Βασίλης Μπακόπουλος: «Είχα θέμα στην καρδιά, στα 17 μου μπήκα στην εντατική, γκρεμίστηκε ο κόσμος μου»

Ο Βασίλης Μπακόπουλος ήταν καλεσμένος στο «EQ» του Action 24 και μίλησε με την Έλενα Παπαβασιλείου για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε και τον ανάγκασε να αφήσει πίσω του ένα μεγάλο του όνειρο, τη μπάλα…

«Ήμουν καλός στο ποδόσφαιρο, έπαιζα ωραία, μου άρεσε. Όσοι να κάνουν καριέρα κάνουν, δύσκολα κάποιος να αδικηθεί από κάτι. Πιο πολύ αδικούμε τον εαυτό μας όταν δεν δουλεύουμε, όταν δεν κάνουμε διάφορα πράγματα. Η αλήθεια είναι όμως πως είχα ένα θέμα υγείας που είχε σχέση με την καρδιά μου. Και είχα μείνει για αρκετό καιρό εκτός αγωνιστικής δράσης, γιατί δεν γινόταν να παίξω, ήταν θέμα ζωής και θάνατου που λένε. Ήταν επώδυνο γιατί ήταν και σε μια ηλικία πολύ τρυφερή. Δηλαδή όταν σου λένε στα 16-17 ότι σταματάς να παίζεις, ήταν λιγάκι άσχημο. Εκεί που έρχονταν scouter να με δουν ενώ έπαιζα, εκεί που έρχονταν άνθρωποι και ασχολούνταν μαζί μου ενώ έπαιζα ποδόσφαιρο, εκεί σταμάτησε το όνειρο και έσβησε. Δεν είναι και πολύ εύκολο για έναν 17χρονο να πει ρεαλιστικά σταματάω.

Μόλις ο γιατρός, μακαρίτης ο Παύλος Τούτουζας, σπουδαίος, αυτός με σώσε, είπε στη μητέρα μου: εντατική και προχωράμε τα υπόλοιπα, ήταν σοκ, κόπηκαν τα πόδια μου. Όταν μάλιστα επιβεβαίωσα ότι σταματώ και το ποδόσφαιρο που ήταν η μεγάλη μου αγάπη, εκεί νομίζω γκρεμίστηκε ο κόσμος μου ολόκληρος. Έκανα πολύ καιρό να ξεπεράσω το ψυχολογικό σοκ, γιατί το ιατρικό θέμα χρειάστηκε μια πενταετία. Και θυμάμαι και τα λόγια του Παύλου Τούτουζα, όταν μου είπε, μην ξανά έρθεις αγόρι μου, είσαι καλά πλέον. Μόνο που είχαν περάσει πέντε χρόνια από τότε».

«Κλωτσούσα ό,τι έβρισκα μπροστά μου»

«Όταν συνέβη αυτό, δεν ήμουνα ψύχραιμος. Στο Ιπποκράτειο θυμάμαι τον εαυτό μου για ένα μήνα να μένω και να κλωτσάω ό,τι βρίσκω μπροστά μου γιατί αυτό που ένιωθα ήταν πολύ επώδυνο ψυχολογικά. Αλλά σε βοηθάει και το περιβάλλον σου πολλές φορές, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι γύρω σου αυτό το πρόβλημα. Η μητέρα μου, ο πατέρας μου, η αδερφή μου ήταν άνθρωποι που ήταν συνεχώς δίπλα μου. Και εννοείται οι πολύ καλοί μου φίλοι, που είναι ακόμα και τώρα φίλοι μου, μου έδειξαν ότι υπάρχει και αλλού αυτό, κοίτα γύρω σου τι γίνεται, προχώρα, αντιμετώπισέ το, σήκω στα πόδια σου πάλι και μετά ίσως να βγει και κάτι καλύτερο από αυτό. Λίγο καιρό αφού τελείωσε αυτή η ιστορία με το πρόβλημα που υπήρχε, έβαλα τα πράγματα κάτω, είδα ότι δεν υπήρχε προοπτική για να κάνω κάτι καλό ποδοσφαιρικά, είχαν περάσει και τα χρόνια…

