Πώς το αγόρι με τα κόκκινα μαλλιά και τις φακίδες στο πρόσωπο που γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό από γονείς μετανάστες είναι σήμερα ο πιο μισητός άνθρωπος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο - Αυτός είναι ο Τζάνι Ινφαντίνο.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Η ιστορία του Τζοβάνι Βιντσέντζο Ινφαντίνο ξεκινά στην ελβετική αλπική πόλη Μπριγκ, όπου γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου 1970. Οι γονείς του ήταν Ιταλοί μετανάστες από την Καλαβρία και τη Λομβαρδία.
Ο πατέρας του, Βιντσέντζο, εργαζόταν στην υπηρεσία νυχτερινών τρένων της περιοχής και η μητέρα του, Μαρία, στο περίπτερο του σταθμού. Ο μικρός Τζιοβάνι, ο Τζάνι όπως θα γινόταν αργότερα γνωστός, μεγάλωσε έχοντας κόκκινα μαλλιά και φακίδες στο πρόσωπο και λάτρεψε το ποδόσφαιρο αν και ποτέ δεν το «είχε» ο ίδιος με την μπάλα στα πόδια. Η αδελφή του έχει περιγράψει ότι ο μικρότερος από τα τρία αδέρφια διάβαζε συνεχώς τη Gazzetta dello Sport και παρακολουθούσε αθλητικές εκπομπές.
«Σήμερα νιώθω Καταριανός. Σήμερα νιώθω Άραβας. Σήμερα νιώθω Αφρικανός. Σήμερα νιώθω ομοφυλόφιλος. Σήμερα νιώθω ανάπηρος. Σήμερα νιώθω [σαν] μετανάστης εργάτης» είχε μια άλλη λιγότερο γνωστή ατάκα. «Αλλά νιώθω όπως αυτοί επειδή ξέρω τι σημαίνει να υφίστασαι διακρίσεις και εκφοβισμό ως ξένος σε μια ξένη χώρα» είπε στην περιβόητη ομιλία του το 2022 όταν πια είχε γίνει μεγάλος και τρανός περιγράφοντας πώς έζησε ως παιδί σε μια ξένη χώρα.
Στη συνέχεια, ο Ινφαντίνο εξήγησε: «Ως παιδί, με εκφόβιζαν, επειδή είχα κόκκινα μαλλιά και φακίδες, ενώ ήμουν Ιταλός, οπότε φανταστείτε».
«Από τους Ελβετούς, νιώσαμε αυτόν τον ρατσισμό. Ο Τζάνι είχε κόκκινα μαλλιά και το δέρμα του είχε φακίδες. Αυτό δεν ήταν και τόσο μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν περισσότερο ότι ήταν Ιταλός» έχει πει στο Athletic o ξάδερφός του, Ντάνιελ Νέλεν.
Οπαδός της Ίντερ από τα παιδικά του χρόνια, ο νεαρός Ινφαντίνο προσπάθησε να παίξει ποδόσφαιρο, αλλά δεν πήγε πέρα από την τρίτη ομάδα της τοπικής Μπριγκ-Γκλις, για την οποία η μητέρα του έπλενε τις φανέλες.
Έχοντας εγκαταλείψει τα όνειρά του να γίνει παίκτης, αν και όχι πριν γίνει πρόεδρος του συλλόγου της Μπριγκ-Γκλις, ο Ινφαντίνο κατευθύνθηκε στο Πανεπιστήμιο του Φρίμπουργκ, περίπου δύο ώρες με το αυτοκίνητο δυτικά της πόλης του, για να σπουδάσει νομική.
Ο Νέλεν θυμάται για τον ξάδερφό του: «Είπε, "Αν δεν είμαι αρκετά καλός για να είμαι ποδοσφαιριστής, θέλω να γίνω ο δικηγόρος του ποδοσφαιριστή". Πάντα, η ιδέα του ήταν να κάνει κάτι σχετικό με το ποδόσφαιρο».
Μετά την αποφοίτησή του τη δεκαετία του 1990, ο Ινφαντίνο βρήκε δουλειά στο Διεθνές Κέντρο Αθλητικών Σπουδών (CIES). Στον ρόλο του ως νομικός σύμβουλος, βοήθησε στην ανάπτυξη του προγράμματος FIFA Master, ενός τίτλου σπουδών στη Διοίκηση, το Δίκαιο και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες του Αθλητισμού που εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα.
