Τα σκουπίδια ας μπαίνουν στα μάτια, όχι κάτω από το χαλί

Πιθανώς να γελάσεις τώρα με αυτό που θα διαβάσεις, αλλά στις δυόμισι ώρες και τα 45 αγωνιστικά λεπτά, εκεί στα ορεινά του T-Center, ένα σκουπιδάκι ξανά και ξανά πολιορκούσε το μάτι…

Δεν υπάρχει αγάπη άλλη, όμοια με αυτή για την Εθνική…

Δεν υπάρχει συναίσθημα που γεννά εντονότερα άλλος οργανισμός.

Υπάρχει πραγματική, αληθινή αγάπη για αυτή την ομάδα ρε γαμώτο. Τόση, που η λατρεία γίνεται οργή και οργή λατρεία σε μηδενικό χρόνο. Έτσι είναι η αγάπη. 

Και υπάρχει πολλή, ειλικρινής και άδολη από δαύτη. Από τον κόσμο. Η Ελλάδα είχε το πρώτο ρεκόρ προσέλευσης θεατών στην ιστορία των προκριματικών με τους 19 χιλιάδες κάτι από τον αγώνα με το Βέλγιο το 2023. Από την 31η Αυγούστου του 2026, κρατά και το τρίτο ρεκόρ της ίδιας λίστας με κάτι λιγότερο από 18 χιλιάδες κόσμου. 

Υπάρχει αγάπη για αυτή τη φανέλα και μάλιστα ανιδιοτελής από τους παίκτες… Τους παρόντες. Και τους απόντες. Θα κοπιάσουν κάποια στιγμή κι αυτοί. 

Κι αυτό το αναθεματισμένο σκουπιδάκι έκανε την επίσκεψή του κάθε φορά που αυτά τα 12 παιδιά φώναζαν με τον τρόπο του ότι “Απόψε ήρθαμε να πεθάνουμε, για να μείνουμε ζωντανοί” 

“Literally” που λένε και στα χωριά του Νικ και του Ντόρσεϊ… Άλλωστε το είπε και ο ίδιος. Ο πρώτος… “Εκείνη τη στιγμή πέθαινα, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να παίξω την άμυνα στον Μπριθουέλα”. Και ο δεύτερος… “έχασα κάποιες φάσεις γιατί δεν ακολουθούσε ο σώμα”.

Ένα σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι και στο 72-60, όταν τα θολωμένα βλέμμα έβλεπε τον Θανάση να “μαλλιοτραβιέται” με τη φανέλα του γιατί αυτός (ένιωθε ότι) ήταν ο μοναδικός δίαυλος για να ξεσπάσει και να μεταφέρει στην εξέδρα το ιερό πάθος του. Ο Καλαϊτζάκης καλούσε με τα χέρια του, ενώ οι Ισπανοί είχαν καλέσει τάιμ άουτ, τον κόσμο να σπάσει και το ρεκόρ σε ντεσιμπέλ. 

Η οταν ο Νικ, ο Θανάσης, ο Καλαϊτζάκης, όλοι, καθένας ξεχωριστά πανηγύριζαν μία άμυνα, ή ένα καλάθι, σαν να είχε πετύχει το μεγαλύτερο άθλο της καριέρας τους. Αγαπούν πραγματικά την Εθνική ομάδα αυτοί οι τύποι. Είτε παίζουν λυσσαλέα όπως με την Ισπανία, είτε άθλια, όπως στα τρία προηγούμενα ματς. 

Όλοι στην ίδια σελίδα… Η κατάρα και η ευλογία αυτής τη εθνικής Ελλάδας είναι ότι ο τεράστιος πυρήνας των φιλάθλων της, είναι …φίλαθλοι και όχι Ούνοι. Άνθρωποι που λατρεύουν την ψυχαγωγία και όχι τη νίκη. Οικογένειες και παιδιά, που σε κάθε διακοπή του αγώνα, μας χάριζαν στο cube με τους χορούς και τα χαμόγελά τους, εκπληκτικά στιγμιότυπα χαράς και απόλαυσης της εμπειρίας που ζούσαν. Όχι της προσδοκόμενης νίκης. Ακόμα κι αν η Ελλάδα έχανε από την Ισπανία το βράδυ της 31ης Αυγούστου, η σάλα του T-Center θα δονείτο από χειροκροτήματα σεβασμού. Κι ας είχε αποκλειστεί η Εθνική από το Παγκόσμιο.

