Ο Μάρκους Μπεργκ στο Athletiko: «Γιατί να μην κάτσω στον πάγκο του Παναθηναϊκού; - Ηγέτης ο Μπενίτεθ»

Ο Μάρκους Μπεργκ ήρθε στην Ελλάδα, αναζητώντας το restart στην καριέρα του. Αποχωρώντας από αυτήν, ήταν ο 4ος all time σκόρερ ενός συλλόγου, με την ιστορία που «κουβαλά» ο Παναθηναϊκός.

Τα 95 γκολ, πίσω μόνο τα θρυλικά ονόματα των Βαζέχα (290 γκολ), Σαραβάκου (157 γκολ) και Λυμπερόπουλου (103 γκολ), θα ήταν αρκετά από μόνα τους, για να έχει μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά του κόσμου των «πρασίνων». Ο Μάρκους Μπεργκ για αυτούς, όμως, σημαίνει πολύ περισσότερα.

Από το πρώτο ματς πρωταθλήματος που έπαιξε, έως και το «αντίο» του το καλοκαίρι του 2017, έδωσε πάρα πολλές αφορμές για να αγαπηθεί και να μνημονεύεται έως σήμερα, όχι απλώς ως σπουδαίος σκόρερ, αλλά και ως σημαία του Παναθηναϊκού.

Στα 39 του χρόνια, έχοντας αποσυρθεί από τους αγωνιστικούς χώρους εδώ και μία τριετία περίπου, ο Μάρκους Μπεργκ, μιλώντας στο Athletiko, γυρίζει τον χρόνο πίσω στα «μαγικά τέσσερα χρόνια που έζησε στην Ελλάδα», όπως τα χαρακτηρίζει.

Η ζωή του τώρα, πώς πείστηκε να υπογράψει στον Παναθηναϊκό, όσα απόλαυσε και όσα τον δυσκόλεψαν στην Ελλάδα, αλλά και το μέλλον που «ποτέ δεν ξέρεις τι επιφυλάσσει», σε μία συνέντευξη εφ' όλης της ύλης.

Η ζωή μετά το ποδόσφαιρο και ένα νέο κεφάλαιο στην Ελλάδα

-Πώς είναι ο νέος ρόλος σου τώρα;

«Εργάζομαι στην Γκέτεμποργκ, ως βοηθός του προπονητή της πρώτης ομάδας. Είναι πολύ ευχάριστη εμπειρία και μια πολύ καλή ευκαιρία για εμένα. Προφανώς, είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα πια. Εννοώ, πως ως ποδοσφαιριστής λειτουργείς περισσότερο με το συναίσθημα. Στην ημέρα του αγώνα, οφείλεις να απελευθερώσεις ό,τι κουβαλάς μέσα σου. Ως προπονητής, μερικές φορές κάνεις το ίδιο, αλλά προσπαθείς να είσαι πιο συγκεντρωμένος, να διαβάζεις το παιχνίδι, να έχεις ένα πλάνο, να αναλύεις περισσότερο τα πράγματα. Ήδη, παρατηρώ μεγάλες διαφορές».

-Η θέση του πρώτου προπονητή υπάρχει ως στόχος;

«Ο χρόνος θα δείξει. Προς το παρόν, είμαι ευχαριστημένος με ό,τι έχω. Και κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής μου καριέρας, δεν έθετα στόχους. Προσπαθούσα να προχωράω βήμα-βήμα. Ήθελα να ζω την κάθε μέρα. Προσπαθώ να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό καθημερινά και να βελτιώνομαι, να βοηθάω την ομάδα και τους παίκτες να εξελιχθούν. Ο στόχος μου τώρα είναι αυτός και μετά, θα δούμε. Δεν ξέρω τι θα φέρει το μέλλον. Ίσως μια μέρα να είμαι πρώτος προπονητής, αλλά αυτήν τη στιγμή, είμαι χαρούμενος με όσα κάνω και με το πού βρίσκομαι».

