Φιλμ από ταινία προσεχώς με ...κόκκο!

Την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός γνώριζε την ήττα από τη Ρεάλ στο Άμπου Ντάμπι, κερδίζοντας πάρα πολύ χρήσιμα συμπεράσματα, ο ΠΑΟΚ εισέπραττε άφθονες δόσεις θαυμασμού και σεβασμού, και ο Παναθηναϊκός μόλις σε λίγα δευτερόλεπτα επικύρωνε την αλλαγή σελίδας του με σκηνές που η αλήθεια είναι ότι αγγίζουν βαθιές χορδές μεσήλικων φιλάθλων του, που έτσι είχαν μάθει από …παιδιά. 

Ο Ολυμπιακός στο Άμπου Ντάμπι δυσκολεύτηκε κάμποσο να περάσει τον πήχη των τηρουμένων των αναλογιών, προσδοκιών…

Ο λαβωμένος Παναθηναϊκός, εναντίον του ΠΑΟΚ, αποδείχτηκε ότι έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα. 

Κι ο ΠΑΟΚ; 

Ο ΠΑΟΚ, πιο έτοιμος, πιο φρέσκος, πιο συνεπής απ’όλους, κρέμασε έξω από την πόρτα του προς κάθε ενδιαφερόμενο ταμπέλα… “Προσοχή, Κίνδυνος”. 

Το ελληνικό πρωτάθλημα ετοιμάζεται με αγωνία να ανοίξει το κουτί με γλυκίσματα. Φρέσκα, όχι μπαγιάτικα και κακοχρονισμένα. Η γιορτή ξεκινάει οσονούπω και υπόσχεται πολλά, μα πάρα πολλά συναισθήματα. Για όλους. 

Στο Άμπου Ντάμπι, ο πρωταθλητής Ευρώπης Ολυμπιακός επιβεβαίωσε την ανυπομονησία του προπονητή του να δει σε ποιο σημείο βρίσκεται η ομάδα του. 

Στο τελευταία τρίλεπτο του αγώνα με τη Ρεάλ, οι ερυθρόλευκοι έπαθαν… Μονακό 2025, αλλά αυτό είναι το μικρότερο από ζητήματα που θα χρειαστεί λίγο ή αρκετό χρόνο για να λύσει ο κόουτς.

Εν τελεί, όπως αποδείχθηκε η απουσία του Νικόλα Μιλουτίνοφ έπαιξε το δικό της πολύ σημαντικό ρόλο ώστε να χαθεί αυτός ο τίτλος, αλλά θα ήταν αντιπροοδευτκό να σταθεί ο Ολυμπιακός στην απουσία της σερβικής κολώνας του. 

Το ταλέντο είναι εκεί, άφθονο. Περισσότερο από ποτέ. Η διάθεση επίσης. Η πληρότητα του ρόστερ μπορεί να ξεσηκώσει μία συζήτηση, έστω κι αν την κόβει μαχαίρι έως τώρα, ο οργανισμός. Όλα αυτά όμως, πρέπει να γίνουν κομμάτια που θα μπουν στη θέση τους,ώστε ο Ολυμπιακός εν ευθέτω χρόνω να συμπυκνώσει όλα αυτά τα θετικά στοιχεία που διαθέτει στην αγωνιστική ταυτότητα του. 

Το μεγάλο πρόβλημα στο αμυντικό transition είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού κι ανεξαρτήτως αν για αυτό ευθύνονται οι επιθετικές επιλογές, ή η συγκέντρωση των παικτών του, αν δε λυθεί θα γίνει μπελάς. Κόντρα στη Ρεάλ δέχθηκε πόντους σε ανοιχτό γήπεδο ακόμα και μετά από άστοχη βολή. 

