Η κατάρριψη των πεποιθήσεων…

Τη στιγμή που το ηλεκτρονικό ταμπλό έγραψε 93-86 με το glass floor του ΟΑΚΑ να είναι ρανισμένο με καντάρια ιδρώτα, εγιωσμού και αποφασιστικότητα πράσινης απόχρωσης, πολλοί πιστέψαμε ότι οι όροι του 5ου και τελευταίου τελικού είχαν διαφοροποιηθεί. Η ταμπέλα του φαβορί για μία σειρά από λόγους δεν ήταν πλέον (κατα)κόκκινη. 

Τη στιγμή, που στον 5ο τελικό, μετά από σχεδόν 3 λεπτά αγώνα, το ταμπλό έγραφε 9-2 και λίγο αργότερα 26-15, γινόταν αντιληπτό ότι το πνευματικό πλεονέκτημα του λαβωμένου θηρίου, που θα έκανε την τελευταία διαδρομή προς Πειραιά, με βαθιά πίστη ότι πλέον μπορεί να καταφέρει τα πάντα, χωρίς να έχει τίποτα να χάσει, δεν ήταν τελικά τόσο ισχυρό για να αλλάξει την ιστορία. 

Ο Ολυμπιακός είναι άξιος πρωταθλητής Ελλάδας και επίσης άξιος κυρίαρχος της Ευρώπης…. 

Σε σχέση με την περσινή σεζόν κατάφερε…

• Να συναντήσει τον καλύτερο εαυτό ever του Νικολα Μιλουτίνοφ
• Να ρίξει φως σε κλειδωμένες αρετές του Εβάν Φουρνιέ, που αναδείχθηκε ως ο απόλυτος σούπερ σταρ της πορείας του Ολυμπιακού, όχι σε έναν, αλλά σε πολλούς και διαφορετικούς ρόλους. Ως ηγέτης, ως σκόρερ, ως δημιουργός, ως leader by example, ακόμα και ως αμυντικός. 
• Να ενισχύσει, να φροντίσει και να αγκαλιάσει το ευαίσθητο  mindset του Τάιλερ Ντόρσει με αποτέλεσμα αυτός να νιώσει τόσο ασφαλής ώστε να κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Με απόσταση από την προηγούμενη.
• Να ληφθεί το μήνυμα εκ μέρους του Γιώργου Μπαρτζώκα, που εγκατέλειψε φέτος κάποιες δογματικές σκέψεις και επέτρεψε στον εαυτό του να νιώσει ακόμα περισσότερο το παιχνίδι και τις απαντήσεις που αυτό του έδινε, χωρίς να προσπαθεί ο ίδιος να το μανιπουλάρει σύμφωνα με κάποιες άκαμπτες αρχές. 
• Να πάρει από τους περισσότερους παίκτες ό,τι ακριβώς χρειαζόταν, όταν το χρειαζόταν. Από τον Πίτερς, από τον Μακίσικ, τον Παπανικολάου, τον Χολ… Σχεδόν από όλους. 

Με λίγα λόγια, ο Ολυμπιακός ως ομάδα, ως οργανισμός και σε ατομικό επίπεδο, ανέβηκε επίπεδο… Βελτιώθηκε! Ήταν καλύτερος από πέρσι. Με ένα πολύ οργανωμένο σύνολο, που άφησε στα άτομα, ξεχωριστά το καθένα, να παρουσιάσει σε πολλές περιπτώσεις τον καλύτερο εαυτό του (που δεν το είχαμε συναντήσει μέχρι πέρσι). 

Αλήθεια, μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι συνέβη το ίδιο στον Παναθηναϊκό; 

Ουδείς ισχυρίζεται προφανώς ότι αν ο Παναθηναϊκός κατακτούσε το πρωτάθλημα δε θα το δικαιούταν. Ασφαλώς θα το δικαιούταν και με το παραπάνω, καθώς ο κόουτς Αταμαν κλήθηκε να αντιμετωπίσει τόσες αντιξοότητες πριν τους τελικούς, αλλά και τα πλέι οφς της Ευρωλίγκας με τους τραυματισμούς των Σλούκα, Ρογκαβοπουλου, Οσμαν, που είχε ως παράπλευρη συνέπεια και την υποχρεωτική απώλεια του Χουάντσο. 