O εκπληκτικός Νικ

Η Ελλάδα, έπαιξε με την πλάτη στο τοίχο σε ένα ματς που ήταν προγραμματισμένο να γίνει 20 χρόνια παρά μία ημέρα μετά τον επικό θρίαμβο της Σαϊτάμα κόντρα στους Αμερικάνους, στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μέχρι και το ταμπλό κάποια στιγμή, στην παράταση έγραψε 101-95. Σας θυμίζει κάτι αυτό το σκορ;

Ο Νικ Καλάθης μόλις για τρία χρόνια δεν πρόλαβε εκείνη τη γενιά. Και πόση αμαρτία ρε π…! Ο άνθρωπος που από το 2009 έχει αφιερώσει σχεδόν όλα τα καλοκαίρια του στην Εθνική και ποτέ δεν της γύρισε την πλάτη, έμελλε να είναι λαβωμένος στο τουρνουά της απόλυτη εξιλέωσης, πέρσι, στη Ρίγα… Δεν το άξιζε ρε φίλε. Όχι αυτός!

Κι εμφανίστηκε φέτος, σαν να οραματίζεται το ίδιο τουρνουά σε remake, για να φορέσει κι αυτός τον χαλκό στο στήθος. 

Το (μαύρο) πρόβατο που έγινε ίνδαλμα

Πριν από μερικά χρόνια, το 2023, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ έμοιαζε με ένα μαύρο πρόβατο. Ελάχιστοι πίστεψαν ότι θα τον ξαναδούν με την Εθνική για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τώρα. Τρία χρόνια μετά, 18 χιλιάδες άνθρωποι φώναξαν ενστικτωδώς και χωρίς καμία συνεννόηση το όνομά του ταυτόχρονα. “Λατρεύω να παίζω για την Ελλάδα, είμαι ερωτευμένος με αυτή τη χώρα”, ανταπέδωσε εκείνος. Νωρίτερα βέβαια, τα δικά του guts, εξοπλισμένα με αυτοπεποίθηση και χαρακτήρα λόγω της επιβολής του εαυτού του στο πιο απαιτητικό σύστημα της Ευρώπης, στον Ολυμπιακό και με επωμίδα από χρυσάφι από την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, ανέβηκε στο άλογο και είπε.. ‘Εγώ”. Χωρίς τους 29 του Τάιλερ, που ζει τα χρόνια της απόλυτης μετάλλαξης, αλλά και τους 29 του Ντίνου Μήτογλου, τον οποίο περιέλαβαν τα social media μετά το ματς με την Ουκρανία, η Ελλάδα θα είχε αδειάσει τις βαλίτσες της που είχαν προορισμό το Κατάρ. Πλέον, μετά από το έπος του T-Center, παραμένουν γεμάτες. Κι έχει ο Θεός στα υπόλοιπα 4 ματς που θα κρίνουν την πρόκριση. 

Κόντρα στην Ισπανία, η Ελλάδα σημείωσε μία αδιανόητη νίκη. Απέναντι σε μία ομάδα που κάποιες φορές έπαιζε σαν να είναι καλοδουλεμένος σύλλογος με αμέτρητες εργατοπώρες δουλειάς και προπόνησης, και όχι Εθνική ομάδα, κάθε κατοχή, κάθε φάση έμοιαζε με μία πρόσκληση σε υποχρεωτική υπέρβαση. Συνολικά ο Ντίνος και ο Τάιλερ είχαν 12/18 τρίποντα… Ε, ας κάνει ένα τάπ ταπ και στην πλάτη της γαλανόλευκης η πολυχρονεμένη  Θεά Τύχη.

Κάθε φάση μία υπέρβαση

Σε ένα από καλύτερα ματς στην ιστορία των προκριματικών η Εθνική κατάφερνε μία επαναλαμβανόμενη υπέρβαση. Οι αδυναμίες της ήταν σαφείς και μεγάλες. Παρατηρώντας το ματς ένιωθες ότι θα έρθει η ώρα που οι τουρμποκίνητοι, μα φινετσάτοι και με καντάρια μπασκετικής ποιότητας όσο και ταλέντο, Ισπανοί, θα έκαναν ένα μπραφ και θα εξαφανίζονταν. Κι έγινε αυτό το μπραφ. Μόνο που άφησε πίσω του χρώμα γαλανόλευκο πάνω στις ρόχα φανέλες των ταυρομάχων. Οι οποίοι όμως, ήταν αλύγιστοι οι μπαγάσηδες. Μόνο που οι άλλοι, οι μάγκες με τα γαλανά, ήταν τελικά απέθαντοι, ακόμα κι όταν όλοι εμείς οι υπόλοιποι τους είχαμε καταδικάσει σε πρόωρο θάνατο τη στιγμή που ο Χουάντσο ευστόχησε στο τρίποντο της ισοφάρισης. 