Η απουσία του Μιλουτίνοφ κόστισε σε δύο επίπεδα…

Στην επίθεση, όπου δεν υπήρχε εσωτερικός πόλος δημιουργίας από τα πλαινά ή το κεντρικό ποστ, ούτε απειλή από το short roll (όσο καλή δουλειά κι αν έκανε ο Εντζάι). Η μπάλα κυκλοφορούσε κατά κανόνα οριζόντια, οι γκαρντ δεν έβρισκαν καθόλου εύκολα το πλεονέκτημα εξαιτίας της συντηρητικής άμυνας των Μαδριλένων στο pick n roll (drop κατά βάση που απενεργοποιούσε κάθε υποψία απειλής με τον ψηλό), προσφέροντας αφειδώς τα pull up. 

Εντούτοις, ο Σέρβος έλειψε και απ΄την άμυνα, όπου οι drop άμυνες με τον εξαιρετικό, αλλά ανέτοιμο ακόμα, Χολ στερούνταν αντίληψης. Ο Μιλουτόνοφ, δεν έχει απλά μέγεθος. Ξέρει ανά πάσα στιγμή, αν πρέπει να πλησιάσει περισσότερο στον χειριστή, ή να οπισθοχωρήσει ελαφρώς για να περιορίσει μία λόμπα στον ψηλό. Ο Χολ είναι λίγο σκουριασμένος ακόμα. 

Όσο για τον Ταϊρικ Τζοόυνς, με εξαίρεση το δεύτερο ημίχρονο με τη Φενέρ, μοιάζει να βρίσκεται πολύ μακριά από το επίπεδο συγκέντρωσης κι ενέργειας που απαιτεί η θέση του. 

Ο Μακ Ιντάιρ σκέφτεται περισσότερο απ’όσο πρέπει όταν πρέπει να πάρει μία απόφαση σε κάθε ξεχωριστή συνθήκη που του εμφανίζεται πάνω στο παρκέ. Και είναι απολύτως λογικό. Θα χρειαστεί χρόνο, όμως δεν έχει άπλετο. Οι αξιακές βάσεις του είναι εμφανείς κι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία αυτή τη στιγμή. Δεν επιχείρησε ποτέ να βγει πάνω από την ομάδα, δεν πίεσε τον εαυτό του να πάει στο παιχνίδι, αλλά είχε υπομονή (έστω και με αρκετά λάθη) για να έρθει το παιχνίδι πάνω του. Και με τη Ρεάλ ήταν κατάτι καλύτερος από τον αγώνα με τη Φενέρ. Ο χρόνος κυλάει υπέρ του, καθώς έχει τη σωστή νοοτροπία.

Ο Εντζάι ήταν για ακόμα μία φορά η ευχάριστη έκπληξη, μα ασφαλώς δεν μπορεί να κάνει θαύματα και τέλος..

Ο Μοντέρο είναι ένα πυρηνικό όπλο, που κι αυτός όμως χρειάζεται βοήθεια από συμπαίκτες, σωστές αποστάσεις και αποδέκτες για να ξεδιπλώσει όλα τα ταλέντα του. Το όριο του εκτελεστικά είναι απροσδιόριστο, όμως, απέναντι σε hedge άμυνες που θα τον πιέσουν να ξεφορτωθεί τη μπάλα, απαιτείταιν γρήγορη απόφαση και ένς ψηλός που θα αναλάβει το ρόλο του δημιουργού από το high post. 

Στο Άμπου Ντάμπι ο Ολυμπιακός και ειδικά στον αγώνα με τη Ρεάλ ήταν σχεδόν πάντα ένα τόνο πιο αργός στην επίθεση του και η αναφορά γίνεται κυρίως για το set παιχνίδι και ότι το transition. Η κυκλοφορία της μπάλας καθυστερούσε, οι αποφάσεις το ίδιο, η παραμονή της μπάλας στους χειριστές ήταν μακράς διάρκειας και αυτό απέχει από το μπάσκετ του κόουτς Μπαρτζώκα. 

