτηση στο γήπεδο και κυρίως την αμυντική συμπεριφορά του.
«Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω προπονηθεί τόσο σκληρά όσο εδώ στο Μπέργκαμο» έχει πει γι' αυτό που βίωσε. Οι προπονήσεις του Γκασπερίνι δεν είναι για όλους και το παραδέχονται όσοι τις έχουν ζήσει και τις ζουν. Είναι έντονες, απαιτητικές και σχεδόν εμμονικές με την τακτική και τη φυσική κατάσταση. Ο Φρόιλερ όμως όχι μόνο άντεξε, αλλά έγινε ένας από τους ανθρώπους στους οποίους στηρίχθηκε ολόκληρη η Αταλάντα.
Ο παίκτης που κάποτε δεν θεωρήθηκε αρκετά καλός στην Γκρασχόπερς, έγινε ένας από τους πιο σταθερούς ποδοσφαιριστές της ιταλικής ομάδας.
Ο Πιέτρο Σερίνα είναι δημοσιογράφος στην «Eco di Bergamo». Το 2017 έγραψε: «Αν κάποιος χάσει την μπάλα, ξέρει: ο Ρέμο είναι εκεί. Μπορεί να μην είναι καλλιτέχνης, όμως χάρη στην τακτική του ευφυΐα και τη σκληρή δουλειά του, εξελίσσεται σε ένα απαραίτητο κεφάλαιο. Για μένα, είναι ένας παίκτης στον οποίο μπορείς να βασιστείς με σιγουριά».
Ο Φρόιλερ συνήθως γελάει όταν ακούει καλά λόγια. Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει το παιχνίδι του; «Είναι δύσκολο να περιγράψω τον εαυτό μου. Σίγουρα, η ντρίμπλα δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Όμως έχω καλή κατανόηση του παιχνιδιού. Και μερικές φορές είμαι αρκετά καλός στο να προβλέπω τι πρόκειται να συμβεί».
Το 2018, σε συνέντευξή του στην Prima Bergamo, τον ρώτησαν πώς μπορούσε να αγωνίζεται τόσο πολύ χωρίς να φαίνεται κουρασμένος. Η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική: φυσικά και κουραζόταν. Απλά, όπως είπε, περίπου δέκα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα είχε σχεδόν ξεπεράσει την κόπωση. Ήταν μια από τις ιδιότητες που τον έκαναν τόσο χρήσιμο στο ποδόσφαιρο του Γκασπερίνι.
Και έτσι, δεν ήταν πια ο «Μini», αλλά γεννήθηκε ο «Iceman». Υπάρχουν, βέβαια, δύο εκδοχές για τηο πώς προέκυψε αυτό το παρατσούκλι. Η μία αφορά τα μπλε μάτια του (όλοι στην οικογένειά του έχουν μπλε μάτια). Η άλλη, η ποδοσφαιρική, αφορά τον τρόπο που παίζει. Ήρεμος. Ψύχραιμος. Αποφασιστικός. Σαν να μην υπήρχε πίεση ακόμη και όταν υπήρχε.
Και τελικά, η δεύτερη μοιάζει να του ταιριάζει περισσότερο.
Η Αταλάντα δεν έγινε μια ομάδα που απλά φόρεσε τη φανέλα της, αλλά το σπίτι του. Έζησε έξι χρόνια στο Μπέργκαμο και η σχέση του με την πόλη έγινε κάτι πολύ βαθύτερο από μια επαγγελματική συνεργασία. Δεν αγάπησε ιδιαίτερα το Μιλάνο, αν και βρίσκεται σχετικά κοντά. Το έβρισκε μεγάλο, θορυβώδες και αγχωτικό.
Προτιμούσε τις μικρές γειτονιές, τα στενά, τα μαγαζιά και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ζούσαν το ποδόσφαιρο στο Μπέργκαμο. Γενικά ένας άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων. Ακόμα και όταν οι γυναίκες τον ψηφίζουν ως τον πιο σέξι παίκτη μιας διοργάνωσης! «Δεν θα έλεγα ότι είμαι κανένας γόης. Η γυναίκα μου χαίρεται για μένα με αυτό το αποτέλεσμα, αλλά μετά μου λέει: 'Πρόσεχε μόνο!'» λέει.
Όταν ένας Ελβετός πηγαίνει στην Ιταλία, περιμένεις να μιλήσει για το φαγητό, τον καιρό ή το ποδόσφαιρο. Ο Φρόιλερ είχε άλλη μια ιστορία.
Στις πρώτες του μέρες στο Μπέργκαμο έπρεπε να προσαρμοστεί σε ένα τελείως διαφορετικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Ο ίδιος μιλούσε για την τεράστια έμφαση που έδινε η Ιταλία στην τακτική και για το πόσο διαφορετικές ήταν οι προπονήσεις σε σχέση με την Ελβετία. Η Αταλάντα τον έκανε σημαντικό χωρίς να είναι σταρ.
Ίσως γι’ αυτό η αποχώρησή του το 2022 για τη Νότιγχαμ Φόρεστ να ήταν τόσο δύσκολη. Ο ίδιος χαρακτήρισε τα χρόνια στην Ιταλία, στην οποία επέστρεψε αργότερα για την Μπολόνια, ως την καλύτερη περίοδο της ποδοσφαιρικής καριέρας του και μια «σχολή ζωής». Είπε ακόμη ότι θα κουβαλούσε την πόλη για πάντα στην καρδιά του.
Εξάλλου εκεί το παιδί που κάποτε άκουσε ότι δεν ήταν αρκετά καλό για την Γκρασχόπερς, κατάφερε τελικά να γίνει ακριβώς αυτό που ίσως κανείς δεν περίμενε: ένας ποδοσφαιριστής που δεν χρειαζόταν να ξεχωρίζει για να είναι απαραίτητος, αυτός ο παίκτης που, όταν τον χρειαζόταν η ομάδα, ήταν πάντα εκεί.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
