Κάποτε αρκούσε η φανέλα, τώρα όχι
Κάποτε ήταν η ομάδα που δεν λύγιζε ποτέ - Σήμερα, ο αποκλεισμός στο Μουντιάλ μοιάζει περισσότερο με την κορύφωση μιας κρίσης παρά με μια ποδοσφαιρική έκπληξη καθώς η Γερμανία έχει χάσει την ταυτότητά της.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Για δεκαετίες υπήρχε μια ποδοσφαιρική βεβαιότητα: αν ένα παιχνίδι έφτανε στα πέναλτι, η Γερμανία θα έβρισκε τον τρόπο να προκριθεί.
Ήταν σχεδόν ένας άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου. Στο Μουντιάλ του 2026, όμως, αυτός ο μύθος κατέρρευσε μαζί με την ομάδα του Γιούλιαν Νάγκελσμαν. Η Παραγουάη δεν απέκλεισε απλώς μια μεγάλη δύναμη. Έβαλε την οριστική σφραγίδα στο τέλος μιας εποχής.
Το τελικό 1-1 και η ιστορική ήττα στα πέναλτι θα μείνουν στα στατιστικά ως μία έκπληξη. Στην πραγματικότητα, όμως, ελάχιστοι αιφνιδιάστηκαν. Όποιος παρακολουθεί την πορεία της Γερμανίας την τελευταία δεκαετία έβλεπε ότι αυτή η στιγμή πλησίαζε.
Το τέλος του μύθου της ανίκητης Γερμανίας
Από το 2014 και την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η «Μάνσαφτ» ζει περισσότερο με τις αναμνήσεις της παρά με τις επιτυχίες της. Αποκλεισμός στους ομίλους το 2018, νέο κάζο το 2022 και τώρα ένας ακόμη πρόωρος αποχαιρετισμός. Οι φανέλες παραμένουν βαριές. Η προσωπικότητα, όμως, έχει χαθεί.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι ο αποκλεισμός. Είναι ότι πλέον αυτή η εξέλιξη δεν σοκάρει κανέναν.
Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Bild της Τρίτης συνόψισε τα γεγονότα με έναν τίτλο που μεταφράζεται ως «Ο επόμενος εφιάλτης του γερμανικού ποδοσφαίρου». Και να σκεφτεί κάποιος ότι στην έναρξη της διοργάνωσης, η Παραγουάη ήταν 41η στην παγκόσμια κατάταξη της FIFA, με τη Γερμανία στη 10η.
«Αν σκεφτείτε ολόκληρο το τουρνουά, τον τρόπο που παίξαμε, είναι μια δίκαιη ήττα», δήλωσε ο πρώην αμυντικός της Γερμανίας, Άρνε Φρίντριχ, στο BBC Radio 5 Live. «Ο Νάγκελσμαν πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Είναι πολύ απογοητευτικό, αλλά έτσι είναι ο αθλητισμός. Σίγουρα θα έλεγα ότι το ταξίδι συνεχίζεται χωρίς τον Νάγκελσμαν» πρόσθεσε.
Ο πρώην μέσος της Γερμανίας, Τόμας Χίτζλσπεργκερ, μιλώντας στο BBC One, ανέφερε: «Είναι δύσκολο να εξηγήσω πώς η Γερμανία μπήκε σε αυτό το τουρνουά με τόσα πολλά προβλήματα. Είναι απαράδεκτο. Δεν φαίνεται καλό για τον Νάγκελσμαν. Τους τελευταίους μήνες, δεν έχει διαχειριστεί καλά καταστάσεις. Με τη διευρυμένη μορφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το να βγει τόσο νωρίς θα ήταν δύσκολο για οποιοδήποτε μεγάλο έθνος».
Η κριτική στον Νάγκελσμαν και τα βαθύτερα προβλήματα
Η Γερμανία εξακολουθεί να παράγει ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Διαθέτει σύγχρονες εγκαταστάσεις, οικονομική δύναμη και ένα από τα πιο οργανωμένα ποδοσφαιρικά οικοσυστήματα στον κόσμο. Εκείνο που λείπει φαίνεται να είναι είναι οι προσωπικότητες που μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα μιας διοργάνωσης. Δεν υπάρχουν πλέον οι Λαμ, οι Σβάινσταϊγκερ, οι Κλόζε ή ο Νόιερ στα καλύτερά του. Υπάρχουν καλοί παίκτες, αλλά όχι εκείνοι που κάνουν τους υπόλοιπους να πιστεύουν.