Ο Παναθηναϊκός, η καλύτερη απόφαση της καριέρας μου

-Άρα, ίσως για τον Μάρκους Μπεργκ υπάρξει κι άλλο κεφάλαιο στο μέλλον.

«Η πιθανότητα πάντα υπάρχει. Φυσικά. Όπως προείπα, συνεχίζω να δουλεύω με πάθος και νιώθω πως έχω πράγματα να προσφέρω στην ομάδα που θα βρεθώ. Παραμένω ταπεινός, ωστόσο, γιατί γνωρίζω πως το βήμα, από την θέση του βοηθού προπονητή σε αυτήν του πρώτου προπονητή, θα είναι μεγάλο. Φυσικά, το ενδεχόμενο να αναλάβω κάποια μέρα τέτοιο ρόλο και στον Παναθηναϊκό, θα ήταν κάτι παραπάνω από ελκυστικό».

-Η επιλογή της Ελλάδας, στην ποδοσφαιρική καριέρα σου, πάντως, αποδείχθηκε εμπνευσμένη.

«Απολύτως. Ο Παναθηναϊκός ήταν η καλύτερη απόφαση της ποδοσφαιρικής μου καριέρας. Μόνο θετικά πράγματα έχω να πω γι' αυτόν. Η πόλη, η χώρα, οι άνθρωποι και ο Παναθηναϊκός ως ένας τεράστιος σύλλογος στην Ευρώπη, είναι ένα πολύ ελκυστικό πακέτο για κάθε προπονητή. Αν καταφέρω να βελτιωθώ και να φέρω καλά αποτελέσματα, εννοείται θα ήμουν θετικός και να επιστρέψω».

«Η πρώτη και τελευταία μου φορά στα μπουζούκια»

-Πώς πήρες την απόφαση να υπογράψεις στον Παναθηναϊκό το 2013;

«Ήμουν στο Αμβούργο, στη Γερμανία. Αντιμετωπίζαμε προβλήματα με την ομάδα και αναζητούσα κάτι καινούργιο. Ένα νέο μέρος, όπου θα ένιωθα και πάλι ζωντανός. Δεν απολάμβανα το ποδόσφαιρο, ενώ αντιμετώπιζα και προβλήματα τραυματισμών. Πριν έρθει ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι, έκανα μία επέμβαση στο ισχίο. Ήξερα πως και ο σύλλογος είχε τα δικά του προβλήματα τα τελευταία χρόνια και προσπαθούσε να περάσει σε μία νέα εποχή. Το είδα σαν ευκαιρία για να ξεκινήσω από την αρχή και στο τέλος, κοιτώντας πίσω στην καριέρα μου, ήταν από τις καλύτερες επιλογές της ζωής μου. Τέσσερα υπέροχα χρόνια. Από το πρώτο μου παιχνίδι στο πρωτάθλημα, βρήκα γκολ, και από εκείνο το σημείο κι έπειτα, όλα γίνονταν ολοένα και καλύτερα».

-Τόσο καλύτερα που αποχώρησες ως ο τέταρτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.

«Δεν ήξερα πως ήμουν ο τέταρτος, αν και είχα δει κάποιες φωτογραφίες, στις οποίες φαινόμουν πολύ ψηλά στη σχετική λίστα. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το προσπεράσεις απλά, αν σκεφτείς την ποιότητα των ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν ανά περιόδους στον Παναθηναϊκό. Είναι ένα σπουδαίο επίτευγμα, για το οποίο νιώθω περήφανος».

Η Λεωφόρος, είναι σαν κάποιος να πηγαίνει να παίξει στο Λίβερπουλ

-Ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση, μόλις έφτασες στην Ελλάδα;

«Ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Από την Bundesliga και ένα γήπεδο 60.000 θέσεων, όλα ήταν αλλιώς στον Παναθηναϊκό. Δεν το λέω με αρνητική χροιά, όμως. Είχαμε ένα καινούργιο προπονητικό κέντρο, αν και δεν ήταν πλήρως ανακαινισμένο, ενώ το γήπεδο σου μεταδίδει απίστευτα vibes. Είναι σαν κάποιος να πηγαίνει να παίξει στο Λίβερπουλ. Είναι τόσο δύσκολο και σκληρό. Λάτρεψα την ατμόσφαιρα από την αρχή. Το να παίζεις με την Θύρα 13 πίσω από την εστία, με ανατρίχιαζε».

-Αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο μία στιγμή, από αυτά τα τέσσερα χρόνια;

«Ο τελικός Κυπέλλου απέναντι στον ΠΑΟΚ. Ήταν ένας τίτλος και ένιωθες πόσο τον ήθελε ο κόσμος. Φυσικά, κύπελλο και πρωτάθλημα δεν είναι το ίδιο, αλλά ένας τίτλος, απέναντι σε έναν τόσο δυνατό αντίπαλο, και μάλιστα με 4-1; Δεν χωράει συζήτηση ποιος το ήθελε παραπάνω εκείνο το απόγευμα, ούτε ποιος είχε την καλύτερη ομάδα. Η πιο όμορφη ανάμνηση, να κερδίζουμε το τρόπαιο μπροστά στους οπαδούς μας στο ΟΑΚΑ».

-Τι θυμάσαι από την εξέλιξη της βραδιάς;

«Πήγαμε στα μπουζούκια! Θυμάμαι πως περάσαμε πολύ καλά και για μένα, ήταν μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Η πρώτη και τελευταία φορά που πήγα, νομίζω. Το σκεφτόμουν ακόμη την επόμενη ημέρα, γιατί ποτέ δεν υπήρξα άνθρωπος που έβγαινε πολύ. Περνούσα τα περισσότερα βράδια με την οικογένειά μου ή πήγαινα για κάποιο δείπνο. Η μοναδική φορά που βίωσα την εμπειρία της νυχτερινής Αθήνας, ήταν εκείνη. Μου άρεσε πολύ και αν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, ίσως να το διασκέδαζα λίγο περισσότερο. Ήρθα στην Ελλάδα για να παίξω ποδόσφαιρο, όμως, και ένιωθα πως έπρεπε να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό στο γήπεδο».

«Είναι άραγε δυνατόν να κερδίσουμε το πρωτάθλημα, όσο καλή ομάδα κι αν έχουμε;»

-Σας έδωσε έξτρα ώθηση το συγκεκριμένο τρόπαιο, για να κυνηγήσετε το πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν;

«Έτσι πιστεύω. Έχουν περάσει τα χρόνια, αλλά θυμάμαι πως είχαμε καλή ομάδα και στις χρονιές που ακολούθησαν, είχαμε τις πιθανότητες για να κατακτήσουμε τον τίτλο. Ωστόσο, φτάναμε έως ένα συγκεκριμένο σημείο και μετά καταλάβαινες πως δεν πρόκειται να συμβεί. Κατά τη διάρκεια παρουσίας μου εκεί, η ομάδα με τα κόκκινα και τα λευκά στη φανέλα, που δεν θέλω να πω το όνομά της, κέρδιζε το πρωτάθλημα κάθε χρόνο. Ήταν σκληρό για εμένα. Το όνειρό μου ήταν να κατακτήσει τον τίτλο ο Παναθηναϊκός».

-Δεν είναι «βαρύ», να μην θέλεις να αναφέρεις το όνομα ενός συλλόγου;

«Ήταν τόσο μεγάλη η απογοήτευση. Θυμάμαι τι ζούσα εκείνη την εποχή. Υπήρχαν στιγμές που σχεδόν έκλαιγα, χωρίς υπερβολή, γιατί ήξερα πόσο σκληρά παλεύαμε για αυτό. Ήθελα αυτόν τον τίτλο και ο κόσμος υπήρξε πολύ παθιασμένος μπροστά σε αυτόν τον στόχο. Λάμβανα τα συναισθήματα των οπαδών και ήθελα να τους προσφέρω κάτι πίσω. Όταν δεν τα καταφέρνεις, νιώθεις τεράστια ευθύνη».

