Η βαριά ήττα του Άρη από τη Νάπολι μπορεί να του κάνει καλό
Ο Αλέξης Σαββόπουλος γράφει για το πόσο διδακτικό μπορεί να αποδειχθεί για την ομάδα του Γρηγορίου το 6-2 από τη Νάπολι εφόσον αξιοποιηθεί σωστά.
Μια ήττα με σκορ 6-2 ακόμη και αν πρόκειται για φιλικό παιχνίδι και απέναντί σου έχεις μια ομάδα επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ, όταν μιλάμε για τη Νάπολι, είναι όπως και να το κάνουμε βαριά. Ελάχιστες μόλις μέρες πριν από την έναρξη των επίσημων αγωνιστικών υποχρεώσεων… προκαλεί ανησυχία. Ένα λογικό προβληματισμό για το επίπεδο ετοιμότητας του γκρουπ και κυρίως για την πληρότητα του ρόστερ. Από την άλλη όμως, εφόσον αναλυθεί σωστά, μπορεί να αποδειχθεί και εξόχως διδακτική και να βγάλει από το αγκάθι… ρόδο. Να βοηθήσει την ομάδα της Θεσσαλονίκης να συνειδητοποιήσει ότι αν θέλει να κάνει κάτι καλύτερο από την περσινή σεζόν θα πρέπει πρωτίστως να καλύψει τα σημαντικά κενά που έχει ακόμη στο ρόστερ της και έχει καθυστερήσει να το κάνει.
Εκκινώντας από την άμυνα που υπήρχαν στιγμές χθες κόντρα στους δευτεραθλητές Ιταλίας που πελαγοδρομούσε με τον… 35άρη Φαμπιάνο να τρέχει και να μην φτάνει. Τον Γένσεν που έπαιξε δίπλα του δεν μπορώ να τον κρίνω αφού ο άνθρωπος δεν είναι στόπερ και παίζει εκεί κατ΄ ανάγκη και από φιλότιμο. Ούτε τον Κέρκεζ που παίζει βασικός γιατί δεν υπάρχει άλλος. Για τον πολύ κακό χθες Φατινγκά ας ελπίσουμε ότι ήταν μια κακή μέρα στη δουλειά, αφού θύμισε τον Φατινγκά των πρώτων αγώνων πέρσι.
Η Νάπολι και ειδικά το δεύτερο ημίχρονο του φιλικού στο Καστέλ ντι Σάνγκρο ανέδειξε όλα τα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο Άρης στα μετόπισθεν. Την έλλειψη έτοιμων λύσεων και των παικτών που θα δώσουν μια ισορροπία αφού από τη μέση και μπροστά λύσεις υπάρχουν. Όταν η ομάδα του Αλέγκρι ανέβασε πιο ψηλά την πίεση της, ο Άρης δεν είχε απάντηση. Δυσκολευόταν να κρατήσει μπάλα, ήταν διαρκώς πίσω από αυτή και κυνηγούσε κάνοντας πολλά ατομικά λάθη που του στοίχισαν, εμφανίζοντας και μια έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης που σε τέτοιο επίπεδο, κοστίζει αλλά για μένα ήταν απόρροια της σύνθεσης της αμυντικής τετράδας και της προβληματικής ανασταλτικής λειτουργίας.
Ακόμη και στο θεωρητικά καλύτερο διάστημα για την ομάδα του Μιχάλης Γρηγορίου, το πρώτο ημίχρονο δηλαδή, τα δυο γκολ των Ιταλών προήλθαν από λάθος αντιδράσεις την άμυνας και αβίαστα λάθη. Και είναι πραγματικά κρίμα γιατί σε κάποιες στιγμές στο πρώτο ημίχρονο φάνηκε ότι το γκρουπ είναι δουλεμένο και ικανό να βγάλει αυτοματισμούς απέναντι μάλιστα σε μια καλύτερη ομάδα. Χθες φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο Άρης θέλει άμεσα δυο βασικούς στόπερ, ένα σίγουρα αριστερό μπακ, ένα ακόμη ποιοτικό εξτρέμ που θα πλαισιώσει τον φιλότιμο και χθες Γιαννιώτα και ένα δεκάρι που θα βοηθήσει στην ανάπτυξη τον Ούρος Ράτσιτς που έφτασε τα έξι γκολ στα φιλικά παιχνίδια και ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Ο Μπουσαϊντ δεν μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο και το σχήμα με δυο φορ δεν είναι για όλα τα παιχνίδια. Θα τολμήσω να πω και ένα τερματοφύλακα ακόμη πίσω ή μαζί με τον Διούδη.
Το γιατί έχει αργήσει ο Άρης να κάνει κάποιες από τις παραπάνω κινήσεις, σε ένα καλοκαίρι δίχως την πίεση των ευρωπαϊκών αγώνων το ξέρουν Ρέγες και Καρυπίδης. Όπως ξέρουν από χθες ακόμη πιο έντονα, ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα και κάθε μέρα που περνάει δίχως να καλύπτονται τα κενά του ρόστερ, δεν βοηθούν στο να αποτυπωθεί στο πλήρες μέγεθος της η δουλειά που έχει γίνει από τον προπονητή, ούτε να γίνει ασφαλής εκτίμηση για το ποιες θα είναι οι πραγματικές δυνατότητες του φετινού Άρη…