O φίλος μας ο Λευτεράκης και μία μαγική απάντηση

Κάθε κουβέντα κρύβει ένα μήνυμα. Κάθε πράξη (μπορεί να) είναι σημειολογική. Κάθε δράση και κάθε απόφαση πολλές φορές κρύβω κάτι από πίσω της. 

Εντός παρκέ, και μόνο το γεγονός ότι ο Ομπράντοβιτς επιμένει να ξεκινάει με ένα σχήμα που στα χαρτιά θα ήταν απαγορευτικό λόγω του ελλείμματος δημιουργίας, αποτελεί ένα μήνυμα, Χαρακτήρα και νοοτροπίας. Σεβασμός και δικαιοσύνη. 

Το line up με Γκραντ, Καλαϊτζάκη, Μαντζούκα, Γιαμπουσέλ και  Μήτογλου, στα κιτάπια των pre game, ή των pre season αναλύσεων, το πιθανότερες είναι ότι δε θα εμφανιζόταν ποτέ ως πιθανό σχήμα εκκίνησης. Εχει μεν μέγεθος, μπορεί να καταθέσει μία κάποια ενέργεια αλλά ποιος θα δημιουργήσει ρήγματα, ποιος θα σκοράρει; Ποιος από αυτούς τους πέντε θα τρομάξει την αντίπαλη άμυνα; 

Καλύτερα θα ήταν όλα αυτά τα ερωτήματα να γράφονταν σε παρελθοντική χρόνο, γιατί πλέον οι απαντήσεις είναι χαραγμένες στο glass floor. Και οι προαναφερθέντες μαζί τρομάζουν! Με την αμυντική αφοσίωσή τους, την ενέργειά τους, το hustle τους και την απόλυτη συγκέντρωση, που μεταφράζεται σε συνέπεια. 

Και όλα αυτά τα στοιχεία εκπορεύονται από έναν συγκεκριμένο παράγοντα: Τον σεβασμό που νιώθουν! Και το αίσθημα της δικαιοσύνης. 

Μετά από τρία ματς στην Ευρωλίγκα, ο Γκραντ έχει 17 λεπτά συμμετοχής και Φρανσίσκο 21. Ο Καλαϊτζάκης (παρκαρισμένος την προηγούμενη σεζόν) έχει 19 λεπτά και ο Μπάντιο 18. Ο Μαντζούκας που το καλοκαίρι ήταν απλά ένα ανταλλακτικό asset με ροπή προς κάποια μικρομεσαία ομάδα της Α1 (περισσότερο για ξεφόρτωμα και όχι γιατί υπήρξε κάποια ουσιαστικά ελπίδα βελτίωσης) με 22.47 είναι ο παίκτης που παίζει περισσότερο από κάθε άλλον στο χρυσοπληρωμένο ρόστερ του Παναθηναϊκού. Ναι, ο Λευτέρης Μαντζούκας, που στα 23 χρόνια του έχει αγωνιστεί σε ένα άφθονο μπουκέτο ομάδων και πέρσι έμεινε εκτός κολεγιακού πρωταθλήματος για λόγους υγείας. 

Μήνυμα!

Μιλώντας για τον Λευτέρη Μαντζούκα, ωστόσο, ακόμα μεγαλύτερη σημασία από τις πράξεις του εντός γηπέδου, ίσως, προκειμένου να εξηγήσουμε αυτό που συμβαίνει μαζί του στη φετινή σεζόν, έχουν αυτά που είπε… Σε μία εθιμοτυπική συνέντευξη 3 λεπτών, αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα με την Μακάμπι, ο Λευτεράκης, ανάμεσα στις λέξεις και τα κλισέ που χρησιμοποιούν οι παίκτες σε αντίστοιχες περιπτώσεις, έστω κι άθελά του, αποκαλύφθηκε. Και μας ξεγύμνωσε τον πιο όμορφο εαυτό του. 

“Ξέρω ότι δεν είναι κάτι προσωπικό” είπε ο νεαρός σε σχετική ερώτηση για τις φωνές που του έβαλε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς για κάποιες αποφάσεις του και στη συνέχεια, τόνισε σε μία άλλη αναφορά του: “Θέλω να παρουσιάσω την καλύτερη έκδοση του εαυτό μου”. 

Φτάνει! Αρκετά! Σε αυτές τις 15-20 λέξεις κρύβονται τόσα νοήματα, που δεν χρειάζεται να αναλυθεί τίποτα περισσότερο.