Όπως απέχει από τη λογική του και η βαθιά αδυναμία της πρώτης γραμμής άμυνας να σταματήσει τους αντίπαλους γκαρντ. Το αμυντικό μέτωπο των Γκαρντ υπέστη συνεπής και πολλαπλά ρήγματα με ένα απλό pick, ή σε απευθείας επιθέσεις 1 vs 1 και η Ρεάλ (κυρίως ο Μαλεντόν ή ο Φελίς) δημιουργούσαν από νωρίς πλεονέκτημα. Το ανάχωμα στην περιφέρεια οφείλει να γίνει πολύ πολύ ισχυρότερο. 

Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός, πέρασε την Παρασκευή πάνω από τη Μπουργκ, αλλά κόντρα στον ΠΑΟΚ είχε την ευλογία να συναντήσει έναν αντίπαλο που δε θα περπατούσε με το κεφάλι χαμηλά, αλλά θα έτρεχε με πείσμα και αυτοπεποίθηση, έχοντας μύρια όσα να αποδείξει. Και μπορεί να έχασε ο ΠΑΟΚ στον τελικό του “Παύλος Γιαννακόπουλος” αλλά δεν υπάρχει κανείς στον πλανήτη ελληνικό μπάσκετ που να θεωρεί ότι δεν νίκησε η ομάδα του Τρινκιέρι. 

Ο κόουτς Ομπράντοβιτς καλείται να βρει τις λύσεις εκ των έσω για να αντιμετωπίσει την κακοδαιμονία των τραυματισμών που έπεσαν όλοι μαζί. Αποτελεί μεν έναν μεγάλο μπελά, είναι μία σοβαρή δικαιολογία, αλλά σε κάθε περίπτωση οι επίσημες υποχρεώσεις αρχίζουν άμεσα. 

Η μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού κόντρα στον ΠΑΟΚ δεν ήταν το +6… Αυτό είναι παντελώς αδιάφορο μπροστά στην εικόνα των θεριεμένων μπλονζόν που έκαναν τέσσερις παίκτες του (κι αν χρειαζόταν θα έκανε και ο πέμπτης, ο Φρανσίσκο) για να κερδίσουν τη μπάλα σε μία από τις  τελευταίες κατοχές του ΠΑΟΚ! Καμιά 10ριά εκατομμύρια κυλίστηκαν στο glass floor, σε ένα φιλικό παιχνίδι, για να δαγκώσουν μία μπάλα, την οποία τελικά έσωσε αυτός που είναι ο ταπεινότερος σε οικονομικές απολαβές όλων, αλλά του οποίου η μετοχή εδώ και κάμποσες ημέρες χτυπάει διαδοχικά limit up, ο Λευτέρης Μαντζούκας. 

Νίκη για τον οργανισμό, τη (νέα) κουλτούρα του και τους αξιακούς πυλώνες του ήταν η απόφαση του Ομπράντοβιτς, στο τέλος του αγώνα να χτυπήσει πατρικά στην πλάτη τον Λευτέρη Μαντζούκα και να τον περιμένει ενώ αντάλλασσε συγχαρητήρια με ένα αντίπαλο, για να του σφίξει το χέρι, να του ψιθυρίσει δύο λόγια ψυχολογικής απογείωσης στο αυτί και στο τέλος να τον πάρει αυτή την αγκαλιά που είναι γεμάτη από ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη και αποδοχή. 

Σε αυτή τη νέα παναθηναϊκή κουλτούρα την οποία κατηχεί ο Ομπράντοβιτς, δεν είναι διαπραγματεύσιμο το ένας για όλους και όλοι για έναν. Του ιδίου συμπεριλαμβανομένου. 

Αλλο level, άλλη πιοιότητα, άλλη νοοτροπία. Η πιο ενδεικτική σκηνή του τουρνουά, η στιγμή που αποτυπώνει το πρώτο πράγμα που άλλαξε στον @Paobcgr #zeljko #euroleague #paobc pic.twitter.com/ReeggbIK4h

— Aris Laoudis (@ArisLaou) September 20, 2026

Στα υπόλοιπα 39 λεπτά, ο Παναθηναϊκός είχε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να πάρει ένα μάθημα, από μία ομάδα που είναι σε ανώτερο επίπεδο ετοιμότητας και ουσιαστικός ανταγωνιστής του πια στην ελληνική λίγκα. 

