Το βασικό είναι να «διαβάσει» ο Παναθηναϊκός γιατί έχασε μ’ αυτό τον «εύκολο» τρόπο στη Βιέννη

Ο Κώστας Γουλής γράφει για τις ανορθογραφίες του Παναθηναϊκού στη Βιέννη, αλλά και τον τρόπο που αντιμετώπισε την ήττα ο Νίστρουπ.

Ο Ανδρέας Τεττέη σε στιγμιότυπο από το φιλικό του Παναθηναϊκού με τη Ραπίντ Βιέννης - ΠΗΓΗ: ΙΝΤΙΜΕ
Ο Ανδρέας Τεττέη σε στιγμιότυπο από το φιλικό του Παναθηναϊκού με τη Ραπίντ Βιέννης - ΠΗΓΗ: ΙΝΤΙΜΕ

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

Η ήττα είναι πάντα... ήττα. Σε φιλικό, σε επίσημο, σε ημί-ανεπίσημο, παντού... Άλλες φορές κοστίζει περισσότερο, άλλες σχεδόν τίποτα. Το πρώτο ζητούμενο, ωστόσο, είναι το πώς την αντιμετωπίζεις και πως προσεγγίζεις ή αναλύεις τους λόγους που σε οδήγησαν σ’ αυτή.

Για τον Παναθηναϊκό, το κλείσιμο των καλοκαιρινών φιλικών προετοιμασίας με μία τόσο «βαριά» ήττα (4-1) απ’ τη Ραπίντ το βράδυ της Τετάρτης (15/7) στη Βιέννη, έπειτα μάλιστα από τρία καλά ματς απέναντι σε Χέλμοντ, Άγιαξ και Γκρασχόπερς, σαφώς και δεν ήταν κι ότι... καλύτερο. Ήταν γεμάτο από «καμπανάκια»! Ιδίως όταν το timing λέει πως σε 7 βράδια από σήμερα, οι «πράσινοι» θα περάσουν πλέον στα επίσημα και στον πρώτο αγώνα με την Πάκσι (23/7, 21:00) για τον 2ο προκριματικό γύρο του Conference League. Κι όλο αυτό που έγινε στη Βιέννη, ήταν μία «προσγείωση» και μία υπενθύμιση πως υπάρχει ακόμη... δρόμος ως την (πλήρη) κανονικότητα.

Προσωπικά θα σταθώ στην στωικότητα, την ειλικρινή διάθεση και την ηρεμία με την οποία αντιμετώπισε την ήττα ο ίδιος ο Τζέικομπ Νίστρουπ στις δηλώσεις του, αλλά πολύ περισσότερο τη συνολικά «αναιμική» εικόνα του Παναθηναϊκού και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Ιδίως στα μετόπισθεν, όπου οι «πράσινοι» πληγώθηκαν αφάνταστα στο αμυντικό transition τους (διαχρονική «πληγή») από μία ομάδα που απ’ τη μέση και μπροστά ήταν πολύ γρήγορη κι έχει μάθει να παίζει εξαιρετικά στο χώρο.

Το βασικό στην προκειμένη περίπτωση, είναι να «διαβάσει» ο Νίστρουπ και το τιμ του το γιατί έχασε ο Παναθηναϊκός μ’ αυτό τον «εύκολο», τον «σβηστό» τρόπο στη Βιέννη. Διότι ήταν συνδυασμός πραγμάτων. Πίσω ο Παναθηναϊκός ήταν όντως, όπως είπε στις δηλώσεις του κι ο Δανός τεχνικός. Τρομερά «μαλθακός» («soft»). Σε σημείο που στο πρώτο ημίχρονο απλώς να... παρακολουθεί και να μην μπορεί να ακολουθήσει τους Αυστριακούς στις μεταβάσεις τους. Προφανώς αυτό είναι και θέμα «χημείας» και σύνθεσης αγωνιστικών χαρακτηριστικών των 11 που βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο χορτάρι, όμως απ’ την άλλη (σ’ αυτό το ματς) παρατηρήθηκε κι ένα έντονο έλλειμμα ως προς τις εντάσεις που είχε ο Παναθηναϊκός στα προηγούμενα φιλικά του.

