Αρίτζ Ελουστόντο: «Ένας αρχηγός δίχως περιβραχιόνιο»
Ο Αρτίτζ Ελουστούντο μετά από 13 χρόνια αποφάσισε να αφήσει τη Χώρα των Βάσκων και να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, αφήνοντας τεράστια παρακαταθήκη πίσω του αλλά και ένα δυσαναπλήρωτο κενό εντός των αποδυτηρίων.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Η επικείμενη άφιξη του Αρίτζ Ελουστόντο στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο (27/6) για να υπογράψει με τον ΠΑΟΚ δεν αποτελεί απλώς μια σπουδαία μεταγραφική επιτυχία για τους «ασπρόμαυρους», αλλά την αρχή ενός νέου κεφαλαίου για έναν ποδοσφαιριστή που αποτελεί το απόλυτο σύμβολο πίστης, αυταπάρνησης και αφοσίωσης.
Για τον κόσμο της Ρεάλ Σοσιεδάδ, ο Ελουστόντο δεν ήταν ποτέ ένας απλός αμυντικός, ήταν η ψυχή του συλλόγου, ένας «αρχηγός δίχως περιβραχιόνιο» που κέρδισε τον σεβασμό ολόκληρης της Ισπανίας, όχι επειδή φορούσε το περιβραχινίο στο μανίκι, αλλά επειδή ηγούνταν με το παράδειγμα, το πάθος και την προσωπικότητά του μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Ο ορισμός του «one club man»
Σε μια εποχή όπου το χρήμα κυβερνά το ποδόσφαιρο, ο Αρίτζ Ελουστόντο επέλεξε συνειδητά έναν άλλον, πολύ πιο δύσκολο δρόμο. Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Μπεασάιν, εντάχθηκε στις ακαδημίες της Ρεάλ Σοσιεδάδ και συνέδεσε άρρηκτα τη ζωή του με το Σαν Σεμπαστιάν.
Παρέμεινε πιστός στη Ρεάλ Σοσιεδάδ, κλείνοντας τα αυτιά του στις σειρήνες από τους μεγάλους της Ιβηρικής Χερσονήσου. Το Σαν Σεμπαστιάν ήταν και παραμένει το καταφύγιό του, ο τόπος όπου ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά.
Σε μια παλαιότερη του συνέντευξη στην εφημερίδα Marca, είχε περιγράψει με συγκλονιστικό τρόπο αυτή τη σχέση ζωής:
«Για μένα, η Ρεάλ Σοσιεδάδ και το Σαν Σεμπαστιάν είναι τα πάντα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ξυπνάει και να μην βλέπει αυτή τη θάλασσα, να μην νιώθει αυτή την πόλη. Όταν είσαι παιδί από εδώ, το μόνο που ονειρεύεσαι είναι να πατήσεις το χορτάρι του Ανοέτα. Πολλά λεφτά; Όχι, υπάρχουν πράγματα που δεν αγοράζονται με χρήματα. Η πίστη στην ομάδα σου και η αγάπη των ανθρώπων στους δρόμους της πόλης σου είναι ένα από αυτά.»
Ο «αρχηγός δίχως περιβραχιόνιο»
Ο χαρακτηρισμός «αρχηγός δίχως περιβραχιόνιο» δεν του αποδόθηκε τυχαία. Στα αποδυτήρια της Σοσιεδάδ, ακόμα και όταν το περιβραχιόνιο άνηκε τυπικά σε άλλες μεγάλες μορφές όπως ο Ασιέρ Ιγιαραμέντι ή ο Μικέλ Ογιαρθάμπαλ, ο Ελουστόντο ήταν η φωνή της λογικής, ο αφανής ήρωας των αποδυτηρίων και ο πρώτος που έμπαινε μπροστά στα δύσκολα, παίρνοντας πάνω του τα βέλη της κριτικής.
Οι συμπαίκτες του τον έβλεπαν ως τον απόλυτο προστάτη. Ήταν αυτός που θα καθοδηγούσε τους νεαρούς παίκτες που ανέβαιναν από τη «Σανσέ» (τη δεύτερη ομάδα) και τους εξηγούσε τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα.
