Τρέμει η Ευρώπη που έχει φτιάξει τέτοια ομάδα...
Μοιράζει τρόμο και δίνει... πόνο ο νέος Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, χωρίς να έχουμε δει καν το ταβάνι του. Γράφει ο Ηλίας Λαλιώτης.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Οι τρεις πρώτες νίκες του Παναθηναϊκού στην EuroLeague αποτελούσαν υποχρέωση. Αυτή κόντρα στη Φενέρμπαχτσε το βράδυ της Πέμπτης (8/10) στο Telekom Center Athens, ωστόσο, είναι από αυτές που σου λένε πολλά περισσότερα για μια ομάδα.
Γιατί αυτή τη φορά δεν ήταν απλώς μία ακόμα νίκη. Ήταν μια δήλωση. Από αυτές που ακούγονται δυνατά σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ο Παναθηναϊκός έκανε το 4/4 στη EuroLeague, παραμένει αήττητος και, κυρίως, αρχίζει να αποκτά κάτι που δεν αγοράζεται, δεν προκύπτει από τα ονόματα του ρόστερ και δεν αποτυπώνεται εύκολα σε ένα box score: ταυτότητα.
Και αυτή η ταυτότητα έχει τη σφραγίδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Ο Ζοτς δεν χρειάστηκε να κάνει θαύματα απέναντι στη Φενέρ. Χρειάστηκε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε: να βάλει τους παίκτες του να πιστέψουν ότι μπορούν να επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες. Να τους κάνει να καταλάβουν ότι η άμυνα δεν είναι το… διάλειμμα μέχρι να έρθει η επίθεση. Είναι η αρχή των πάντων.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη αλλαγή στον φετινό Παναθηναϊκό.
Είναι μια ομάδα που τρομάζει τους αντιπάλους όχι για τις επιθετικές αρετές -που δεδομένα έχει. Τρομάζει επειδή μοιάζει ικανός να σταματήσει τους πάντες.
Στο δεύτερο ημίχρονο έκανε τη Φενέρμπαχτσε να μοιάζει σαν μια ομάδα που δεν είχε λύσεις. Ο Παναθηναϊκός έκλεινε χώρους, πίεζε, έβγαζε ενέργεια, κέρδιζε μονομαχίες και ανάγκαζε τους Τούρκους να παίρνουν αποφάσεις που τρέλαιναν τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους.
Και το έκανε χωρίς να έχει ακόμα στην εξίσωση τους Κέντρικ Ναν και Κώστα Σλούκα. Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο απ' όλα.
Γιατί ο Ζοτς δεν περιμένει να επιστρέψουν οι σταρ για να γίνει ο Παναθηναϊκός αυτός που όλοι περιμένουν. Χτίζει τώρα την ομάδα που θέλει να έχει όταν θα είναι όλοι διαθέσιμοι.
Και μέχρι τότε, βρίσκει πρωταγωνιστές παντού. Ο Ματίας Λεσόρ κυριάρχησε στη ρακέτα. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο έδωσε δημιουργία, σκορ και έλεγχο. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις εκτέλεσε την πρώην ομάδα του. Και γύρω τους υπήρξαν παίκτες που έκαναν ακριβώς αυτό που ζητούσε η κατάσταση. Όπως οι Ίζακ Μπόνγκα και Μπράνκου Μπάντιο, οι οποίοι ήταν το Α και το Ω στην αμυντική συνέπεια και σκληράδα που εμφάνισαν οι «πράσινοι»
Αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό με τον φετινό Παναθηναϊκό. Δεν ψάχνει κάθε βράδυ έναν ήρωα. Ψάχνει τρόπο να κερδίσει. Και μέχρι τώρα τον βρίσκει.
Τέσσερα παιχνίδια, τέσσερις νίκες. Απέναντι στη Φενέρ ήρθε και το πρώτο πραγματικά μεγάλο τεστ. Και το πέρασε με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.
Είναι πολύ νωρίς για μεγάλα λόγια; Φυσικά. Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για Final Four και τίτλους; Προφανώς. Αλλά δεν είναι καθόλου νωρίς για να πούμε κάτι άλλο: Ο Παναθηναϊκός έχει αρχίσει να προκαλεί τρόμο.
Και το ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι δεν έχουμε δει ακόμα το ταβάνι του...
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
