Ασπρόμαυρο ρόλερ κόστερ με σπασμένα φρένα και χαλασμένη πυξίδα

Μάλλον χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει το σοκαριστικό της αγωνιστικής του εικόνας στο ματς με την Καλαμάτα, ο ΠΑΟΚ έψαξε αντίδραση μόνο με ένα… ντου στο ξεκίνημα του ντέρμπι με τον Ηρακλή. Μετά το πρώτο 20λεπτο έχασε την οξυδέρκεια που είχε στη γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και την ομαλή λειτουργία με ένα 6αρι (Γιάκιτς) και δύο 8αρια (Ζαφείρη-Ούγκρεσιτς) σε φάση επίθεσης. Σε συνδυασμό με την προσεγμένη και πολυπρόσωπη αμυντική λειτουργία του Ηρακλή, λίμνασε ξανά σε ρηχά νερά.

Η πίεση και η ενέργεια που έβγαλε ο ΠΑΟΚ στο πρώτο 20λεπτο δεν έφερε γκολ, και αυτό επηρέασε αδικαιολόγητα την αυτοπεποίθηση, την ένταση που έβγαζαν στο παιχνίδι τους αλλά και τη συγκέντρωσή τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κίτρινη κάρτα νεύρων και θολωμένου μυαλού που δέχθηκε ο Ζίβκοβιτς στο 41’.

Έπρεπε να έρθει το 0-1 για να αφυπνιστεί κάπως το σύνολο, έπρεπε να βρεθεί στο χείλος του γκρεμού του 0-2 για να βγάλει κανονική αντίδραση. Να βρει γκολ ισοφάρισης, να φτάσει σε μαζεμένες επισκέψεις στην αντίπαλη περιοχή και υποφερτής επικινδυνότητας φάσεις.

Το πρόωρο ρίσκο στο οποίο προχώρησε ο Αλέσιο Λίσι, μόλις στο 53’, όχι απλά μετατρέποντας το σύστημα σε 4-4-2, αλλά βγάζοντας από το γήπεδο το μοναδικό καθαρό αμυντικό του χαφ (Γιάκιτς) για να βάλει τον Μπανζά, τόνωσε την επίθεση, όμως έκανε ακόμα πιο ευάλωτα τα μετόπισθεν. Κάπως έτσι ήρθε η… βόλτα του Νανού στο γκολ του 1-2, ασχέτως αν τελικά δεν κατακυρώθηκε.

Κάπως έτσι, η αναμέτρηση πήρε χαρακτήρα ρόλερ κόστερ, στο οποίο προφανώς βοήθησαν τα μπρος-πίσω των διαιτητικών αποφάσεων, της καθυστέρησης συνεννοήσεων με το VAR, και τελικά ενός πλήρως χαοτικού μπάχαλου που σημάδεψε νομοτελειακά το ντέρμπι.

Ο τερματισμός από το τρενάκι του τρόμου βρήκε νικητή τον ΠΑΟΚ. Όχι όμως κερδισμένο.

Μέσα σε ένα εξαήμερο, μετά από τη διακοπή τριών εβδομάδων και μετρώντας αρκετές επιστροφές, η ομάδα του Λίσι υποδέχθηκε στην Τούμπα τις δυο φετινούς νεοφώτιστους στη Super League. Μέσα σε ένα εξαήμερο κατάφερε να εκπέμψει περισσότερη απόγνωση από κάθε φορά την τρέχουσα σεζόν. Δεν είναι τα αποτελέσματα. Ούτε η ήττα από την Καλαμάτα, ούτε η νίκη επί του Ηρακλή. Είναι ο συνδυασμός εικόνων και η συνέχεια στη μετριότητα. Μια σοκαριστική μεν αλλά αποσπασματική μαύρη παρένθεση θα μπορούσε να παραγνωριστεί. Φάνηκε όμως ότι το ασπρόμαυρο αγωνιστικό πρόσωπο κόντρα στην ομάδα της Μεσσηνίας δεν ήταν μια φωτοβολίδα μετριότητας.

Χωρίς ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, και με ένα ματς τη βδομάδα, ο ΠΑΟΚ χρειάζεται σταθερό κορμό για να δουλευτεί, να αυτό-αφομοιωθεί, να αποκτήσει συνοχή και αυτοματισμούς. Μα κυρίως χρειάζεται προσανατολισμό. Πυξίδα. Τελειώνει ο Οκτώβριος και δεν έχουμε καταλάβει προς τα πού θέλει να πάει. Χωρίς σταθερές, χωρίς αποκρυσταλλωμένους ρόλους μέσα στο γήπεδο, χωρίς αποσαφηνισμένο πλάνο άμυνας ή επίθεσης. Μια ελευθερία κινήσεων χωρίς στόχευση στη δημιουργία, μια απογοητευτική ανασταλτική λειτουργία που δέχεται φάσεις και γκολ σχεδόν αμαχητί.

Το αγωνιστικό και διαιτητικό μπέρδεμα έφερε χάος ακόμα και στην κερκίδα που προσπαθούσε να ενισχύσει, αποδοκίμαζε, επευφημούσε. Εναλλάξ σε διαστήματα μερικών λεπτών ή ακόμα και ταυτόχρονα. Χαλασμένη πυξίδα ακόμα και εκτός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Θολωμένο μυαλό και στα τσιμέντα της Τούμπας.

Η προσπάθεια να βρει κανείς κάτι για να πιαστεί και να μπορεί να αισιοδοξεί, συνεχίζεται. Ίσως η παρουσία του Μπανζά, ίσως η ανατροπή ως αντίδραση και αποτέλεσμα. Επί του παρόντος, δεν αρκούν ούτε βγάζουν τον ΠΑΟΚ από το αγωνιστικό αδιέξοδο.