Απαιτεί τεράστια εσωτερική δύναμη για ένα παιδί να παραδεχθεί ότι μία στιγμή που θα μπορούσε να μετατραπεί σε άβολη στο βλέμμα και στην καρδιά κάποιων, για τον ίδιο απλά… “Δεν είναι προσωπικό”. Πόσοι από όλους εμάς, τους ενήλικες, είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τι είναι προσωπικό και τι όχι. 

O Mαντζούκας, όπως μας αποδεικνύει η παρουσία του στα ματς, αυτό που είπε το πιστεύει, δεν ήταν ένας τρόπος διαφυγής με έναν σεβαστικό τρόπο προς τον προπονητή του. Ο τρόπος που παίζει και συνεχίζει να το κάνει, με ή χωρίς φωνές από τον κόουτς Ομπράντοβιτς, είναι ξεκάθαρα ένα μήνυμα ότι αντιλαμβάνεται τις φωνές του ως μέσο προσωπική εξέλιξης και όχι ευθεία προσβολή στον ίδιο. 

Σύμφωνα με μία πολύ διαδεδομένη επιστήμη επικοινωνίας, που ονομάζεται νευρογλωσσικός προγραμματισμός, ο τρόπος που λαμβάνουμε τα μηνύματα και τα αποκωδικοποιούμε χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: Διαστρέβλωση, διαγραφή και γενίκευση. Όλες οι κατηγορίες της αποκωδικοποίησης εδράζονται στον χάρτη των εμπειριών και των βιωμάτων ενός ανθρώπου και κουβαλούν ένα σωρό πεποιθήσεις από πίσω τους. 

Είναι ο τρόπος που ο κάθε ένας από εμάς, με βάση τις πεποιθήσεις του, αντιλαμβάνεται τα γλωσσικά ή τα συμπεριφορικά εξωτερικά ερεθίσματα που δέχεται. Είναι το βλέμμα με το οποίο ερμηνεύει τον κόσμο με μία σχεδόν ακατανίκητη ροπή, αυτή η ερμηνεία να ταιριάζει στα βιώματα και τις πεποιθήσεις. 

Στα 23 χρόνια του, ο Λευτέρης Μαντζούκας, με ωριμότητα πολλαπλάσια της οριζόμενης από την ηλικία του, κατάφερε, μετά από μία μακρά πορεία που δεν τον οδηγούσε πουθενά (Προμηθέας, Παναθηναϊκός, Άρης, Μαρούσι, Οκλαχόμα) και με on off παρουσία στην Εθνική ομάδα σε μία περίοδο που η Ελλάδα έχει μεγάλη ανάγκη από γηγενείς παίκτες, να σπάσει τις πεποιθήσεις του και να σταθεί μπροστά στον καθρφτη του. 

Είναι φανερό από αυτές τις δύο κουβέντες που είπε ότι στο διάστημα που προσπαθούσε να βρει το χώρο του στο ελληνικό μπάσκετ χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, δούλεψε πάρα πολύ με τον εαυτό του. Με στόχο να αναζητήσει την καλύτερη εκδοχή του. 

Μαγικό! Τόσο μαγικό, όσο ακούγεται. Τόσο μαγικό, όσο φαίνεται. 

Και το κυριότερο είναι ότι ο κόουτς Ομπράντοβιτς είναι ο πρώτος που το αντιλήφθηκε. Κι αν ο ίδιος, με τις αρχές του δεν τον έπειθε, το σύστημα δε θα δούλευε. Οι πεποιθήσεις σπάνε με παραδείγματα, όχι με λόγια που τα παίρνει ο αέρας και πράξεις δίχως ακεραιότητα και accountability. 

Ο Λευτέρης Μαντζούκας, ανεξάρτητα πως θα εξελιχθεί η σεζόν για αυτόν, αξίζει μια πολύ μεγάλη αγκαλιά, ένα “μπράβο” κι ένα “Σε υποστηρίζω”. Γιατί δεν βαδίζει, αλλά τρέχει στο πιο όμορφο μονοπάτι της ζωής του. Επειδή ο ίδιος το αποφάσισε και θέλησε να δουλέψει σκληρά και να παλέψει για να το βρει. 

Για τα μπόλοιπα, τα αγωνιστικά, θα συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή. Ας μείνουμε σήμερα στον Μαντζούκα. 

Το δικαιούται!