Κι αυτό το επιβεβαιώνει το γεγονός πως σχεδόν όλοι οι παίκτες -όχι ένας ή δύο- ήταν πολύ κάτω απ’ τα στάνταρντς τους. Κάτι που σαφώς έχει να κάνει και με το υψηλό επίπεδο πιέσεων κι επιβαρύνσεων στις προπονήσεις των τελευταίων ημερών, «καπάκι» -μετά απ’ το φιλικό του Σαββάτου (11/7) με την Γκρασχόπερς- με αποτέλεσμα όλη η ομάδα να εμφανίζεται δύο ταχύτητες κάτω στα τρεξίματά της σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο διάστημα. Κι αυτό προφανώς και είναι κάτι που θα «ρυθμιστεί» εσωτερικά τις επόμενες ημέρες, μέχρι το πρώτο ματς με την Πάκσι, με τον Νίστρουπ να ρίχνει λίγο τον ρυθμό για να «φρεσκάρει» την ομάδα του.

Το «πρόβλημα» ήταν και μπροστά

Μεσοεπιθετικά ο Παναθηναϊκός ήταν τρομερά αναποτελεσματικός, διότι ειδικά στο πρώτο ημίχρονο «έφτιαξε» φάσεις μέσα από συνδυαστικό παιχνίδι, όμως σπατάλησε όλες τις στιγμές του. Κι αυτό είναι κάτι που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να βελτιωθεί στα παιχνίδια με την Πάκσι. Το είχε επισημάνει κι ο Νίστρουπ πως δεν νοείται μία ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό να σκοράρει τόσο λίγο και τούτο είναι ένα στοιχείο στο παιχνίδι του που (επίσης) πρέπει να το ανεβάσει επίπεδα, όχι μόνο στα ματς με τους Ούγγρους αλλά συνολικά στη σεζόν που ξεκινάει.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι πρωταγωνιστής στα παιχνίδια του κι ο πρώτος που το γνωρίζει και το επιδιώκει, είναι ο ίδιος ο προπονητής του ο οποίος δεν ψάχνει ούτε στο ελάχιστο να βρει «δικαιολογίες» πίσω απ’ το γεγονός ότι δεν έχουν «μπει» ακόμη όλοι οι παίκτες του στο game plan ή αναμένονται περαιτέρω ενισχύσεις.

Κι αυτό είναι το πλέον ενθαρρυντικό στη φάση που βρίσκεται το «χτίσιμο» του Παναθηναϊκού, διότι «δείχνει» απόλυτη επαφή κι αντίληψη της πραγματικότητας και των δεδομένων που έχει μπροστά του. Και κυρίως «γεννάει» -ακόμη και στις «στραβές»- μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα αποδυτήρια, ιδίως τώρα που όλο το γκρουπ έχει να διαχειριστεί και τις αναποδιές με τον σοβαρό τραυματισμό του Ίνγκι Ίνγκασον (περαστικά ρε Ίνγκι, τι είναι πια αυτό το πράγμα κάθε χρόνο στην ομάδα με τους τραυματισμούς στα γόνατα) ή το πρόβλημα που προέκυψε με τον Ντάβιντε Καλάμπρια...

Υ.Γ.: Καταπληκτική η ατμόσφαιρα κι όλες οι εικόνες στην εξέδρα που παρακολουθήσαμε το βράδυ της Τετάρτης (15/7) στο «Allianz Stadion», όπου οι οπαδοί του Παναθηναϊκού και της Ραπίντ Βιέννης τραγουδούσαν μαζί για δύο ώρες στο πέταλο. Όπως και το φινάλε, όπου όλοι οι παίκτες αγκαλιασμένοι τραγουδούσαν μαζί τους, δημιουργώντας μία συγκλονιστική «σύνδεση». Κάποιοι δεσμοί είναι πολλές φορές πάνω κι απ’ το ίδιο το άθλημα...

Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google

Πρόσθεσε το ATHLETIKO στην Google

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