Στο Κουίνς και σε τέσσερις ακόμα συνοικίες της Νέας Υόρκης, όταν τα παιδιά στα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ σκοράρουν ακούγεται… «σουίιιις». Και γι’ αυτό ευθίνεται ο Κρεγκ Καμπανέλα.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Μερικές φορές στο πρόβλημα πρέπει να δώσεις λύση μόνος σου. Δεν έχει νόημα να περιμένεις κάποιος άλλος να το κάνει. Αυτό ακριβώς σκέφτηκε ο Κρεγκ Καμπανέλα και έπραξε αναλόγως. Δεν περίμενε από τις τοπικές αρχές να σκεφτούν όπως ο ίδιος, ρομαντικά, με πάθος και έγνοια για όλα τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ στις γειτονιές.
Πήρε την πτυσσόμενη σκάλα του, μια αθλητική τσάντα με όλα όσα χρειάζεται, κόφτες σύρματος, εργαλεία, ένα σωρό διχτάκια που το καθένα κοστίζει 11 δολάρια, και άρχισε να… οργώνει τη συνοικία του στη Νέα Υόρκη και τις γειτονικές.
Η δράση του μοιάζει σαν να έχει προσληφθεί από κάποια υπηρεσίας της πρωτεύουσας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στην πραγματικότητα όμως, ό,τι κάνει το κάνεις δωρεάν. Από την καλή του τη διάθεση και την καρδιά. Επειδή, απλώς θέλει να βοηθήσει.
«Βλέπω ένα παιχνίδι που φαίνεται λιγότερο διασκεδαστικό απ' ότι πραγματικά είναι. Βλέπω ότι, αν σουτάρεις από μακριά, δεν μπορείς καν να καταλάβεις αν η μπάλα μπήκε ή όχι. Και βλέπω κάτι απλό που μπορεί να διορθωθεί», δήλωσε ο ίδιος για να εξηγήσει με τον τρόπο του τις πράξεις του.
Ο Καμπανέλα είναι κάτοικος του Κουίνς της Νέας Υόρκης, ένα υποβαθμισμένο μέρος (εδώ και δεκαετίες) που όμως πλέον τα περισσότερα γήπεδα του, όπως και άλλων τεσσάρων συνοικιών, έχουν πεντακάθαρα, ολοκαίνουργια διχτάκια στις μπασκέτες.
Μέχρι στιγμής ο Καμπανέλα έχει τοποθετήσει περισσότερα από 60 διχτάκια σε πάνω από 25 ανοιχτά γήπεδα. Τόσο παιδιά όσο και ενήλικες που αγαπούν να παίζουν μπάσκετ τον έχουν ευχαριστήσει επειδή τους χάρισε ξανά τον ικανοποιητικό ήχο -κάτι σαν «σουίιις»- που παράγεται όταν η μπάλας καταλήγει στον προορισμό της.
Γνωρίζει ο ίδιος ότι δεν μπορεί να διορθώσει τα πάντα στην πόλη του. Ωστόσο, η προσπάθειά του αποδεικνύει ότι ένας άνθρωπος είναι σε θέση να κάνει τη… διαφορά για λογαριασμό μιας κοινότητας ολόκληρης. Ακόμα κι αν η κεντρική και η τοπική εξουσία αδιαφορεί.
«Είμαι 56 ετών», λέει. «Όταν φτάσεις στην ηλικία μου, θα θέλεις να κάνεις πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους χαρούμενους. Ίσως να το κάνεις ήδη από τώρα. Υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα στον κόσμο, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορώ να κάνω, που βοηθάει και που το απολαμβάνω. Έτσι επιλέγω να προσφέρω στην κοινότητά μου...». Απλός, λιτός και απέριττος!
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
