Τον χαρακτήρα σου, τον φτιάχνουνε τα έργα σου

Ο ΠΑΟΚ δε βρίσκεται ακόμα ούτε στο 30% των πραγματικών δυνατοτήτων που έχει με βάση το τελικά διαμορφωθέν έμψυχο δυναμικό του. Το πότε και πού θα φτάσει, κανείς δεν μπορεί να το πει ακόμα με σιγουριά. Οι παράγοντες είναι πολλοί, ποικίλοι και αστάθμητοι. Όπως συμβαίνει πάντα όταν κάτι χτίζεται από την αρχή με νέα υλικά, νέους εργολάβους και νέους εργοδηγούς. Όλοι πρέπει να συντονιστούν, να βρουν χημεία και ρυθμό, προκειμένου το οικοδόμημα να ολοκληρωθεί στην ώρα του.

Τα προαναφερθέντα υλικά, η πρώτη ύλη, ήρθαν σταδιακά, αργοπορημένα, με ακανόνιστη σειρά. Ένας ακόμα σοβαρός λόγος που φωτίζει την αναγκαιότητα του χρόνου, της υπομονής. Προκειμένου οι μονάδες να γίνουν σύνολο. Προκειμένου οι παίκτες να γίνουν ομάδα. Οι παίκτες του ρόστερ της 14ης Σεπτεμβρίου, και όχι του ρόστερ της 1ης Ιουλίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τότε, στο πρώτο φιλικό προετοιμασίας με τον νεόκοπο Αλέσιο Λίσι στον πάγκο, με αντίπαλο την Μπέβερεν, η σύνθεση του Δικεφάλου ήταν η ακόλουθη:

Α’ ημίχρονο: Τσιφτσής , Τέιλορ , Μπαταούλας , Κοσίδης , Κένι , Τσοπούρογλου , Καμαρά , Μπέρδος , Κωνσταντέλιας, Μπάλντε, Μύθου.
Β’ ημίχρονο: Γκουγκεσασβίλι (Μοναστηρλής), Γκόμεζ, Θυμιάνης , Κωττάς, Λύρατζης, Σαρρής, Ζαφείρης , Πέλκας , A.Ζίβκοβιτς, Ντούνγκα, Τσάλοφ (Μπάλντε).

Τι σχέση μπορεί να έχει το τότε με το τώρα; Πόσα από αυτά που δούλευε, με αυτούς που τα δούλευε, τον Ιούλιο ο Ιταλός τεχνικός, μπορούν έχουν πιστή εφαρμογή σήμερα; Αφού μεσολάβησε ένας οδυνηρός ευρωπαϊκός αποκλεισμός, ο ΠΑΟΚ άρχισε να (ανα)συνθέτει τα χαρακτηριστικά του. Με τις τελευταίες προσθήκες να αναβαθμίζουν ποιοτικά κάθε γραμμή του. Την αμυντική με τον Ντιέγκο Κόστα, τη μεσαία με τον Γιάκιτς και την επιθετική με τον Μπανζά.

Όλα αυτά πρέπει να γίνουν ομοιόμορφα, συνδυαστικά, συνεργάσιμα μεταξύ τους, τακτικά δουλεμένα. Το potential πλέον έχει ανέβει βαθμίδες, αλλά απαιτεί χρόνο. Χρόνο για να μονταριστεί το διάσπαρτο ακόμα ταλέντο που πλέον υπάρχει διάχυτο αλλά και άμορφο.

Τόσο η αγωνιστική εικόνα, όσο και το μέταλλο που θα πρέπει να αναπτύξει ο Δικέφαλος ήταν δύο από τα ζητούμενα στο τοπικό ντέρμπι της Τούμπας. Θα είναι ζητούμενα κάθε βδομάδα, σε κάθε ένα από τα επόμενα παιχνίδια. Και πέρα από τη συνολική απόδοση που βρίσκεται ακόμα – και λογικά - σε χαμηλά επίπεδα με τεράστια περιθώρια βελτίωσης, παράλληλα ο Λίσι με τους παίκτες του πρέπει να χτίζουν και χαρακτήρα. Χαρακτήρα που είναι προαπαιτούμενος για να διεκδικήσει τον στόχο που έθεσε ξεκάθαρα ο Ιβάν Σαββίδης στην προπόνηση του Σαββάτου: Τον τίτλο.

Αυτός ο χαρακτήρας έρχεται μόνο με έργα. Μόνο με αποτελέσματα, μόνο με νίκες. Κάθε Κυριακή, σε κάθε γήπεδο, με κάθε αντίπαλο. Όπως στην αναμέτρηση κόντρα στον Άρη, μια πάντα ειδικών συνθηκών και καταστάσεων μάχη, που μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο προς τα μπροστά ή κλωτσιά προς τα πίσω.

Μπορεί ο Δικέφαλος να μην είχε την αγωνιστική εικόνα που θα του επέτρεπε να φτάσει επιβλητικά στη νίκη (άσχετα αν μέσες-άκρες έγινε τελικά), είχε όμως το νεύρο, το πάθος και τη θέληση που φτιάχνουν χαρακτήρα. Δυνατά στις μονομαχίες, ενεργητική αντιμετώπιση των φαλτσοσφυριγμάτων του διαιτητή, αλληλοβοήθειες σε κάθε καθαρά ποδοσφαιρικό, ή και μη, κομμάτι του 90λεπτου.

Το πρώτο κέρδος είναι να επιβάλλεσαι στον αντίπαλο πνευματικά. Το (απόλυτα) πιο ουσιαστικό, θα ακολουθήσει στην πορεία…