Με την ολοκλήρωση αυτού του επεισοδιακού παραθύρου προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο, η Εθνική συσπειρώνει τους Έλληνες όσα κι αν ακούσει. Γράφει η Βάλια Πηλιανίδη.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Το μετάλλιο που κατέκτησε η Εθνική μας ομάδα στο Eurobasket 2025 πριν από ένα καλοκαίρι ήταν γλυκό. Ήρθε μετά από 16 χρόνια και άπαντες το περιμέναμε με τεράστια δίψα. Ειδικά οι παίκτες και όσοι εμπλέκονται και ζουν άμεσα την Εθνική ομάδα.
Έκτοτε η Εθνική κρίθηκε πολύ και σκληρά. Κάποιες φορές καλώς, άλλες όμως σε υπερβολικό και τοξικό βαθμό. Τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και τα τελευταία παράθυρα δεν ήταν το καλύτερο δείγμα δουλειάς της. Παίκτες έλειπαν, μπάσκετ καλό δεν παίχτηκε (και πως να παιχτεί με μερικές μέρες προετοιμασίας και μείον βασικούς παίκτες) και ο Σπανούλης ξέσπασε αρκετές φορές. Αρκετός κόσμος απογοητεύτηκε, άλλος έκρινε σωστό να βγάλει το άχτι του πάνω στην Εθνική.
Λάθη δεδομένα έγιναν από όλες τις πλευρές. «Ξεχνάμε εύκολα. Λες και περιμένουμε σαν σαλιγκάρια στη γωνία για να κράξουμε». Ας πιαστούμε αρχικά από αυτή την ατάκα του Βασίλη Σπανούλη στη συνέντευξη Τύπου μετά τη νίκη της Εθνικής απέναντι στην Ισπανία.
Μία νίκη υπερπολύτιμη, απέναντι σε έναν αντίπαλο που ανέκαθεν μας δυσκόλευε και μας πλήγωνε. 31 Αυγούστου το ΟΑΚΑ ήταν γεμάτο με κόσμο, οικογένειες και παιδιά που αγαπούν την Εθνική. Παρά τα αρνητικά αποτελέσματα σε προηγούμενα παράθυρα και την πιο πρόσφατη «άσχημη» ήττα απέναντι στην Ουκρανία, ο κόσμος συσπειρώθηκε και στήριξε την Εθνική με τη φωνή του.
Μερικές φορές η κριτική ξεπερνά τα όρια και μπαίνει σε χρώματα ομάδων
Άλλη μία από τις δυνατές ατάκες του Σπανούλη στην ίδια συνέντευξη Τύπου. Η Εθνική ανέκαθεν φόραγε γαλανόλευκα. Όλοι παίζουν για το εθνόσημο, για το γαλάζιο και το λευκό χρώμα της φανέλας. Όχι για το κόκκινο, ούτε για το πράσινο ή το κίτρινο. Τα χρώματα που αναφέραμε αποτελούν την ομάδα του κάθε παίκτη στη διάρκεια της σεζόν. Όταν όμως η Εθνική καλεί, το μόνο χρώμα που υπάρχει είναι το γαλανόλευκο και αυτό που κάνει τους παίκτες περήφανους να αγωνίζονται για την Εθνική.
Ο Ντόρσεϊ αγαπά μία χώρα στην οποία δεν έχει μεγαλώσει, αλλα μέσα από την οικογένειά του έχει μάθει να αγαπά. Ο Καλάθης τιμά την οικογένειά του κάθε φορά που φορά την φανέλα της Εθνικής στα 37 του πλέον. Όλα τα υπόλοιπα παιδιά γνωρίζουν από μικρά τι σημαίνει Εθνική και τι βάρος κουβαλά το εθνόσημο στο στήθος.
Το μπάσκετ δεν εγγυάται πως πάντοτε θα κερδίζεις. Η ήττα είναι στο πρόγραμμα και η Εθνική την είχε αρκετά στο δικό της το τελευταίο διάστημα. Προφανώς και κάθε ήττα φέρνει μία κάποια απογοήτευση, όχι όμως και το δικαίωμα να βγάλει κάποιος το άχτι του σε αθλητές ή προπονητές που παλεύουν για την περηφάνεια μιας χώρας.
Ο Μήτογλου έπαιζε με κράμπες για σχεδόν ένα ημίχρονο, ο Ντόρσεϊ ένιωσε το σώμα του να τον αφήνει και ο Καλάθης είναι σχεδόν 38 ετών και παίζει 35+ λεπτά. Όλοι δίνουν το κάτι παραπάνω για την Εθνική. Και επειδή από το καλοκαίρι του 2025 και την επιτυχία της Ελλάδας, μέχρι τα παράθυρα του χειμώνα, τα φιλικά το καλοκαίρι και το παράθυρο του Αυγούστου έχω δει κάθε ματς της Εθνικής, η δίψα παραμένει ίδια. Πριν και μετά το μετάλλιο. Η κριτική σε έναν αθλητή ή ένα προπονητή όταν χάνει είναι η εύκολη λύση. Είναι αποδεκτή και συχνά βελτιώνει όποιον τη δέχεται. Η εμμονή με την αρνητικότητα είναι κάτι διαφορετικό.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
