Two way or the high way

Όταν το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός υπέγραφε παίκτες από τα ελίτ ράφια της πολυτελούς ευρωπαϊκής αγοράς, ο κοινός παρονομαστής δεν ήταν άλλος από την two way ικανότητα των αποκτημάτων του…

Σχεδόν 3-4 μήνες μετά, οι πράσινοι μετρούν 2 ήττες σε 9 αγώνες στην Ευρωλίγκα και η νοσταλγία για τις συνθέσεις του ξεκινήματος της σεζόν, όταν χωρίς Ναν, Ντέιβις, Φαλ, Σλούκα, Λεσόρ, παρουσίαζαν ένα πρόσωπο που αν μη τι άλλο δεν θα είχε καμία σχέση με το περσινό.

Από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός έφτασε στο σημείο να παίζει πλήρης, ή σχεδόν πλήρης τέλος πάντων, ο two way χαρακτήρας αλλοιώθηκε. Οπως επηρρεάστηκαν και πολλά από τα κύτταρά του, με αποτέλεσμα η εικόνα στην άμυνα να μην ικανοποιεί και στην επίθεση να είναι αργός, μονότονος, χωρίς ρυθμό και όχι ιδιαίτερα ελκυστικός.

Καλό θα ήταν όμως, να βάλουμε τα κομμάτια στη σειρά τους. Η απόκτηση του Μπάντιο, του Φαλ, του Μπόνγκα, η διαφαινόμενη μεταφορά του Χέις στο “3”, ο Γιαμπουσέλε, η υλοποίηση της ονείρωξης κάθε προπονητή με (too) big Line ups, σε συνδυασμό με τον σπάνιας πάστας φόργουρντ Χουάντσο, το versatility του οποίου είναι μοναδικό, αποτελούσε στροφή φιλοσοφίας.

Στις καλοκαιρινές σκέψεις, ο two way χαρακτήρας του Παναθηναϊκού δε θα καθοριζόταν ούτε από τον Καλαϊτζάκη (για τον οποίο δεν ήταν ξεκάθαρο ποιο ρόλο θα έχει), φυσικά ούτε ο Μαντζούκας, που ούτε ο ίδιος δεν ήξερε τι του επιφυλλάσσει η επόμενη ημέρα.

Οι δυο τους, κατάφεραν με τις προπονήσεις τους, αλλά και την παρουσία τους στα παιχνίδια, να επιβάλλουν έως ένα σημείο την παρουσία τους, σκορπίζοντας χαρά σε όλους όσοι σκεφτόμασταν ότι το ελληνικό μπάσκετ ανακαλύπτει asset.

Αν μετά από 9 αγωνιστικές, 7 νίκες και 2 ήττες, αλλά και ένα σερί προβληματικών εμφανίσεων, η ανάγκη της παρουσίας του Μαντζούκα και του Καλαϊτζάκη, ή εκείνων των σχημάτων που εμφανίζονταν στην αρχή τη σεζόν, έρχεται στην επιφάνεια, τότε υπάρχει κάτι που έχει πάει πάρα, μα πάρα πολύ λάθος.

Τα 16/18 δίποντα της Εφές στο πρώτο ημίχρονο, σε συνδυασμό με τα 1/13 τρίποντα του πρώτου μέρους αποδεικνύουν ότι το επίπεδο της άμυνας ήταν πάρα πολύ χαμηλό. Αν είχαν μπει και τα ανοιχτά τρίποντα, η κατάσταση θα ήταν πάρα πολύ χειρότερη.

HE CLUTCH 🧊 Cameron Payne making it rain from downtown when the game was at stake ☔️ #EveryGameMatters I @AnadoluEfesSK https://t.co/S1CFEaHEhs

— EuroLeague (@EuroLeague) October 30, 2026

Στην πραγματικότητα δεν έχει πάει κάτι τόσο λάθος. Τα αμυντικά προτερήματα όλων των παικτών που αποκτήθηκαν είναι εκεί. Και είναι δεδομένο ότι θα βρεθεί η άκρη του νήματος. Διότι κατά βάση το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι η συγκέντρωση, η σκληράδα, η σωστή τοποθέτηση και μία ορατή παθητικότητα Όχι τα εγγενή χαρακτηριστικά των παικτών του. Κόντρα στην Εφές, εμφανίστηκαν όλα μαζί. Το ίδιο και σε προηγούμενα παιχνίδια.

Με μία προσθήκη που ήταν καταλυτική. Τα λάθη! Ο Παναθηναϊκός τελείωσε με 16 χαμένες κατοχές και η Εφές με μόλις 9 σε όλο το ματς. Οι Τούρκοι πέτυχαν 17 πόντους από ελληνικά λάθη και παραχώρησαν μόλις 7. Και το χειρότερο: Μετά από κάθε λάθος, η άμυνα έμοιαζε ανοιχτή σαν τριαντάφυλλο.

Το μεγάλο πρόβλημα των πράσινων όμως, δεν είναι τόσο στην άμυνα, αλλά στην επίθεση.

H Εφές είχε διαβάσει πολύ καλά τις αγαπημένες συνήθειες των παικτών του Ομπράντοβιτς. Και προσπάθησε να τις περιορίσει.

Αρχικά, με την άμυνα πάνω στους χειριστές. Όσοι μάρκαραν τον Κέμντρικ Ναν, τον έστελναν στον κεντρικό διάδρομο πολλές φορές με τη βοιήθεια να έρχεται από τον περιφερειακό που μάρκαρε στη δυνατή πλευρά. Οι διάδρομοι έκλειναν, η Εφές δημιουργούσε ένα τείχος μπροστά στον Ναν. Η επίθεση “έσπαγε” και η λύση ήταν το overdribbling ή το iso χωρίς πλεονέκτημα.

Ο Φρανσίσκο είδε ακόμα μία ομάδα να του δίνει αριστερό χέρι και να μην εκτελεί/δημιουργεί όπως θα μπορούσε.

Ο Χέις μετά τους 11 πόντους που σημείωσε στο πρώτο ημίχρονο έμεινε σε αυτούς. Αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός δε σημάδεψε το low post, όπως έκανε με το Μιλάνο και πήρε συνολικά μόλις 6 πόντους από τους φόργουορντ.

Γενικώς στην Πόλη, όλα πήγαν λάθος. Οι αποφάσεις, η ενέργεια, τα πάντα. Εκτός από τα επιθετικά ριμπάουντ, αλλά ακόμα και εκεί, παρότι πήρε 16, η Εφές σημείωσε περισσότερους πόντους από τα δικά της 10 (13 έναντι 12 πόντοι). Ο Παναθηναϊκός όμως, έχει έναν δρόμο: Να επανέλθει στην two way μορφή του διότι, ό,τι κι αν γίνεται στην επίθεση αυτή θα είναι η σταθερά του, πάντα. Και πρέπει να το κάνει διότι έχει στελεχωθεί με αυτόν τον τρόπο.

Αν ο Παναθηναϊκός βρει φάσεις από την άμυνα του προς την επίθεση, πολλά πράγματα θα είναι διαφορετικά, διότι δε θα αναγκαστεί να παίζει στο set παιχνίδι επί 40 λεπτά, έστω κι αν θεωρητικά εκεί είναι η δύναμή του. Εδώ και κάποιο καιρό λείπουν από τον Παναθηναϊκό οι εύκολοι πόντοι.