Σε κατάσταση συναγερμού… Κι αυτό είναι σπουδαίο!

Μία ώρα σχεδόν πριν την όχι και τόσο αγαπημένη υποχρέωση της συνάντησης με τους εκπροσώπους των media, στο βοηθητικό του ΟΑΚΑ ο Τάιλερ Ντόρσεϊ ήδη ιδρωκοπούσε σουτάροντας ασταμάτητα με τη βοήθεια του Γιώργου Λιμνιάτη. Στην άλλη άκρη του γηπέδου, ο Μιχάλης Καλαβρός έκανε πάσες στον Θανάση Αντετοκούνμπο. Και οι δύο ήταν ήδη αρκετή ώρα εκεί πριν από όλους εμάς, έστω κι αν η προπόνηση θα ξεκινούσε μία ώρα αργότερα.

Σιγά σιγά, εμφανίζονταν και οι υπόλοιποι… Χωρίς πολλά πολλά χαμόγελα και χαριεντισμούς. Λίγο πιο μετά και όλοι οι υπόλοιποι διεθνείς ήταν εκεί. 

Μπορεί να μην ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού, αλλά το ένιωθες. Η, έστω, ήθελες να το νιώσεις… Αυτή η ομάδα, οι παρόντες, είναι σε κατάσταση συναγερμού. Η Ελλάδα κινδυνεύει! Και το ξέρουν όλοι πλέον. Δεν είναι πεσιμισμός, ούτε δημοσιογραφική τρομολαγνία. Χρειάζεται οπωσδήποτε 4 νίκες με Ουκρανία και Γεωργία στη δεύτερη φάση των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ίσως και μία ακόμα για να καταφέρει να εξασφαλίσει την παρουσία της στο Κατάρ…

Από το 1986, οπότε και το ελληνικό μπάσκετ άρχισε να ανθεί, μέχρι και σήμερα, σε 10 διοργανώσεις, η Ελλάδα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχει απουσιάσει μόνο μία φορά από το Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2002, στην Ιντιανάπολις. Πριν από 24 χρόνια!

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧𝐢𝐜 𝐁𝐚𝐬𝐤𝐞𝐭𝐁𝐚𝐥𝐥 𝐅𝐞𝐝𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 (@hellenicbf)

Το πλήγμα θα είναι τεράστιο, πολύ περισσότερο αν αναλογιστεί κανείς, ότι πιθανός αποκλεισμός από το Παγκόσμιο του 2027, θα φέρει την Ελλάδα να παίζει προ-προκριματικούς για να εξασφαλίσει μία θέση στα Προολυμπιακά τουρνουά του 2028, καθώς δε θα έχει τη δυνατότητα απευθείας συμμετοχής στο ραντεβού του Λος Άντζελες. Πισωγύρισμα. Αμέσως μετά το πολυπόθητο χάλκινο μετάλλιο της Ρίγα, ένα χρόνο πριν. 

Κάποιες επιτυχίες αποτελούν εφαλτήρια, κάποιες άλλες μηδενίζουν ένα κοντέρ αγωνιών, έντονων συναισθημάτων, απογοητεύσεων.  Και ξανά από την αρχή. Μόνο που η Ελλάδα, δεν έχει ανάγκη αυτή τη στιγμή να μηδενίσει το κοντέρ. Και μπορεί να μην είχε τη δυνατότητα να χτίσει πάνω στο χάλκινο του Ευρωμπάσκετ, αλλά η μοίρα της είναι να προϋπαντήσει τη νέα γενιά στα γήπεδα των μεγάλων διοργανώσεων. Όχι μένοντας έξω από αυτά. 

