Το touch στο Αγρίνιο είχε sequel στη Λειβαδιά με άλλους πρωταγωνιστές

Σε ένα κανονικό πρωτάθλημα, οποιασδήποτε χώρας, ενδεχομένως ακόμη και των πιο άγνωστων αφρικανικών, όπου η διαφθορά είναι συνώνυμη της καθημερινότητας, ο αγώνας μεταξύ της ομάδας με τα λευκά σορτσάκια και τις πράσινες φανέλες και της ομάδας με τα κίτρινα θα είχε ολοκληρωθεί με τουλάχιστον δύο γκολ υπέρ της ομάδας με τα κίτρινα, ενώ η αντίπαλη ομάδα θα είχε ολοκληρώσει την αναμέτρηση με δέκα ποδοσφαιριστές.

Στα πλέον προηγμένα πρωταθλήματα, οι διαιτητές ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους και εξηγούν τι σφύριξαν και γιατί το σφύριξαν. Στο ελληνικό πρωτάθλημα, από την άλλη, ο αρχιδιαιτητής κρύβεται, ενώ ακόμη και η καθυστερημένη ερμηνεία των φάσεων καταργήθηκε, καθώς, αντί να διαφωτίζει, διασκέδαζε και προκαλούσε γέλιο και αποστροφή.

Όχι όμως στο ελληνικό πρωτάθλημα, το οποίο ποτέ δεν σταματά να σε εκνευρίζει και να σε απογοητεύει για τον κατήφορό του, που συνεχίζεται με σπασμένα φρένα.

Κάθε έργο και κάθε σενάριο που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει και sequel. Έτσι, για παράδειγμα, τον «Νονό 1» ακολούθησε ο «Νονός 2». Στην περίπτωση της ελληνικής διαιτησίας, μετά το περίφημο Touch 1, στον περσινό αγώνα Παναιτωλικός – Άρης, με αρνητικούς πρωταγωνιστές τους Τσιμεντερίδη και Ζαμπαλά, ήρθε το ακόμη πιο αριστουργηματικό, ευρηματικό, ωμό, θα λέγαμε, για την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, Touch 2, με πρωταγωνιστές τους Παπαπέτρου και Κουμπαράκη.

Εφόσον, λοιπόν, οι πρωταγωνιστές του Touch 2 Παπαπέτρου και Κουμπαράκης διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα αλλά και τις αριθμητικές ισορροπίες του αγώνα, είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πως παρακολουθήσαμε έναν κανονικό ποδοσφαιρικό αγώνα και να αξιολογήσουμε ποδοσφαιριστές και προπονητές. Δουλειά κομπάρσου, δηλαδή, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει κι αυτή.

Η τετράδα που τον κουβάλησε

Στον αγώνα αυτό λοιπόν ο Αρης, αν ίσχυαν και τα παραπάνω που αναφέραμε, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε πάρει προβάδισμα δυο τερμάτων από το πρώτο ημίχρονο που ήταν και το καλό του διάστημα στο ματς. Γιατί εκτός από το γκολ που κακώς ακυρώθηκε και το δεύτερο του Γκαρέ που μέτρησε, ο Άρης κυριάρχησε απέναντι στον Λεβαδειακό. Με το τρικ της χρησιμοποίησης του Πέρεθ στον άξονα που σε σχέση με προηγούμενα ματς ήταν πιο… ζωντανός, τον Γκαρέ που «πατούσε» περιοχή, τον επικίνδυνο Καντεβέρε και τον Ράτσιτς να κόβει τα πάντα στη μεσαία γραμμή όσο άντεχε, ο Άρης άξιζε κάτι παραπάνω. Δεν το πήρε γιατί εκτός από τη διαιτησία, επιβεβαίωσε σε ένα ακόμη παιχνίδι ότι δεν κατέχει άδικα τον τίτλο της πιο αναποτελεσματικής ομάδας στην επίθεση σε σχέση με τις φάσεις που δημιουργεί. Ειδικά αυτός ο Καντεβέρε… πρέπει να είναι ερωτευμένος με τα δοκάρια. Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού αισίως έφτασε τα τρία! Μοναδική παραφωνία στο διάστημα αυτό, ο βαρύς Σούντμπεργκ τον οποίο στόχευσε ο Λεβαδειακός στις λίγες φορές που έγινε επιθετικός, έχοντας το δοκάρι του Μπάλτζι.

Το δεκάλεπτο στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου ήταν το μοναδικό στο οποίο είδαμε σε όλη του την αποθέωση το έργο του Παπαδόπουλου στον Λεβαδειακό. Εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας με υπομονή, τριγωνικές σχέσεις, παιχνίδι από τα πλάγια και πίεση μέχρι τελικά να έρθει το γκολ της ισοφάρισης. Ο Άρης ήταν υποχρεωμένος από εκεί και μετά να ρισκάρει. Ο Γρηγορίου τα έπαιξε όλα για όλα φορτώνοντας την επίθεση (Κουαμέ, Δώνης, Μορόν) αλλάζοντας και τον σχηματισμό σε 4-4-2 αλλά ουδείς από τους τρεις έκανε αισθητή την παρουσία του. Ο δε Κουαμέ κανείς δεν κατάλαβε τι ακριβώς έκανε στη φάση του τετ-α-τετ που είχε προς το τέλος, κάνοντας πολλούς να αναρωτηθούν πόσο χειρότερος θα ήταν ο Αλφαρέλα που ήταν πάλι εκτός αποστολής. Το φιλί της ζωής στο τέλος παραλίγο να το δώσει ο Μπουσαϊντ αλλά τα έχουμε πει. Ο Αρης και η τύχη δεν έχουν συναντηθεί ποτέ φέτος και η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. 

Στο φινάλε βέβαια κανείς δεν θα θυμάται τα τρία δοκάρια. Η ουσία είναι ότι ο Αρης έκαψε το πρώτο… κανονάκι του και του έμειναν πλέον κάτι σκόρπιες σφαίρες στη φαρέτρα των playoffs. Για να είμαστε ειλικρινείς δύσκολα προλαβαίνει πλέον την 5η θέση, όχι μόνο γιατί παρέμεινε η διαφορά των έξι πόντων απο τον Λεβαδειακό αλλά γιατί είναι άγνωστο τι κίνητρο θα βρει το γκρουπ από εδώ και πέρα. Ο Γρηγορίου πολύ σωστά επισήμανε στις δηλώσεις του ότι ο Αρης λόγω του ειδικού βάρους του οφείλει να μην ρίξει λευκή πετσέτα στα πέντε ματς που απομένουν. Το θέμα είναι τι άποψη έχουν για αυτό έχουν οι ποδοσφαιριστές του Αρη. Πολλά θα κριθούν στα ματς της 2ης αγωνιστικής και κυρίως τι θα κάνει ο Λεβαδειακός στην Κρήτη με τον ΟΦΗ, εφόσον φυσικά ο Αρης κερδίσει στην έδρα του τον Βόλο. 

ΥΓ Μπράβο στον Νίκο Παπαδόπουλο που δίχως κόμπλεξ σχολίασε το ακυρωθέν γκολ του Αρη και δεν έκανε το άσπρο-μαύρο όπως κάνουν οι περισσότεροι, δικαιώνοντας εμμέσως πλην σαφώς τις διαμαρυρίες της ομάδας της Θεσσαλονίκης.