Ο Παναθηναϊκός στους τελικούς ειδικά, ξεπέρασε τον εαυτό του… Και κινητοποιήθηκε από αυτό το σπάνιο κύτταρο που κουβαλούν όλοι οι μεγάλοι οργανισμοί, αλλά και οι σπουδαίοι παίκτες… Τον ασυμβίβαστο χαρακτήρα! Η ανασκαφή βαθιά μέσα στις ψυχές των πρωταγωνιστών του για να βρεθεί ενεργειακά αποθέματα , είχε αποτελέσματα που γυμνό μάτι δεν ήταν ορατά. 

Εντούτοις, ας δούμε τη μεγάλη εικόνα: Σε σχέση με την περσινή σεζόν, υπάρχει έστω ένας τομέας του παιχνιδιού που ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε καλύτερος;

Με εξαίρεση τον παίκτη φαινόμενο, Κώστα Σλούκα που στο πρώτο γύρο της Ευρωλίγκας, διένυσε ίσως την πιο ώριμη και ολοκληρωμένη διαδρομή της καριέρας του, υπάρχει έστω ένας παίκτης που με τη βοήθεια και τη διαχείριση του κόουτς Αταμαν παρουσιάστηκε πιο ολοκληρωμένος;

• Ο Κέντρικ Ναν ήταν ο alpha man των πράσινων, αλλά το παιχνίδι του είχε εμφανώς μικρότερη επίδραση. Η ευκαιρία που του παρουσιάστηκε μετά τον τραυματισμό του Σλούκα, στα κρίσιμα ματς με τη Βαλένθια και τον Ολυμπιακό, να ξεδιπλώσει ένα πιο point guard και δημιουργικό avatar του, δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. 
• Η μεταγραφή του Χολμς, που θα διέγραφε μονοκοντυλιά τη στεναχώρια για την απώλεια του Βαλανσιούνας δεν πέρασε ούτε καν ξυστά από το δοκάρι. 
• Ο Τι Τζέι Σορτς κατέφθασε ως τρανός υποψήφιος MVP της Ευρωλίγκας στην Αθήνα. Πως έπαιξε; Σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο από αυτό…
• Ο Τζέριαν Γκραντ με το ίδιο mindset αλλά με ένα επιπλέον χρόνο στους ώμους του. 
• Ο Ρογκαβόπουλος έπαιζε όλη τη χρονιά κρυφοκυνηγητό με τον εαυτό του, έχοντας σμπαραλιασμένη ψυχολογία, και αδυνατώντας να αντιληφθεί, ακόμα και όταν έκανε τα πάντα σωστά, τι πρέπει να συμβεί για να βρει συγκεκριμένο χώρο και χρόνο στο rotation. Και όχι με τόσα διαστήματα αγρανάπαυσης στη διάρκεια της σεζόν. 
• Ο Τολιόπουλος… Δεν ένιωσε ποτέ εμπιστοσύνη…
• Και κάπου στη μέση της σεζόν ήρθε και ο game changer Χέις Ντέιβις, που φυσικά, θυμισε σε κάποια παιχνίδι τον MVP του Φάιναλ Φορ του 2025, αλλά τίποτα περισσότερο. Κι όχι απαραίτητα με δική του ευθύνη. 

Ως σύνολο, ο Παναθηναϊκός, ήταν ακόμα χειρότερος στο αμυντικό σκέλος του παιχνιδιού. Σχεδόν απογοητευτικός.

Στην επίθεση, χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να υιοθετηθεί η παρουσία του Χέις Ντέιβις, αλλά η επίκληση στο ταλέντο και την ατομική ικανότητα δεν ανατράπηκε ποτέ. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. 

Το ερώτημα όμως παραμένει: Σε μία σούπερ απαιτητική σεζόν, με πολλές προκλήσεις και σε μία ιστορική συγκαιρία, λόγω του Φάιναλ Φορ στην Αθήνα, υπήρξε μία πτυχή του παιχνιδιού, σε ομαδικό ή ατομικό επίπεδο, που ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε καλύτερος; Βελτιωμένος; Η απάντηση είναι όχι! 

