Τον πυροβόλησαν πισώπλατα 6 φορές για ένα λάθος: Φώναζε «γκολ» σε κάθε σφαίρα

Η δολοφονία του Αντρές Εσκομπάρ αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ακριβώς 32 χρόνια μετά, η ιστορία του εξακολουθεί να συγκλονίζει, καθώς ένα αυτογκόλ σε Παγκόσμιο Κύπελλο μετατράπηκε σε εθνική τραγωδία για την Κολομβία. 

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ The Two Escobars παρουσιάζει μια Κολομβία όπου ο ποδοσφαιρικός θρίαμβος αποτελούσε υπόθεση εθνικού κύρους αλλά και τεράστιων οικονομικών συμφερόντων. Από τη μία βρισκόταν ο βαρόνος των ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ, που χρηματοδοτούσε συλλόγους και χρησιμοποιούσε το ποδόσφαιρο για να αποκτήσει επιρροή. Από την άλλη, ο Αντρές Εσκομπάρ, ένας άνθρωπος γνωστός για τον χαρακτήρα, την ευγένεια και το ήθος του, που δεν είχε καμία συγγένεια με τον διαβόητο εγκληματία.

Η Κολομβία έφτασε στο Μουντιάλ του 1994 ως ένα από τα φαβορί. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε διαλύσει με 5-0 την Αργεντινή μέσα στο Μπουένος Άιρες, αποτέλεσμα που είχε προκαλέσει παγκόσμιο θαυμασμό. Ακόμη και ο Πελέ είχε προβλέψει ότι οι Κολομβιανοί μπορούσαν να κατακτήσουν το τρόπαιο.

Όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Η ομάδα μπήκε στο τουρνουά κουβαλώντας τεράστια πίεση, ενώ, σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, πολλοί ποδοσφαιριστές γνώριζαν ότι πίσω από κάθε αποτέλεσμα υπήρχαν άνθρωποι που είχαν χάσει ή κερδίσει εκατομμύρια δολάρια.

Στις 22 Ιουνίου 1994, απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Αντρές προσπάθησε να κόψει μια επικίνδυνη σέντρα, όμως η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα της ομάδας του. Η Κολομβία ηττήθηκε με 2-1 και ουσιαστικά αποκλείστηκε.

Αντί να εξαφανιστεί από τα φώτα της δημοσιότητας, δημοσίευσε άρθρο σε εφημερίδα της Κολομβίας, ζητώντας από τους συμπατριώτες του να παραμείνουν ενωμένοι. Έκλεισε το κείμενό του γράφοντας τη φράση: «Η ζωή δεν τελειώνει εδώ», χωρίς να γνωρίζει πόσο τραγικά προφητικά θα αποδεικνύονταν τα λόγια του.

Παρά τις προειδοποιήσεις φίλων και συγγενών να παραμείνει στο σπίτι, ο Εσκομπάρ πίστευε ότι δεν είχε κάνει τίποτα κακό και πως δεν υπήρχε λόγος να κρύβεται. Ήθελε, όπως λένε άνθρωποι του περιβάλλοντός του, να δείξει ότι δεν φοβόταν.

Το βράδυ της 2ας Ιουλίου βρέθηκε σε νυχτερινό κέντρο στο Μεντεγίν. Εκεί δέχθηκε προσβολές και ειρωνείες για το αυτογκόλ από μία παρέα και σύμφωνα με τις μαρτυρίες, προσπάθησε αρκετές φορές να αποφύγει την αντιπαράθεση, ζητώντας μάταια να σταματήσουν. Δεν εισακούστηκε η έκκλησή του και αναγκάστηκε να αποχωρήσει.

Η ένταση, όμως, συνεχίστηκε στον χώρο στάθμευσης. Εκεί ξέσπασε καβγάς με μια παρέα που συνδεόταν με τους αδελφούς Γκαγιόν, ισχυρούς επιχειρηματίες που, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, είχαν υποστεί τεράστιες οικονομικές απώλειες μετά τον αποκλεισμό της Κολομβίας.

Ο σωματοφύλακάς τους, Ουμπέρτο Μουνιός Κάστρο, πυροβόλησε τον Εσκομπάρ έξι φορές. Μία από τις πιο ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, που αναφέρεται και στα δύο ντοκιμαντέρ μέσω μαρτυριών, είναι ότι μετά από κάθε πυροβολισμό φώναζε ειρωνικά «Γκολ!», μιμούμενος τους τηλεοπτικούς σπίκερ της Λατινικής Αμερικής.

Ο Αντρές μεταφέρθηκε ζωντανός στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί πάλεψαν περίπου 45 λεπτά να τον κρατήσουν στη ζωή. Δεν τα κατάφεραν.

Η κηδεία του εξελίχθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους του Μεντεγίν, ενώ συμπαίκτες και αντίπαλοι δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.

Ένα ακόμη στοιχείο που αναδεικνύει το The Two Escobars είναι ότι αρκετοί παίκτες της εθνικής ομάδας παραδέχθηκαν αργότερα πως ζούσαν για χρόνια υπό καθεστώς φόβου. Δέχονταν απειλές πριν από σημαντικούς αγώνες, ενώ πολλές φορές ένιωθαν ότι δεν αγωνίζονταν μόνο για τη χώρα τους, αλλά και για ανθρώπους που δεν συγχωρούσαν την αποτυχία.

Ο δράστης καταδικάστηκε αρχικά σε 43 χρόνια κάθειρξη, όμως η ποινή του μειώθηκε σημαντικά λόγω αλλαγών στη νομοθεσία και καλής διαγωγής. Αποφυλακίστηκε έπειτα από περίπου 11 χρόνια, γεγονός που προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στην Κολομβία.

Τριάντα δύο χρόνια μετά ακριβώς, ο Αντρές Εσκομπάρ παραμένει σύμβολο ήθους και αξιοπρέπειας. Για εκατομμύρια φιλάθλους δεν ήταν ο άνθρωπος που σημείωσε ένα αυτογκόλ. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που πλήρωσε με τη ζωή του το γεγονός ότι έζησε σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο είχε γίνει όμηρος της βίας και του οργανωμένου εγκλήματος.