Ορίστε μερικές σκέψεις χωρίς σειρά προτεραιότητας… 

Το Post Up παιχνίδι μέχρι τώρα δε λειτουργεί ούτε με τον Γιαμπουσέλε, ούτε με τον Λεσόρτ… Κι αυτό είναι πρόβλημα διότι ειδικά στο ξεκίνημα του τελικού ο Ομπράντοβιτς είχε επενδύσει σε αυτό. 

Το φαινόμενο της ταχύτητας στη λήψη των αποφάσεων υποχώρησε κόντρα στην καλοσχεδιαμένη άμυνα του Τρινκιέρι και η ντρίμπλα κυριάρχησε. Με οποιοδήποτε σχήμα, άμυνα αλλαγών δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μπορεί να λειτουργήσει (ο ΠΑΟΚ κατ’επιλογήν χτύπησε διαδοχικά τον Χουάντσο με τους χειριστές του και οι Γιαμπουσέλε-Μήτογλου φαίνεται ότι έχουν αργά πλάγια βήματα ακόμα).  

Ο συγχρονισμός χειριστή-ψηλού μετά το roll χρειάζεται πάρα πολύ γυάλισμα ακόμα. Η εντολή είναι να στήνεται το pick n roll πάρα πολύ ψηλά (ειδκά με χειριστή του Φρανσίσκο) για να έχει πολύ χώρο ο χειριστής να επιτεθεί, αλλά όταν ο Λεσόρτ δέχεται μία πάσα απελευθέρωσης έξω από το τρίποντο είναι μάλλον απίθανο να ξέρει τι να την κάνει. 

Τα δίδυμα, με το υπάρχον υλικό, είναι πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό του Ζοτς (Γκραντ-Καλαϊτζάκς και Φρανσίσκο-Μπάντιο), αλλά φυσικά και θα αλλάξουν όταν επιστρέψει ο Σλούκας και ο Ναν και τον Ντέιβις, αλλά όταν ο Γάλλος γκαρντ είναι στον πάγκο, η δημιουργική ικανότητα των line ups, όποια κι αν είναι αυτά, μειώνεται ανησυχητικά. 

Στην άμυνα υπήρξαν κάμποσες ανορθογραφίες στις συνεργασίες, οι οποίες προήλθαν κυρίως από την αδυναμία των ψηλών να τηρήσουν το πλάνο (πολύ συχνά δύο παίκτες έμεναν να μαρκάρουν τον ίδιο αντίπαλο) και έλειψε η επιθετικότητα που είχαν οι πράσινοι στη Ρόδο. 

Ο ΠΑΟΚ του Τρινκιέρι, πήρε όλες αυτές τις αδυναμίες του πράσινου ρόστερ και τις έκανε φύλλο και φτερό αναδεικνύοντας τις και σε κάθε περίπτωση περισσότερο και από τον Οσμαν, τον Καλάθη, ή τον περίφημο Χάτζινς, ο Ιταλός είναι ο σταρ και η ψυχή του Δικεφάλου. Αρκεί να μείνει μέσα στο πλαίσιο. 

Οι ημέρες που απομένουν μέχρι την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων λιγοστεύουν, αλλά ακόμα κι όταν ξεκινήσουν οι πρώτοι αγώνες θα χρησιμοποιηθούν για την δημιουργία της κατάλληλης χημείας. Και είναι πολύ οκ αυτό. 

Μέχρι τότε, η συζήτηση θα συνεχίζεται:

• Θέλει ακόμα ένα 5άρι ο Παναθηναϊκός;
• Χρειάζεται ένα 3-4άρι ο Ολυμπιακός; Και με ποια στοιχεία;

Προς το παρόν, οι πράσινοι είναι στην αγορά για την απόκτηση ενός βοηθητικού ψηλού και ο Μπαρτζώκας δηλώνει πίστη στο υπάρχον ρόστερ. 

Κι αυτοί ΠΑΝΤΑ ξέρουν καλύτερα.