«Pink Floyd FC»: Η συνεργασία της θρυλικής μπάντας με την Ίντερ και το αξεπέραστο «Wish You Were Here»
Από το «Wish You Were Here» στο Σαν Σίρο, μια συνεργασία γεμάτη συναίσθημα, μνήμη και κουλτούρα, ή αλλιώς όταν η κορυφαία μπάντα όλων των εποχών παίζει.. μπάλα!
Μία από τις κορυφαίες ιταλικές ομάδες, η Ίντερ και μία από τις κορυφαίες (αν όχι η κορυφαία) ροκ μπάντα όλων των εποχών, οι θρυλικοί «Pink Floyd» ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Μια συνεργασία που δεν αφορά τη μόδα, αλλά τη μνήμη, την απουσία και όλα όσα... δεν ειπώθηκαν ποτέ!
Υπάρχουν συνεργασίες που γεννιούνται για να πουλήσουν. Και υπάρχουν κι εκείνες που μοιάζουν να γεννήθηκαν για να θυμίσουν. Η σύμπραξη της Ίντερ με τους Pink Floyd ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι μια ακόμη ποδοσφαιρική καμπάνια. Είναι μια ιστορία. Ένα συναίσθημα που βρίσκει τρόπο να εκφραστεί μέσα από δύο κόσμους που, εδώ και δεκαετίες, μιλούν την ίδια γλώσσα χωρίς να το ξέρουν.
Αφορμή στάθηκε ένα άλμπουμ. Ή μάλλον καλύτερα ΤΟ άλμπουμ. Το «Wish You Were Here». Πενήντα χρόνια μετά, παραμένει κάτι περισσότερο από μουσική. Είναι μια εξομολόγηση για την απουσία. Για εκείνους που λείπουν, για εκείνους που χάθηκαν, για εκείνους που δεν πρόλαβες να κρατήσεις λίγο παραπάνω. Για την αέναη «μάχη» με τις σκέψεις σου.
Και τι είναι, άραγε, ένα γήπεδο; Δεν είναι κι αυτό ένας χώρος γεμάτος απουσίες και παρουσίες; Φωνές που χάθηκαν, στιγμές που έμειναν, άνθρωποι που κάποτε κάθονταν δίπλα σου και τώρα υπάρχουν μόνο ως ανάμνηση. Η Ίντερ δεν προσπάθησε να «φορέσει» απλώς τους Pink Floyd. Προσπάθησε να τους καταλάβει. Να αγγίξει κάτι από την ψυχή τους και να το μεταφέρει στη ψυχή μας. Να μεταφέρει στο χορτάρι εκείνη την ένταση που κρύβεται ανάμεσα σε δύο νότες.
Τι ακριβώς περιέχει η συνεργασία
Πρόκειται για ένα project που δεν σχετίζεται με αγωνιστικά ή μουσικά δεδομένα με την παραδοσιακή έννοια, αλλά επικεντρώνεται στη σύνδεση του ποδοσφαίρου με τη μουσική και τη σύγχρονη κουλτούρα.
Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, η Ίντερ, σε συνεργασία με τη Sony Music, λάνσαρε μια ειδική συλλογή προϊόντων εμπνευσμένη από την αισθητική και τη φιλοσοφία των Pink Floyd. Η συλλογή περιλαμβάνει φανέλες, μπουφάν, μπλουζάκια, κασκόλ και συλλεκτικά αντικείμενα, όπως βινύλια και μουσικά αξεσουάρ, αρκετά εκ των οποίων κυκλοφορούν σε περιορισμένο αριθμό τεμαχίων.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο concept πίσω από τη συνεργασία, το οποίο αντλεί έμπνευση από την άτυπη ποδοσφαιρική ομάδα που είχαν δημιουργήσει τα μέλη των Pink Floyd τη δεκαετία του ’70, το λεγόμενο Pink Floyd Football Club, με την Ίντερ να «αναβιώνει» αυτή την ιδέα μέσα από τη δική της ταυτότητα.
«Shine on you crazy diamond»
Κάπως έτσι, η ιδέα του Pink Floyd Football Club, εκείνης της άτυπης ομάδας που έπαιζε ποδόσφαιρο στα διαλείμματα των περιοδειών τις δεκαετίες του 70' και του 80', ξαναγεννήθηκε. Ως υπενθύμιση ότι πριν από τα φώτα, πριν από τα στάδια, πριν από τα συμβόλαια, υπήρχε πάντα το παιχνίδι. Η χαρά. Η παρέα. Όταν ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ άφηνε τη κιθάρα του και πάσαρε στον Ρότζερ Γουότερς. Όταν ο Νικ Μέισον πέταγε τα στικς από τα ντραμς του και έκανε τάκλιν στον Ρίτσαρντ Ράιτ. Όταν ο Σιντ Μπάρετ ως μέλος ακόμα των Pink Floyd ερμήνευε το «Fearless», το τραγούδι που αναφέρεται στην αμφισβήτηση, στο να συνεχίζεις να προσπαθείς ακόμα κι αν κανένας δεν σε πιστεύει! Το τραγούδι που στο τέλος του έχει το θρυλικό «You 'll never walk alone» για... ευνόητους λόγους.
Και μέσα σε όλα αυτά, το Σαν Σίρο μεταμορφώνεται. Δεν είναι απλώς ένα στάδιο. Είναι μια σκηνή όπου οι προβολείς θυμίζουν συναυλία και οι φωνές των φιλάθλων μοιάζουν με χορωδία που τραγουδά χωρίς στίχους. Γιατί το ποδόσφαιρο, όπως και η μουσική, δεν χρειάζεται πάντα λόγια. Μερικές φορές αρκεί μια στιγμή. Μια εικόνα. Ένα βλέμμα. Ένα τραγούδι που ξεκινά χαμηλά και σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η ουσία αυτής της συνεργασίας. Όχι τα ρούχα, ούτε τα συλλεκτικά κομμάτια. Αλλά η αίσθηση ότι κάπου, ανάμεσα σε ένα γκολ και μια μελωδία, υπάρχει κάτι που σε ενώνει με όλους τους υπόλοιπους. Αυτό το «μαζί».
Και τότε καταλαβαίνεις.
Είναι μια υπενθύμιση.
Ότι όλοι, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έχουν ψιθυρίσει το ίδιο πράγμα:
«Wish you were here».
