Μιλουτίνοφ: «Δεν θέλαμε καν να πάμε στην τελετή απονομής των μεταλλίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2024»

Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ παραχώρησε μια συνέντευξη στο «Mozzart Sport», ανοίγοντας την καρδιά του για ολόκληρη τη διαδρομή του με την εθνική ομάδα της Σερβίας. Ο έμπειρος σέντερ ξετύλιξε... το κουβάρι των αναμνήσεών του από τις ημέρες της «χρυσής» γενιάς των U19 και το πρώτο του Eurobasket το 2015, μέχρι τις πρόσφατες, ιστορικές στιγμές της Μανίλας και των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι.

Ξεκίνησε μιλώντας για την φιλία που έχει αναπτύξει με τους συμπαίκτες του στην εθνική και εξήγησε τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό. «Βλέπω πολλούς από αυτούς κατά τη διάρκεια της σεζόν στα παιχνίδια με τους συλλόγους μας, αλλά δεν έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε παρέα. Είναι πάντα υπέροχο, όμως, όταν έρχεσαι στην εθνική και τους βλέπεις όλους ξανά μαζί. Προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την περίοδο για να δεθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο και να περάσουμε χρόνο μαζί. Όχι μόνο λόγω της σχέσης με την εθνική ομάδα και τη φανέλα, αλλά και επειδή απολαμβάνουμε πραγματικά ο ένας την παρέα του άλλου και δεν υπάρχει κακό κλίμα. Ήμασταν μαζί από τις μικρές εθνικές πριν από 18-19 χρόνια, και όλα τα υπόλοιπα παιδιά που ήρθαν μετά είχαν επίσης τις δικές τους παρέες και γνωρίζονταν από πριν. Όλοι εδώ είναι πραγματικά εξαιρετικοί άνθρωποι.»

Συνέχισε γυρνώντας πίσω στο 2013 και το MundoBasket u19 όπου μίλησε για τους συμπαίκτες που είχε μαζί του, αλλά και για το εάν μπορούσε να φανταστεί τη επαγγελματική καριέρα θα έκαναν λέγοντας:  «Ναι, ο Γιόκιτς ήταν μαζί μας. Ήταν μια σπουδαία γενιά και πολλοί παίκτες έκαναν εξαιρετική καριέρα. Αλλά όταν κοιτάζω αυτές τις τωρινές μικρότερες εθνικές, βλέπω ότι έχουμε πολλούς ποιοτικούς παίκτες, κάτι που αποτελεί πηγή υπερηφάνειας και είναι καλό για το σερβικό μπάσκετ. Έρχονται πολλοί νέοι παίκτες και αυτοί θα είναι οι ηγέτες της εθνικής ανδρών μια μέρα».

Λίγο μετά μίλησε για την πρώτη του επαφή με την εθνική ανδρών στο Eurobasket 2015 και τα συναισθήματα που του δημιουργήθηκαν όταν μπήκε για πρώτη φορά στα αποδυτήρια. «Ήμουν ο νεότερος και πήγα εκεί μόνο για να μαζέψω εμπειρίες από τους μεγαλύτερους, όπου οι ηγέτες ήταν ο Μπιέλιτσα, ο Ραντούλιτσα, ο Μπογκντάνοβιτς... απίστευτοι παίκτες. Παίξαμε εξαιρετικά σε όλο το τουρνουά, βγήκαμε πρώτοι στον όμιλο με 5-0 και νικήσαμε την Ισπανία. Μετά όμως ήρθε ο ημιτελικός με τη Λιθουανία, όπου μας ξεπέρασαν σωματικά και κατά κάποιο τρόπο καταρρεύσαμε μετά από αυτό. Αλλά για μένα ήταν η πρώτη επαφή με την ομάδα των ανδρών και μια τεράστια εμπειρία».

Συνέχισε λέγοντας ποιοι παίκτες από την πρώτη του επαφή με την εθνική ανδρών του έκαναν την μεγαλύτερη εντύπωση και ήταν... ξεκάθαρος. «Ο Ραντούλιτσα! Ήμουν 20 ή 21 ετών τότε και όταν εμφανίστηκε... Ένιωσα τεράστιο δέος απέναντί του. Μπορείς να καταλάβεις τι απίστευτος παίκτης και άνθρωπος είναι, αλλά στην αρχή, επειδή δεν τον ήξερα από πριν, υπήρχε ένας φόβος. Είχε μια τεράστια καριέρα, συν το ότι έπαιζε στη θέση μου, και πάντα κοιτούσα περισσότερο τη θέση μου. Όσο περνούσε ο καιρός, κατάλαβα ότι είναι ένας υπέροχος τύπος και είναι απόλαυση να είσαι κοντά του, οπότε ο φόβος πέρασε».

Αργότερα μίλησε για το το χάλκινο μετάλλιο στο Παρίσι το 2024 και για το παιχνίδι κόντρα στην Αυστραλία και την Αμερική. «Κόντρα στην Αυστραλία χάνεις με 24 πόντους στο πρώτο ημίχρονο, ο Πάτι Μιλς βάζει απολύτως τα πάντα και δεν ξέρεις πια πώς να τον σταματήσεις. Και μετά ήρθε ο Κάρι στο τάιμ άουτ, και τα λόγια του για να μας ξυπνήσει και να μας δώσει κίνητρο... Όταν μειώσαμε στους 11 στο ημίχρονο, ξέραμε ότι το παιχνίδι ήταν ζωντανό. Επιστρέψαμε από τους νεκρούς! Και η Αμερική... Όποτε με ρωτάει κάποιος για αυτό το παιχνίδι, μου χαλάει αμέσως η διάθεση. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ήττα στην καριέρα μου. Είχαν την ισχυρότερη δυνατή ομάδα, γύριζαν εκείνο το ντοκιμαντέρ για το Netflix, κι εσύ θέλεις να τους χαλάσεις αυτό το σενάριο και να κερδίσεις τους καλύτερους στον κόσμο. Προετοιμαστήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο, παίξαμε 35 λεπτά τέλειου μπάσκετ και στο τέλος λυγίσαμε. Έμεινε μια τεράστια πίκρα. Ειλικρινά, δεν μπορώ να πω πολλά για αυτό το παιχνίδι».

Τέλος, μίλησε για τον αποκλεισμό από την Φιλανδία στο EuroBasket του 2025 αλλά και για το μάθημα που πήρε από αυτή την ήττα. «Η Ρίγα μού θύμισε πολύ την Κίνα το 2019. Πήγαμε εκεί με την πεποίθηση ότι θα ξεπεράσουμε τα πάντα, ειδικά μετά από εκείνη την προετοιμασία και την πειστική νίκη επί της Σλοβενίας στο Βελιγράδι. Και μετά έρχεται αυτό το ένα νοκ-άουτ παιχνίδι, δεν προετοιμάζεσαι σωστά, η Φινλανδία κάνει το τουρνουά της ζωής της και χάνεις. Αυτό είναι μια ένδειξη ότι δεν πρέπει ποτέ να πηγαίνεις σε τέτοια πρωταθλήματα με τη νοοτροπία ότι έχεις ήδη κερδίσει κάτι, αλλά να πηγαίνεις παιχνίδι με το παιχνίδι, ταπεινά, ακριβώς όπως κάναμε στη Μανίλα και στο Παρίσι».