Η μία νίκες και οι τρεις ήττες που δεν πρέπει να ξεχαστούν

Η Ελλάδα  παρέμεινε ζωντανή και πολύ μάλιστα στη μάχη για ένα εισιτήριο στο Παγκόσμιο Κύπελλο. 

Συμπαθάτε με όμως, όσο σκουπιδάκια κι αν μπήκαν στα μάτια, ασυνπής ως προς τις απόψεις και τα γραφόμενα μου, δε θα γίνω. Είναι έως και γοητευτική η τοποθέτηση του Βασίλη Σπανούλη μετά το τέλος του αγώνα αναφορικά με την κριτική που ασκείται στην Εθνική ομάδα και κατανοώ τη θέση του. 

Όμως, κόντρα στην Ισπανία, η Ελλάδα πέτυχε μία εκπληκτική μεν, αλλά απλώς μία νίκη που την κρατάει ζωντανή. Τίποτα περισσότερο. Κι αν βρέθηκε σε μεγάλο μπελά, κι αν ακόμα βρίσκεται σε πραγματικό πρόβλημα αναφορικά με την πρόκριση της, το οφείλει στο γεγονός ότι ηττήθηκε τρεις συνεχόμενες φορές, από την Πορτογαλία, την Ρουμανία και την Ουκρανία. Ξαναδιάβασε τις χώρες που τη νίκησαν και την έφεραν στην όχθη του βάλτου.  

Συνεχίζουμε. 

Αυτές οι ήττες μόνο τυχαία δεν ήρθαν. Ούτε το κακό ριζικό έφταιξε, ούτε κάποια καλή νεράιδα έκανε τα γλυκά μάτια στους εκάστοτε απέναντι. 

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις ξεχάσουμε. Να τις βάλουμε στο ντουλάπι, το οποίο θα επενδύσουμε με φανταχτερό στίκερ και να… Πάνε οι γρατζουνιές, δε φαίνονται. 

Και είναι πέρα για πέρα αληθινό το επιχείρημα του Βασίλη Σπανούλη για τη δύσκολη περίοδο που διανύουν κάποιες ομάδες τα τελευταία χρόνια, αλλά, με το συμπάθειο, τούτο δεν αποτελεί επιχείρημα για να δικαιολογήσει την πιθανή απουσία της Ελλάδας από το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ακριβώς γιατί είναι δουλειά όλων ώστε τα παθήματα των άλλων, να γίνουν μαθήματα δικά μας. 

Το όλα για όλα, αντισυμβατικό κουτσάρισμα του Σπανούλη

Ο κόουτς Σπανούλης, που δικαιολόγησε απόλυτα σε μπασκετικούς όρους την επιλογή του και στις δύο τελευταίες επιθέσεις να φέρει τη μπάλα στο μπροστινό μισό του γηπέδου, έκανε ένα ιστορικό κοουτσάρισμα. 

Ένα κοουτσάρισμα βγαλμένο από τον αντισυμβατικό χαρακτήρα του και των προπονητών που είχε στην καριέρα του. 

Δεν πήγε με βάσει το …βιβλίο. Η Ελλάδα, αυτή η Ελλάδα, δεν έχει πολυτέλεια ενός παίκτη στο τρία που δεν μπορεί να δημιουργήσει ή να εκτελέσει από μακριά. Το έκανε αρκετή ώρα με τον Καλαϊτζάκη βέβαια, αλλά ο Ντόρσεί και ο Μήτογλου, είχαν …γενέθλια με τους Ισπανούς. Και ο φόργουορντ του Παναθηναϊκού με εξαίρεση κάποιες λιγοστές φάσεις, έκανε παπάδες στην άμυνα. Σχήμστα με τρία γκαρντ, ωστόσο, όσο χαμηλά κι αν ήταν, όσο αδύναμα στα ριμπάουντ (46-31 υπέρ των Ισπανών) και στην άμυνα κι αν (ξέραμε ότι θα) παρουσιάζονταν, ήταν απαραίτητα για να ταρακουνηθεί η άμυνα των Ισπανών και μετακινηθεί από το ζωγραφιστό ο κύκλωπας με το αδιανόητο ταλέντο, Αντάι Μάρα.  