Σε πλήρη αντίθεση με τον αιώνιο αντίπαλό του… 

Το τελικό αποτέλεσμα τόσο στην Ευρωλίγκα, όσο και στο ελληνικό πρωτάθλημα, επιβράβευσε την βασική αρχή της αριστείας, που δεν είναι η τελειότητα, αλλά η διαρκής και αδιάλειπτη στόχευση και προσπάθεια για βελτίωση, για ανάπτυξη. 

Οι πεποιθήσεις καταρρίφθηκαν για ακόμα μία φορά. Ο Εβάν Φουρνιε έγινε κομμάτι την ιστορίας του Ολυμπιακού, οδηγώντας ηγετικά την ομάδα του σε έναν τεράστιο διπλό θρίαμβο με τον ίδιο να εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που τον είχε ανάγκη. 

Ο Μπαρτζώκας δεν είχε ανάγκη από Μίτσιτς, ούτε Τζέιμς. Ήξερε ότι διαθέτει τον παίκτη/τους παίκτες να αναλάβει/αναλάβουν την ευθύνη. Αρκούσε να δουλέψει και η ομάδα ακόμα καλύτερα. 

Είναι ίσως η μεγαλύτερη δικαίωση του κόουτς Μπαρτζώκα. Μετά την Ευρωλίγκα, και το ελληνικό πρωτάθλημα κατακτήθηκε με τον ίδιο τρόπο. Με τον Εβάν Φουρνιέ να σπάει του ρεκόρ πόντων του Ρόι Τάρπλεϊ σε σειρά τελικών και να κουβαλάει τον Ολυμπιακό μέχρι το τέλος. Με προσωπικές φάσεις. Αλλά και τους υπόλοιπους τέσσερις να είναι στην ίδια σελίδα. 

Ταυτόχρονα όμως καταρρίφθηκαν και οι πεποιθήσεις του κόουτς Αταμαν. 

Υπάρχει κάποιος, έστω, που πιστεύει ότι -ειδικά με τον Σλούκα- αν είχε την ίδια αμυντική συνοχή, το ίδιο πλάνο, την ίδια αμυντική προσέγγιση με διαφορετικές τακτικές ανάλογα τον αντίπαλο, ο Παναθηναϊκός δενθα είχε γράψει διαφορετικά την αυτοβιογραφία του φέτος; 

Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι αν ο Παναθηναϊκός έκανε τις ίδιες αμυντικές προσαρμογές με τους παίκτες να πασπαλίζουν τα Χ’s and O’s με την αυταπάρνηση που έδειξαν στους τελικούς, δε θα είχε πετύχει μία νικη σε τρία παιχνίδια κόντρα στη Βαλένθια; Και ότι θα έκανε τελικά 22 ολόκληρες ήττες σε μία σεζόν;

Από τον Παναθηναϊκό κατά καιρούς έλειψαν κάποιοι παίκτες και όπως αποδεικνύεται εκείνος ο τραυματισμός του Σλούκα παραμονές του πρώτου αγώνα με τη Βαλένθια, ήταν απόλυτα καθοριστικός για τη συνέχεια των πράσινων σε Ευρωλίγκα και Ελλάδα. 

Πάνω απ’όλα, όμως έλειψε το προπονητικό versatility που έδειξε ο κόουτς Αταμαν στους τελικούς. Αρχικά και πάνω απ’όλα έλειψε το πλάνο που θα εκμαίευε από τους παίκτες του τον καλύτερο αμυντικό εαυτό τους. Κι εν συνεχεία, όπως αποκαλύπτει η εικόνα, έλλειψε η επικέντρωση σε αυτό. Τα παιχνίδια κερδίζει η ομάδα που θα πετύχει έναν πόντο περισσότερο... Κατά βάση όμως αυτή που θα δεχθεί έναν πόντο λιγότερο. 

Στους τελικούς, καταρρίφθηκε η πεποίθηση ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να παίζει μόνο έναν τύπο άμυνας. Και παραλίγο να πετύχει έναν θρίαμβο. 

Αν κάποια πράγματα είχαν γίνει διαφορετικά καθόλη τη διάρκεια της σεζόν, αν κάποιοι χειρισμοί γίνονταν αλλιώς, αν η προσέγγιση γινόταν με πιο αποδεκτό τρόπο, ο Παναθηναϊκός μάλλον θα είχε στρώσει το μονοπάτι του με ελπίδα και όχι εμπόδια.