-Διαβάζοντας και παλιότερες δηλώσεις σου, είναι σαν έζησες δύο ζωές στην Ελλάδα: μία που απόλαυσες, στον Παναθηναϊκό, και μία που είχες παράπονα από το ελληνικό ποδόσφαιρο.

«Ήταν από τις πιο δύσκολες στιγμές, γιατί ένιωθα πως έπαιζα το καλύτερο ποδόσφαιρο της καριέρας μου. Ήμουν σε εξαιρετική κατάσταση και κάθε χρονιά, γινόμουν και καλύτερος. Ως ένας από τους πιο έμπειρους ποδοσφαιριστές στην ομάδα, ως ένας εκ των αρχηγών και αυτών που ηγούνταν, ένιωθα υπεύθυνος. Όταν δεν καταφέρνεις να πάρεις το πρωτάθλημα, ενώ παλεύεις κάθε μέρα γι' αυτό, σε πονάει. Είναι σαν γροθιά στο πρόσωπο. Θυμάμαι πως μετά από κάθε σεζόν αναρωτιόμουν: «είναι άραγε δυνατόν να κερδίσουμε το πρωτάθλημα, όσο καλή ομάδα κι αν έχουμε;». Και άλλοι είχαν καλό σύνολο, και άλλοι πάλευαν για τον τίτλο, αλλά δεν ήταν εύκολο. Ναι, είναι μία απαιτητική λίγκα, ειδικά για τους τέσσερις μεγάλους, αλλά κάθε φορά που στο τέλος της σεζόν, δεν τα είχαμε καταφέρει, υπήρχε μεγάλη απογοήτευση».

«Κανείς δεν μπορεί να πει πως συμπεριφέρθηκα σαν βλάκας»

-Και οι τελευταίοι μήνες στην Ελλάδα ήταν δύσκολοι, έτσι;

«Τα τέσσερα χρόνια είναι πολύς καιρός. Όπως είπα, πάλευα συνεχώς. Ήμουν σε ένα υπέροχο μέρος και έναν υπέροχο σύλλογο, αλλά στο τέλος δεν ήταν βιώσιμο να παραμείνω. Ήταν τόσο σκληρό πνευματικά, να διαχειριστώ πως δεν παίρναμε το πρωτάθλημα».

-Υπήρξε και ένα ζήτημα οφειλών, που σου άφησε το «παραθυράκι» για να προσπαθήσεις φύγεις ως ελεύθερος. Δεν διάλεξες αυτόν τον δρόμο, όμως.

«Σέβομαι τους πάντες, γιατί θέλω να με σέβονται κι αυτοί. Θεωρώ πως αν συμπεριφερθείς με ειλικρίνεια, θα σου επιστραφεί. Δεν υπήρχε στο μυαλό μου ως επιλογή να κάνω κάτι τέτοιο στον Παναθηναϊκό. Είναι κάτι που πηγάζει από τα παιδικά μου χρόνια και το κουβάλησα μαζί μου, στα χρόνια μου στο ποδόσφαιρο. Από όταν ξεκίνησα την πορεία μου, κανένας δεν μπορεί να πει πως συμπεριφέρθηκα σαν βλάκας ή πώς δεν έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Το πιο σημαντικό για εμένα ήταν να με εμπιστεύονται. Μπορεί κάπου να απέδωσα καλύτερα και κάπου λιγότερο καλά. Ποτέ δεν απογοήτευσα κάποιον, όμως, επίτηδες. Έτσι μεγάλωσα, έτσι με δίδαξαν οι γονείς μου και έτσι μαθαίνω στα παιδιά μου να συμπεριφέρονται».