Η δουλειά του Ινφαντίνο με το CIES τον οδήγησε να κερδίσει τον πρώτο του ρόλο στην UEFA τον Αύγουστο του 2000, αρχικά στο νομικό τμήμα της Συνομοσπονδίας.
Κατά τη διάρκεια εκείνων των πρώτων ημερών στην UEFA, ο Ινφαντίνο παντρεύτηκε τη Λίνα Αλ Ασκάρ το 2001, με το ζευγάρι να αποκτά τέσσερις κόρες.
Ο Ινφαντίνο ήταν, επίσης, ιδιαίτερα ταλαντούχος στην εκμάθηση ξένων γλωσσών (μιλάει σίγουρα επτά συμπεριλαμβανομένων των αραβικών) και μάλιστα του δόθηκε η λιβανέζικη υπηκοότητα νωρίτερα φέτος.
Αφού κατείχε διάφορους ρόλους στη νομική ομάδα της UEFA, η καριέρα του Ινφαντίνο άρχισε να απογειώνεται μετά την εκλογή του Μισέλ Πλατινί ως προέδρου το 2007.
Την ίδια χρονιά, εξασφάλισε έναν νέο ρόλο ως αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας και τον Οκτώβριο του 2009 προήχθη σε Γενικό Γραμματέα της UEFΑ, μία από τις πιο σημαντικές θέσεις του διοικητικού οργάνου υπό τον Πλατινί.
Σε αυτή τη θέση, ο Ινφαντίνο έγινε συνώνυμος για τους οπαδούς για τον εξέχοντα ρόλο του στη διεξαγωγή των κληρώσεων, κυρίως για το Champions League . Ως Γενικός Γραμματέας της UEFA, ο Ινφαντίνο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή του Financial Fair Play μεταξύ 2009 και 2011, καθώς και στην έναρξη του UEFA Nations League το 2014 και στην προετοιμασία για το διευρυμένο Euro 2016.
Παρά το γεγονός ότι ανέβαινε στην ιεραρχία, δεν υπήρχε περίπτωση να φτάσει τόσο γρήγορα (ή ίσως και ποτέ) στην προεδρία της FIFA αν δεν υπήρχε ο Μισέλ Πλατινί. Αυτός θα ήταν ο υποψήφιος για την ηγεσία του κορυφαίου οργανισμού του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και θα ήταν και πρόεδρος αν δεν προέκυπτε σκάνδαλο.
Ο Σεπ Μπλάτερ (o οποίος παρεπιπτόντως κατάγεται επίσης από το καντόνι Βαλέ στις ελβετικές Άλπεις) επανεξελέγη πρόεδρος της FIFA το 2015, μόνο και μόνο για να ανακοινώσει την πρόθεσή του να παραιτηθεί εν μέσω σκανδάλου διαφθοράς λίγες μέρες αργότερα. Τότε, ο Πλατινί ήταν ένας από τους κορυφαίους υποψηφίους για να αντικαταστήσει τον Μπλάτερ,, μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι η ελβετική αστυνομία ερευνούσε πληρωμές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των δύο.
Και στους δύο άνδρες επιβλήθηκαν μακροχρόνιες απαγορεύσεις, αν και έκτοτε ο καθένας έχει αθωωθεί για αδικοπραγίες στο δικαστήριο.
Και τότε, ο Ινφαντίνο ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του...
Τον Φεβρουάριο του 2016, ο Ινφαντίνο νίκησε τον πρόεδρο της AFC, Σαλμάν Ιμπραήμ Αλ Χαλίφα, και εξελέγη πρόεδρος της FIFA, με τη βοήθεια μιας δωρεάς 500.000 ευρώ για την καμπάνια από τους πλέον άσπονδους εχθρούς του, την UEFA.
Είπε τότε: «Θέλω να είμαι ο πρόεδρος όλων σας. Ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο και θα συνεχίσω να το κάνω. Θέλω να συνεργαστώ με όλους σας για να αποκαταστήσουμε και να ξαναχτίσουμε μια νέα εποχή όπου μπορούμε να βάλουμε το ποδόσφαιρο στο επίκεντρο της σκηνής. Μπαίνουμε τώρα σε μια νέα εποχή. Θα αποκαταστήσουμε την εικόνα της FIFA και θα διασφαλίσουμε ότι όλοι θα είναι ευχαριστημένοι με αυτό που κάνουμε».
Στη δεκαετία που ο Ινφαντίνο είναι επικεφαλής, η FIFA, ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, συνέχισε την επιθετική εμπορευματοποίηση που είχε αρχίσει υπό τον Μπλάτερ.