Τότε όλοι πίστευαν ότι θα γίνονταν πλούσιοι με το χρηματιστήριο. Εγώ δεν ήμουν από μια οικογένεια που είχε πάρα πολλά χρήματα, αλλά τότε με το χρηματιστήριο είχαμε κάποιες λίγες οικονομίες και όπως όλοι, κάναμε την κουταμάρα και τα βάλαμε χωρίς να ξέρουμε καν ασχολούμαστε με αυτό. Κάθε μέρα, λοιπόν, που περνούσε, λέγαμε ότι σήμερα κερδίζω τόσα λεφτά, σήμερα κερδίζω τόσα. Και λέω στη μητέρα μου τότε, κοίταξε, μπορεί να μην έχουμε πολλά λεφτά, αλλά μπορώ να πάω σε μια ιδιωτική σχολή. Είχα μόλις ολοκληρώσει τον στρατό και ήμουν προσηλωμένος στο να πάω να κάνω αυτό όσο καλύτερα μπορούσα. Χωρίς πλέον εμπόδια μπροστά μου, χωρίς στρατό, χωρίς θέματα υγείας. Και με στήριξαν οι δικοί μου.

Πολλά λεφτά μπορεί να μην είχαμε, αλλά τουλάχιστον είχαμε διάθεση να στηρίξει ο ένας τον άλλον. Και παρότι χωρισμένοι οι γονείς μου, ο καθένας έπαιξε τον δικό του ρόλο. Όταν χώρισαν οι δικοί μου ήμουν πολύ μικρός. Ο πατέρας μου είχε φύγει από νωρίς το σπίτι, με τη μητέρα μου μεγαλώναμε. Οι σχέσεις μας έφτιαξαν πολύ περισσότερο μέσα από τη διαδικασία του χωρισμού των γονιών. Και ο πατέρας με βοήθησε όταν ανέβηκα στην Αθήνα, για να μπορέσω σιγά - σιγά να πάω σε μία σχολή, να ξεκινήσω το όνειρό μου».

Οι θυσίες

«Για να πετύχω στη δουλειά θυσίασα πολλά. Πρώτα απ’ όλα χρειάστηκε να βλέπω λιγότερο τις κόρες μου και τη σύζυγό μου. Αυτή είναι μια θυσία που νομίζω θα την κουβαλάω για καιρό ακόμα… Νομίζω πως ο καθένας είναι ήρωας της δικής του ιστορίας. Ο καθένας κάνει κάποια πράγματα, είτε αυτά φαίνονται στον κόσμο, είτε αυτά δεν τα μαθαίνει κανένας ποτέ. Το να φύγω από την πόλη μου και να βρεθώ σε μια πόλη όπως είναι η Αθήνα, που σιχαινόμουν για να κυνηγήσω κάποια πράγματα, ήταν από τις πρώτες θυσίες.

Το να βρεθείς να θυσιάζεις πράγματα που θα έκανες υπό άλλες συνθήκες, όπως για παράδειγμα το να είσαι με τους φίλους σου όλη μέρα, το να πηγαίνεις διακοπές κι όμως εσύ πηγαίνεις σε μια συγκεκριμένη διοργάνωση για να κάνεις και τα συγκεκριμένα πράγματα, και δεν είναι πάντα λαμπέρα αυτά… Το να δουλεύεις για παράδειγμα στον τρίτο όροφο ενός κτιρίου για 18-19 μέρες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ όλοι οι άλλοι κάνουν τα μπάνια τους, δεν είναι απλό και δεν θα φανείς πουθενά. Δεν περιγράφεις μόνο αγώνες. Κάνεις και παραγωγική δουλειά πίσω από τις κάμερες.

Αυτά είναι μικρές θυσίες που κάνεις. Βεβαίως όλα, έχουν ένα αντίκρισμα και πραγματικά είμαι πολύ περήφανος για κάποια από αυτά που συνέβησαν στη ζωή μου και που τα έκανα τελικά και ακόμα κι αν στερήθηκα κάποια άλλα».

Πηγή: Flash.gr