-Όσον αφορά στους προπονητές; Ήσουν λίγο πιο κοντά με τον Γιάννη Αναστασίου, έτσι;

«Σίγουρα. Αυτός ήταν και ο πρώτος με τον οποίο επικοινώνησα. Συναντηθήκαμε και μου εξήγησε την κατάσταση στον Παναθηναϊκό, πως με θέλει, ακόμα κι αν ήξερε πως πρόσφατα είχα περάσει την πόρτα του χειρουργείου. Ήταν τόσο σίγουρος πως θα ξαναβάλω την καριέρα μου στις σωστές ράγες. Εκτίμησα πάρα πολύ το πόσο πίστεψε σε εμένα. Ταιριάξαμε. Το ίδιο συνέβη και με τον πρόεδρο, τον κύριο Αλαφούζο».

-Μιλήσατε με τον πρόεδρο πριν φύγεις;

«Ναι, τον συνάντησα και τα είπαμε. Δεν μπορώ να θυμηθώ και να σας πω ό,τι είπαμε, αλλά είχαμε και έχουμε πολύ καλή σχέση».

«Ο Μπενίτεθ είναι ηγέτης και ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ανθρώπους σαν αυτόν»

-Ήσουν στη Λεωφόρο τον Ιανουάριο του 2023, όπου βραβεύτηκες μαζί με τον Τζιμπρίλ Σισέ. Ήταν η σεζόν στην οποία ο Παναθηναϊκός έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Δεν τα κατάφερε και φέτος, συμπληρώνονται 16 χρόνια χωρίς τίτλο. Ποιος είναι ο βασικός λόγος, κατά τη γνώμη σου;

«Δεν ξέρω, για να είμαι ειλικρινής. Ο σύλλογος προσπαθεί εδώ και πολλά χρόνια. Πράγματι, το 2023 το έλεγα σε όποιον με ρωτούσε, πως ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να πάρει το πρωτάθλημα, να το φέρει "σπίτι", αλλά δυστυχώς, δεν συνέβη. Τα οικονομικά του είναι καλά, έχει καλούς παίκτες, φέρνει ακόμα περισσότερους μέσα από μεταγραφές. Θεωρώ πως είναι απλώς θέμα χρόνου. Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, έχοντας πάρει και έξτρα ώθηση από το νέο γήπεδο, είμαι σίγουρος πως θα κατακτήσει το πρωτάθλημα».

-Θεωρείς πως ο Ράφα Μπενίτεθ είναι αυτός που θα τον οδηγήσει εκεί;

«Πιστεύω πως ναι. Αν υπάρχει ένας άνθρωπος ικανός γι' αυτό, βάσει των όσων έχει καταφέρει στην καριέρα του, είναι αυτός. Είναι ηγέτης και ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τέτοιους. Και το ρόστερ που έχει να διαχειριστεί, είναι πλούσιο».

-Ανέφερες το νέο γήπεδο. Πώς θεωρείς ότι θα λειτουργήσει για τον Παναθηναϊκό, η μετάβαση από τη Λεωφόρο στον Βοτανικό;

«Σίγουρα θετικά. Μου άρεσε και μου αρέσει η Λεωφόρος. Είναι ένα πολύ δύσκολο γήπεδο για τον αντίπαλο, αλλά νομίζω πως ήρθε η ώρα. Ο σύλλογος χρειάζεται να κάνει το επόμενο βήμα. Είδα φωτογραφίες από τα σχέδια του καινούργιου γηπέδου και είναι πανέμορφο. Ελπίζω να μπορέσω να το επισκεφθώ σύντομα. Θεωρώ πως θα είναι πολύ σημαντικό βήμα για τον Παναθηναϊκό να παίξει σε ένα τόσο μοντέρνο γήπεδο».

-Εκείνες τις ημέρες που ήρθες στην Ελλάδα το 2023, «φούντωσαν» και οι συζητήσεις για επιστροφή σου στον Παναθηναϊκό, αλλά από κάποιο νέο πόστο.