Πρώην συνεργάτες του στην UEFA έχουν πει ότι η δύναμή του δεν ήταν η επιθετική πολιτική, αλλά η προσωπική επαφή. Ποια είναι η τακτική του; Να θυμάται ονόματα προέδρων μικρών ομοσπονδιών, να γνωρίζει από ποια χώρα είναι κάποιος, να θυμάται ακόμα και οικογενειακές λεπτομέρειες.
Αυτό ήταν πολύ σημαντικό στη FIFA, όπου οι ψήφοι των 211 ομοσπονδιών έχουν τεράστια σημασία. Η προεδρία του βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην οικοδόμηση σχέσεων με μικρότερες χώρες.
Στην UEFA ήταν κυρίως τεχνοκράτης. Φορούσε κοστούμι, μιλούσε για κανονισμούς και οικονομικά. Στη FIFA άλλαξε εντελώς καθώς άρχισε να εμφανίζεται περισσότερο με αρχηγούς κρατών, ταξίδεψε σε χώρες όπου η Παγκόσμια Συνομοσπονδία ήθελε επιρροή και έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στη διπλωματία.
Να μια ενδιαφέρουσα αντίφαση της ιστορίας του. Το παιδί των μεταναστών που κατέληξε να κινείται ανάμεσα σε προέδρους κρατών, δισεκατομμυριούχους, βασιλικές οικογένειες και ηγέτες αθλητικών οργανισμών.
Οι επικριτές του λένε ότι μεταμόρφωσε τη θέση του προέδρου της FIFA σε κάτι πιο κοντά σε διεθνή πολιτικό ρόλο. Οι υποστηρικτές του λένε ότι έτσι (πρέπει να) λειτουργεί ένας παγκόσμιος οργανισμός.
Η μεγαλύτερη «κληρονομιά» του Ινφαντίνο μέχρι σήμερα είναι το διευρυμένο Παγκόσμιο Κύπελλο 48 ομάδων στις Ηνωμένες Πολιτείες και το ανανεωμένο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 32 ομάδων που διοργανώθηκε στις ΗΠΑ πριν από 12 μήνες, προς μεγάλη ενόχληση πολλών ομάδων.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2034 ανατέθηκε με αμφιλεγόμενο τρόπο στη Σαουδική Αραβία, παρά τις τεράστιες ανησυχίες για το ιστορικό της στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για ένα ακόμη χειμερινό τουρνουά. Η Αυστραλία είχε ενδιαφερθεί για την διοργάνωση, αλλά απέσυρε την υποψηφιότητά της εν μέσω υπονοιών ότι μια τέτοια εκστρατεία κατά της οικονομικής ισχύος των Σαουδαράβων θα ήταν μάταιη.
Στον ρόλο του, ο Ινφαντίνο είχε στενή σχέση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία και την επόμενη χρονιά τιμήθηκε με το Τάγμα Φιλίας από τον ηγέτη του Κρεμλίνου.
Στη συνέχεια έγινε φίλος με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο Αμερικανός τον αποκάλεσε «βασιλιά του ποδοσφαίρου» αφότου του απονεμήθηκε το «Βραβείο Ειρήνης της FIFA» κατά την ορκωμοσία του τον περασμένο Δεκέμβριο.
Η πορεία του Ινφαντίνο αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες μεταμόρφωσης στον σύγχρονο αθλητισμό.
Ο ίδιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως έναν άνθρωπο που γνωρίζει τι σημαίνει αποκλεισμός και διαφορετικότητα, ενώ παράλληλα ως πρόεδρος της FIFA έχει βρεθεί αντιμέτωπος με έντονη κριτική για τις επιλογές, τις συμμαχίες και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο του.
Οι σχέσεις του με ισχυρούς πολιτικούς ηγέτες και οι αμφιλεγόμενες αποφάσεις γύρω από μεγάλες διοργανώσεις έχουν ενισχύσει την άποψη ότι η FIFA λειτουργεί περισσότερο ως ένας μηχανισμός επιρροήςπαρά ως θεσμός που υπηρετεί αποκλειστικά το ποδόσφαιρο.
Ο Ινφαντίνο είναι ένας άνθρωπος που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή ενός παγκόσμιου αθλήματος, αλλά ταυτόχρονα ένας πρόεδρος υπό την ηγεσία του οποίου το ποδόσφαιρο ίσως κέρδισε σε δύναμη, αλλά έχασε σε αυθεντικότητα.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