Ίσως έφτασε η στιγμή και για τη δική μας εθνική να αντιληφθεί τη σημασία των Παραθύρων και τις δυσκολίες τους. Από το 2018, οπότε και επανεμφανίστηκαν οι προκριματικοί αγώνες, από την Ευρώπη μόνο 7 ομάδες έχουν καταφέρει να προκριθούν και στις 4 διοργανώσεις, όπου οι συμμετοχές κρίθηκαν μέσω Παραθύρων: Γαλλία, Λιθουανία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία, Σερβία. Και Ελλάδα! Επτά τον αριθμό. Με τη γαλανόλευκη να έχει το τρίτο καλύτερο ρεκόρ στις τέσσερις προκριματικές διαδικασίες (26 νίκες-8 ήττες). Κι όμως αυτή δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια. Διότι μπορεί μόνο η Γαλλία και η Λιθουανία να έχουν δείξει μεγαλύτερη συνέπεια από τη χώρα μας στα Παράθυρα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι περπάτησε με άνεση στην πασαρέλα μέχρι να εξασφαλίσει τη συμμετοχή της. Για να προκριθεί στο Παγκόσμιο των Φιλιππίνων χρειάστηκαν κάποιες πολύ μεγάλες νίκες (με την Τουρκία εντός κι εκτός έδρας) για να πάει με άλλον αέρα στη δεύτερη φάση των προκριματικών. Αν αυτές δεν είχαν έρθει, ειδικά αυτή στην Πόλη, στην πρώτη φάση κιόλας, η κατάσταση θα είχε ζορίσει. Και τότε πανστρατιά είχε γίνει αν θυμάστε. 

Αυτό που συμβαίνει φέτος όμως, είναι εντελώς διαφορετικό. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού. Και ο Γιάννης θα είναι απών. Ο Σλούκας το ίδιο. Οι πιτσιρικάδες των κολεγίων επίσης. Για ακόμα μία χρονιά, η σκυτάλη θα παραμείνω στα χέρια των πιο …κωλοπετσωμένων και η φύση των Παραθύρων, που επιτρέπουν στις εθνικές ομάδες της πρώτης γραμμής, να αναδεικνύουν και τους σταρ της νέας εποχής μέσα από τη διαδικασία, δεν έχει εφαρμογή στην Ελλάδα. Το λες και χαμένη ευκαιρία, αλλά ας μην μείνουμε εκεί σήμερα. Αν είχε καταφέρει να κάνει τις δύο νίκες με Πορτογαλία και Ρουμανία, δύο ματς, που η Εθνική είχε χρέος να πάρει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, θα ήταν αλλιώς η κατάσταση. Δεν είναι όμως. 

Πλέον οι παρόντες ξέρουν και κανείς δεν έχει δικαίωμα να πει ότι δεν ήξερε, δεν υπολόγισε, δεν μπορούσε να φανταστεί. Ναι, η αλήθεια είναι ότι με την κλήρωση που είχε η Εθνική στην πρώτη φάση (Μαυροβούνιο, Πορτογαλία, Ρουμανία), ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν ότι λίγο πριν την έναρξη της δεύτερης φάσης, η Ελλάδα θα ήταν με το ένα πόδι εκτός Παγκοσμίου. Συνέβη όμως. Και το μάθημα ήταν πολύ σκληρό. Τα μαθήματα ωστόσο, είναι χρήσιμα, αρκεί κάποιος να αντιλαμβάνεται το νόημα τους. 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧𝐢𝐜 𝐁𝐚𝐬𝐤𝐞𝐭𝐁𝐚𝐥𝐥 𝐅𝐞𝐝𝐞𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 (@hellenicbf)

Και είτε προκριθεί η Ελλάδα στο Παγκόσμιο, είτε όχι, το μεγαλύτερο μάθημα που έχει λάβει είναι ότι οι φανέλες για να συντηρήσουν την ιστορία τους, χρειάζονται κορμιά ισχυρά, με ταλέντο και εθνική μπασκετική συνείδηση. Δε γεμίζουν, ούτε φυσικά κερδίζουν μόνες τους. Ρώτα την Πορτογαλία και τη Ρουμανία. 

Σε κάθε περίπτωση πάντως, όποια κι αν είναι η επόμενη ημέρα, η Ελλάδα δεν έχει περιθώρια να απουσιάσει από οποιαδήποτε μεγάλη διοργάνωση. Αυτό το πισωγύρισμα, θα είναι οδυνηρό. Όχι καταστροφικό. Στον αθλητισμό τίποτα δεν είναι καταστροφικό, ούτε ντροπιαστικό. Οδυνηρό θα είναι σίγουρα όμως. Και δε χρειάζεται να το ζήσουμε. Και ξανά… Η σκυτάλη στην επόμενη γενιά πρέπει να περάσει παίζοντας. Στις μεγάλες διοργανώσεις. Και όχι σε προ-προ-προ προκριματικούς…. Και σίγουρα όχι βλέποντας. Τους άλλους να παίζουν.