Η ειρωνεία είναι πως η Γερμανία αποκλείστηκε με τον τρόπο που για δεκαετίες πλήγωνε τους αντιπάλους της: στα πέναλτι. Και οι αναλύσεις των τελευταίων ωρών για το νέο στραπάτσο στέκονται ιδιαίτερα στην ψυχολογική προετοιμασία. Η πίεση των εκτελέσεων δεν είναι μόνο θέμα τεχνικής αλλά κυρίως διαχείρισης του άγχους. Η παλιά Γερμανία είχε την αυτοπεποίθηση ότι δεν χάνει. Η σημερινή μοιάζει να φοβάται μήπως ξαναχάσει. Και αυτή είναι, προφανώς, μια τεράστια διαφορά.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικές ήταν οι δηλώσεις των ίδιων των Γερμανών. Ο αρχηγός Γιόσουα Κίμιχ παραδέχθηκε ότι η ομάδα άξιζε να αποκλειστεί. Δεν μίλησε για ατυχία ούτε για τη διαιτησία. Αναγνώρισε ότι η εικόνα της ομάδας σε όλο το τουρνουά δεν ήταν αντάξια της ιστορίας της. Σπάνια μια τόσο μεγάλη ποδοσφαιρική σχολή κάνει τόσο σκληρή αυτοκριτική. Ίσως, όμως, αυτή να είναι και η μοναδική ελπίδα της.
Ο Νάγκελσμαν βρίσκεται αναπόφευκτα στο επίκεντρο της κριτικής. Αμέσως μετά τον αποκλεισμό ο Γερμανός ομοσπονδιακός τεχνικός ρωτήθηκε επανειλημμένα για το μέλλον του και είπε ότι «δεν είναι κάποιος που το σκάει», αλλά παραδέχτηκε ότι δεν προφανώς δεν είναι δημοφιλής πίσω στην πατρίδα.
«Αν κάνουμε μια έρευνα σήμερα στη Γερμανία, προφανώς ο κόσμος δεν θα μιλήσει θετικά για μένα. Ένιωσα την υποστήριξη στο γήπεδο. Δεν νομίζω ότι όλοι στη Γερμανία θα συμφωνήσουν με το να παραμείνω και να συνεχίσω ως προπονητής της ομάδας» είπε.
Ωστόσο, θα ήταν άδικο να χρεωθεί μόνο σε εκείνον μια κρίση που κρατά περισσότερο από μία οκταετία πια. Οι προπονητές αλλάζουν, αλλά τα προβλήματα παραμένουν ίδια: έλλειψη ηγετών, αστάθεια στις μεγάλες διοργανώσεις, δυσκολία απέναντι σε κλειστές άμυνες και μια περίεργη απουσία της περίφημης γερμανικής νοοτροπίας.
Από την αυτοπεποίθηση στον φόβο της αποτυχίας
Ίσως αυτός ο αποκλεισμός να αποδειχθεί πιο χρήσιμος από μια πορεία μέχρι τα προημιτελικά. Διότι πλέον δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Η Γερμανία δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει από το ένδοξο παρελθόν της, αλλά πρέπει να ξαναχτίσει την ταυτότητά της. Από το μηδέν.
Οι μεγάλες εθνικές ομάδες δεν κρίνονται από τις ήττες τους. Κρίνονται από τον τρόπο που αντιδρούν μετά από αυτές. Η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία πέρασαν τις δικές τους κρίσεις και επέστρεψαν στην κορυφή. Η Γερμανία βρίσκεται πλέον μπροστά στη δική της μεγαλύτερη δοκιμασία.
Ο αποκλεισμός από την Παραγουάη δεν ήταν μια κακή βραδιά. Ήταν ο καθρέφτης μιας πραγματικότητας που το γερμανικό ποδόσφαιρο απέφευγε να αντικρίσει εδώ και πολλά χρόνια.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Σαϊμπάρι: Το παιδί που δεν έπρεπε να περπατήσει και έγινε ήρωας του Μαρόκου στο Μουντιάλ
Τα πέναλτι γίνονται κατάρα για την Ολλανδία: Τρίτος συνεχόμενος αποκλεισμός στη «ρώσικη ρουλέτα»
