Οι θρύλοι που έμειναν με το... παράπονο: Οι 10 κορυφαίοι που δεν κατέκτησαν ποτέ «Χρυσή Μπάλα»

Κάθε χρόνο, τέτοιες ημέρες, ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης στρέφει το βλέμμα του στη Χρυσή Μπάλα. Το βραβείο που αποτελεί όνειρο για χιλιάδες ποδοσφαιριστές και καταλήγει στα χέρια ενός και μόνο εκλεκτού. Μία διάκριση που έχει ταυτιστεί με την ατομική καταξίωση, την αναγνώριση και πολλές φορές, με μία θέση ανάμεσα στους κορυφαίους του αθλήματος.

Φέτος ήταν η χρονιά του Χάρι Κέιν, ο οποίος στα 33 του χρόνια έγινε ο πέμπτος Άγγλος που βραβεύεται και ο πρώτος μετά από 25 χρόνια. Ο επιθετικός της Μπάγερν Μονάχου πήρε το τρόπαιο στα χέρια τη βραδιά που η Χρυσή Μπάλα συμπλήρωσε 70 χρόνια ζωής.

Ωστόσο, πίσω από τις λαμπερές τελετές, τις ιστορικές στιγμές, τους πανηγυρισμούς και τις φωτογραφίες των νικητών, υπάρχει μία άλλη πλευρά της ιστορίας. Εκείνη των μεγάλων απόντων. Των ποδοσφαιριστών που, παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο τους και τα εντυπωσιακά επιτεύγματά τους δεν ανέβηκαν ποτέ στο ψηλότερο σκαλί της συγκεκριμένης διάκρισης.

Άλλοι έπεσαν πάνω στην κυριαρχία του Λιονέλ Μέσι και του Κριστιάνο Ρονάλντο. Κάποιοι έχασαν το βραβείο για ελάχιστους βαθμούς, ενώ υπήρξαν και περιπτώσεις που οι ομαδικές επιτυχίες δεν αποδείχθηκαν αρκετές για να τους εξασφαλίσουν την πρώτη θέση.

Άλλωστε, πόσο εύκολο είναι να συγκρίνει κανείς έναν επιθετικό που πετυχαίνει 40 γκολ με έναν μέσο που καθορίζει ολόκληρο τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας του; Ή έναν αμυντικό που πραγματοποιεί μία σχεδόν αλάνθαστη χρονιά με έναν ποδοσφαιριστή που προσφέρει θέαμα και εντυπωσιακές ατομικές ενέργειες;

Η Χρυσή Μπάλα δεν αποτελεί πάντα τον απόλυτο καθρέφτη της ποδοσφαιρικής αξίας. Και οι παρακάτω δέκα περιπτώσεις αποτελούν ίσως την καλύτερη απόδειξη. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη λίστα δεν συμπεριλαμβάνονται ο Πελέ και ο Ντιέγκο Μαραντόνα, καθώς οι κανονισμοί της εποχής τους δεν επέτρεπαν σε μη Ευρωπαίους ποδοσφαιριστές να διεκδικήσουν το βραβείο.

1. Τιερί Ανρί - Ο ασταμάτητος «κανονιέρης» που λύγισε στις λεπτομέρειες

Αν υπήρξε ένας επιθετικός που έκανε το σκοράρισμα να μοιάζει με την πιο απλή, αλλά συνάμα και... περίτεχνη υπόθεση στον κόσμο, αυτός ήταν ο Τιερί Ανρί. Ο Γάλλος θρύλος της Άρσεναλ συνδύαζε εκρηκτικότητα, απίθανη τεχνική κατάρτιση και μία μοναδική ικανότητα να τελειώνει τις φάσεις με χαρακτηριστική άνεση.

Υπό τις οδηγίες του Αρσέν Βενγκέρ εξελίχθηκε στον απόλυτο ηγέτη των «κανονιέρηδων», κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Αγγλίας, μεταξύ των οποίων και το ιστορικό αήττητο της σεζόν 2003/04. Η μεγαλύτερη ευκαιρία του για τη Χρυσή Μπάλα παρουσιάστηκε το 2003. Είχε προηγηθεί μία εντυπωσιακή σεζόν στην Premier League, με 24 γκολ και 20 ασίστ, επίδοση που αποτύπωνε την πληρότητά του ως ποδοσφαιριστή.

Παρά τα κατορθώματά του, τερμάτισε δεύτερος στην ψηφοφορία, πίσω από τον Πάβελ Νέντβεντ της Γιουβέντους. Η ειρωνεία; Ο Ανρί ολοκλήρωσε την καριέρα του έχοντας κατακτήσει Μουντιάλ, Euro και Champions League, αλλά όχι το σημαντικότερο ατομικό βραβείο του ποδοσφαίρου.