«Δεν ήταν ποτέ τόσο κοντά στο να γίνει. Μίλησα με ανθρώπους του συλλόγου, αλλά σε πιο γενικό πλαίσιο. Πάντα υπάρχει η σκέψη, αλλά ταυτόχρονα η κατάσταση είναι ιδιαίτερη για μένα. Έχω τρία παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο. Θα είναι δύσκολο για εμάς να μετακινηθούμε για ακόμα μία φορά. Ποτέ δεν μπορείς να πεις ποτέ, αλλά αυτήν τη στιγμή, δεν το βλέπω πιθανό. Θα ήταν τεράστια τιμή να επιστρέψω στον Παναθηναϊκό, προφανώς, αλλά θα δούμε στο μέλλον. Παράλληλα, χαίρομαι που δύο πρώην συμπαίκτες μου, οι Κοτσόλης και Ζέκα, είναι στον σύλλογο. Έχουν μεγάλη καρδιά, είναι καλοί άνθρωποι και γνωρίζουν το ποδόσφαιρο. Είναι σημαντικό να προσέχεις και να έχεις τέτοιους ανθρώπους στο πλάι σου».

«Δεν θα διέλυα όσα έζησα στον Παναθηναϊκό, πηγαίνοντας αλλού στην Ελλάδα»

-Είχες την ευκαιρία να επιστρέψεις στην Ελλάδα, πάντως, αλλά απέρριψες τις προτάσεις.

«Δεν θα αναφέρω κανέναν σύλλογο. Θα πω απλώς, πως για μένα δεν υπήρχε καν σκέψη. Με όλο τον σεβασμό, αλλά για εμένα, μετά από όσα έζησα στον Παναθηναϊκό σε τέσσερα υπέροχα χρόνια, δεν ήταν εφικτό. Ένιωσα την αγάπη από τον σύλλογο και τον κόσμο. Δεν θα το κατέστρεφα. Δεν έφτασα ποτέ κοντά και το γνώριζε ο ατζέντης μου».

-Γενικότερα βάζεις τον ρομαντισμό πάνω από τον επαγγελματισμό;

«Από την πρώτη στιγμή που ήρθα, ένιωσα κάτι. Όσο περνούσε ο καιρός, ολοένα και μεγάλωνε. Ήταν σαν να μου είχε συμβεί το καλύτερο δυνατό. Προφανώς υπήρξαν και δύσκολες στιγμές. Δεν ήμουν τέλειος σε κάθε ματς, αλλά σίγουρα υπήρχε κάτι βαθύτερο. Από τη μέρα που έφυγα, οι Έλληνες μου δείχνουν πως δεν με ξεχνούν. Είτε έχουν καλά, είτε άσχημα αισθήματα για μένα. Ό,τι κι αν είναι το απολαμβάνω. Προσπαθώ να παραμένω ταπεινός και να βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά. Απόλαυσα τον χρόνο μου εκεί και δεν θα το κατέστρεφα. Αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».

-Αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, θα άλλαζες κάτι;

«Δεν ξέρω για να είμαι ειλικρινής. Συνέχεια λέμε πως "θα ήθελα να είμαι καλύτερος, να σκοράρω περισσότερο", αλλά στο τέλος, το πιο σημαντικό είναι να μην μπορεί να πει κανείς πως ο Μάρκους Μπεργκ δεν έδωσε τον καλύτερό του εαυτό. Δεν γίνεται να κρίνεις από μόνος σου έναν τίτλο, αλλά μπορώ να αποφασίσω μόνος μου τι είδους άνθρωπος και ποδοσφαιριστής θα είμαι. Έζησα τα πάντα, έπαιξα σε όλα τα μεγάλα τουρνουά: Europa League, Champions League, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, EURO, Παγκόσμιο Κύπελλο, χρίστηκα διεθνής με την εθνική ομάδα της Σουηδίας, οπότε είμαι χαρούμενος που είχα την ευκαιρία να ζήσω όλα αυτά. Είναι εμπειρίες τις οποίες μπορώ να έχω στο σακίδιό μου και να δίνω μικρές συμβουλές στους άλλους ως προπονητής. Δεν μετανιώνω για κάτι, ούτε ζητώ περισσότερα. Είμαι πολύ χαρούμενος και ευγνώμων που είχα μία τόσο μακρά και καλή καριέρα».