Η την ή επί τας! Με τρία γκαρντ… Με τον Χαραλαμπόπουλο να παίζει με 3 φάουλ από το 3ο λεπτό. Με τους Ισπανούς να εκμεταλλεύονται την αφέλεια της Εθνικής και να σκοράρουν 14 πόντους στο ανοιχτό γήπεδο, μόνο στο πρώτο ημίχρονο (τελείωσαν με 25). 

Με τον Καραγιαννίδη να δίνει πολύ σοβαρές ανάσες στον Ντίνο και τον Κώστα. 

Με τον Θανάση (κάθε σχόλιο είναι περιττό), και τον Βασίλη Τολιόπουλο να παρουσιάζεται ως ο ήρωας της διπλανής πόρτας. Ένας κοινός θνητός δηλαδή, που εκεί ανάμεσα στα κατορθώματά του θα κάνει και μερικά λάθη για να μας θυμίσει την ανθρώπινη υπόσταση της. 

Ο Σπανούλης είχε αμυντικές πεντάδες, είχε κι επιθετικές, είχε απ’όλα και κυρίως ήξερε τι πρέπει να κάνει. Και για αυτό ήταν αντισυμβατικός. Πήγε κόντρα και νίκησε. 

Και στο τέλος με απόλυτη ηγετικότητα τόνισε ότι δεν τον ενοχλεί η κριτική που ασκείται στην Εθνική και τον ίδιο. Η καλοπροαίρετη, η σωστή. Κι έχει δίκιο γιατί στα σόσιαλ ο οχετός βρωμίζει τα πνευμόνια όσων διαβάζουν με πράσινες, κόκκινες, κίτρινες, μαύρες ανθυγιεινές αναθυμιάσεις. 

Όμως, έστω κι αν δεν θα πρόκειται περί καταστροφής, πιθανός αποκλεισμός της Εθνικής θα υποχρεώσει την Ελλάδα και τους φιλάθλους τους σε 2-3 πεταμένα χρόνια, σε …προ-προ-προ-προ Προκριματικά με αμφίβολη επιτυχία. 

Κι όπως αρέσει να λένε στους προπονητές… “Κάθε μέρα που περνάει, δε γυρίζει πίσω”. 

Η επόμενη ημέρα και η χαμένη, μα ...κερδισμένη Ισπανία

Στο ελληνικό μπάσκετ δεν είναι τα πάντα καλώς καμωμένα επειδή νίκησε την Ισπανία. Ούτε φυσικά επειδή μετά από 16 χρόνια κατέκτησε ένα μετάλλιο. Το αντίθετο. Θα ήταν ευχής έργον η νίκη επί της Ισπανίας, αλλά και μία πιθανή πρόκριση να μη βάλει κάτω από το χαλάκι τις αγωνίες και τις ανησυχίες για το μέλλον. Αυτές που απόλυτα δικαιολογημένα προκύπτουν.  Αν δε φροντίσουμε από τώρα για το μέλλον, τα χαστούκια θα έρχονται το ένα μετά το άλλο και θα προλαβαίνουμε να μετράμε. 

Το ζήτημα είναι βαθύ και απαιτεί αντιμετώπιση και αποφάσεις. Άμεσα. Ας πανηγυρίσουν όλοι σήμερα και από αύριο το μόνo που επιβάλλεται είναι δομές, αποφάσεις, ιδέες για λύσεις. Αλλιώς τα τρένα των επόμενων ετών θα χαθούν. 

Η Ισπανία στο Ευρωμπάσκετ αποκλείστηκε από την επόμενη φάση. Χάνοντας από την Ελλάδα… Οποίος είδε όμως, τον αγώνα στο T-Center με ψυχραιμία και καθαρό βλέμμα, προφανώς θα απόλαυσε μία ομάδα που έπαιζε ακόμα και στο set παιχνίδι με μία ταχύτητα πιο ψηλά από την Ελλάδα, που είχε γκαρντ τα οποία δε μασούσαν, που έπαιζαν κάθετα, που δημιουργούσαν. Είδαν μία ομάδα με ψηλούς που έχουν αντίληψη, αδιανόητο ταλέντο και σπουδαίο διάβασμα. Είδαν μία ομάδα με εκπληκτική off ball κίνηση, που προκαλούσε αναταραχή στην άμυνα της Εθνικής. Είδαν, εν τελεί, μία ομαδάρα, η οποία μπορεί να έχασε στην Κύπρο από την Ελλάδα, μπορεί να έχασε και στην Αθήνα, αλλά στο μέλλον θα πανηγυρίσει πολλές νίκες…