Σε συνέντευξή του στην As, όταν ρωτήθηκε για το αν τον ενοχλεί που δεν είναι ο πρώτος αρχηγός στο γήπεδο, η απάντησή του ήταν αποστομωτική:
«Το περιβραχιόνιο είναι απλώς ένα κομμάτι ύφασμα. Ο αληθινός αρχηγός φαίνεται όταν η ομάδα χάνει, όταν το γήπεδο «βράζει» και πρέπει να βγεις μπροστά για να προστατεύσεις τους νεότερους. Δεν χρειάζεται να φοράω το περιβραχιόνιο για να φωνάξω, να εμψυχώσω ή να θυσιαστώ για την ομάδα μου. Αρχηγός είσαι με τις πράξεις σου κάθε μέρα στην προπόνηση, όχι με το τι φοράς στο χέρι σου.»
H ιστορία με τα σπασμένα πλευρά
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες που αποτυπώνουν τον χαρακτήρα του είναι όταν υπέστη κάταγμα στα πλευρά, στις τελευταίες αγωνιστικές του ισπανικού πρωταθλήματος.
Ο Ελουστόντο, παρότι θα έπρεπε να κάτσει να αναρρώσει, αρνήθηκε να κάτσει στον πάγκο. Έπαιξε σε τρία συνεχόμενα ενενηντάλεπτα με ειδική προστατευτική ζώνη και κάνοντας ενέσεις για να αντέξει τον πόνο.
Όταν οι δημοσιογράφοι του ραδιοφωνικού σταθμού Cadena SER τον ρώτησαν μετά από ένα ματς πώς τα κατάφερε, εκείνος χαμογέλασε και είπε:
«Όταν μπαίνεις στο γήπεδο, ο πόνος εξαφανίζεται. Ή μάλλον, ο πόνος του να βλέπω την ομάδα μου να υποφέρει χωρίς εμένα είναι πολύ μεγαλύτερος από τον πόνο στα πλευρά μου. Αν ο προπονητής με χρειάζεται, θα είμαι εκεί, ακόμα κι αν πρέπει να παίξω με ένα πόδι.»
Τα δάκρυα στον τελικό του Copa Del Rey
Η κορυφαία στιγμή της καριέρας του στο Σαν Σεμπαστιάν ήταν αναμφίβολα η κατάκτηση του Copa del Rey το 2021, στον ιστορικό τελικό εναντίον της μισητής γειτόνισσας Αθλέτικ Μπιλμπάο, ήταν η δικαίωση μιας ολόκληρης ζωής.
Η εικόνα του Ελουστόντο να κλαίει σαν μικρό παιδί στο χορτάρι μετά το τελικό σφύριγμα έγινε πρώτο θέμα στην Ισπανία.
Σε συνέντευξη τύπου, μερικές μέρες αργότερα, εξήγησε με δάκρυα στα μάτια τι σήμαινε αυτό για εκείνον και την πόλη του:
«Αυτός ο τίτλος ανήκει σε κάθε άνθρωπο στο Σαν Σεμπαστιάν που ονειρευόταν αυτή τη στιγμή για δεκαετίες. Όταν σηκώσαμε το κύπελλο, ένιωσα ότι ξεπλήρωσα ένα χρέος προς τον πατέρα μου, τον παππού μου και όλους εκείνους που με πήγαιναν στο γήπεδο όταν ήμουν παιδί. Είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.»
Ένας ηγέτης για τον ΠΑΟΚ
Τώρα, ο Αρίτζ Ελουστόντο αφήνει για πρώτη φορά την πατρίδα του και του αγαπημένου του Σαν Σεμπαστιάν για να φορέσει τα ασπρόμαυρα. Ο ΠΑΟΚ δεν αποκτά απλώς έναν έμπειρο, τακτικά άρτιο και δυναμικό κεντρικό αμυντικό. Αποκτά μια προσωπικότητα που ξέρει τι σημαίνει να παίζεις για τη φανέλα καινα σέβεσαι την κουλτούρα του συλλόγου.
Ο «αρχηγός δίχως περιβραχιόνιο» έρχεται στην Τούμπα έτοιμος να καταθέσει την ψυχή του και η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να υποδεχθεί έναν αληθινό πολεμιστή των γηπέδων.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