2. Αντρές Ινιέστα - Ο άνθρωπος που χάρισε στην Ισπανία ένα ολόκληρο Μουντιάλ

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που χρειάζονται δεκάδες γκολ για να μείνουν στην ιστορία. Ο Αντρές Ινιέστα χρειάστηκε μία στιγμή, ένα κοντρόλ και ένα τελείωμα στο 116ο λεπτό του τελικού του Μουντιάλ του 2010.

Το γκολ του απέναντι στην Ολλανδία χάρισε στην Ισπανία το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της και τον τοποθέτησε οριστικά στο Πάνθεον του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο Ινιέστα υπήρξε ένας από τους βασικούς εκφραστές της ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας της Μπαρτσελόνα, συνδυάζοντας εξαιρετική τεχνική, ποδοσφαιρική ευφυΐα και μία σπάνια ικανότητα να δημιουργεί χώρους εκεί όπου οι υπόλοιποι έβλεπαν αδιέξοδα.

Το 2010 θεωρήθηκε ένας από τους ισχυρότερους υποψηφίους για τη Χρυσή Μπάλα, όμως κατέληξε δεύτερος, πίσω από τον συμπαίκτη του Λιονέλ Μέσι. Δύο χρόνια αργότερα αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής του Euro 2012 και κατέκτησε το βραβείο του καλύτερου παίκτη της UEFA, αλλά η Χρυσή Μπάλα συνέχισε να του ξεφεύγει. Ένα παράδοξο για έναν ποδοσφαιριστή που υπήρξε καθοριστικός σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας.

3. Τσάβι Ερνάντεθ - Ο «εγκέφαλος» που έμαθε στον κόσμο ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο

Ο Τσάβι δεν χρειαζόταν να σκοράρει για να κυριαρχήσει σε ένα παιχνίδι. Αρκούσε να έχει την μπάλα στα πόδια του. Ο Ισπανός χαφ υπήρξε ο άνθρωπος που καθόριζε τον ρυθμό της σπουδαίας Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα, μία ποδοσφαιρική προσωπικότητα που μπορούσε να ελέγχει ολόκληρες αναμετρήσεις μέσα από την ακρίβεια των μεταβιβάσεων και την αντίληψή του.

Με τους «μπλαουγκράνα» κατέκτησε τέσσερα Champions League και οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας, ενώ αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας που κατέκτησε δύο συνεχόμενα Euro και το Μουντιάλ του 2010. Κι όμως, παρά την τεράστια επιρροή του, δεν κατάφερε ποτέ να κερδίσει τη Χρυσή Μπάλα.

Μάλιστα, τερμάτισε τρίτος σε τρεις διαδοχικές ψηφοφορίες, το 2009, το 2010 και το 2011, σε μία εποχή όπου ο Μέσι και ο Κριστιάνο Ρονάλντο είχαν αρχίσει να μονοπωλούν τις κορυφαίες ατομικές διακρίσεις. Ίσως γιατί η ιδιοφυΐα του Τσάβι δεν αποτυπωνόταν τόσο εύκολα σε γκολ και ασίστ. Αποτυπωνόταν, όμως, σε έναν ολόκληρο τρόπο παιχνιδιού.

4. Πάολο Μαλντίνι - Ο αμυντικός που άγγιξε δύο φορές το βραβείο

Εάν η Χρυσή Μπάλα απονεμόταν αποκλειστικά με βάση τη διάρκεια, τη σταθερότητα και την ποδοσφαιρική κλάση, ο Πάολο Μαλντίνι δύσκολα θα έμενε χωρίς αυτή.

Ο εμβληματικός αρχηγός της Μίλαν υπηρέτησε τους «ροσονέρι» για 25 ολόκληρα χρόνια, πραγματοποιώντας 902 επίσημες συμμετοχές και κατακτώντας πέντε Κύπελλα Πρωταθλητριών/Champions League. Η ικανότητά του να διαβάζει τις φάσεις, οι σωστές τοποθετήσεις και η σπάνια ψυχραιμία του τον καθιέρωσαν ως έναν από τους κορυφαίους αμυντικούς όλων των εποχών.

Ο Ιταλός πλησίασε δύο φορές τη Χρυσή Μπάλα. Το 1994, όταν η Μίλαν κατέκτησε το Champions League διαλύοντας την Μπαρτσελόνα με 4-0 στον τελικό, τερμάτισε τρίτος πίσω από τον Χρίστο Στόιτσκοφ και τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Το ίδιο συνέβη και το 2003, όταν ανέβηκε ξανά στο τρίτο σκαλί της ψηφοφορίας, έχοντας οδηγήσει τη Μίλαν στην ευρωπαϊκή κορυφή.

Ο Μαλντίνι αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που αποδεικνύουν πως ακόμη και μία μυθική καριέρα δεν εγγυάται την κατάκτηση του συγκεκριμένου βραβείου.

5. Τζιανλουίτζι Μπουφόν - Ο θρύλος που έφτασε μία ανάσα από την κορυφή

Στην ιστορία της Χρυσής Μπάλας οι τερματοφύλακες σπάνια βρίσκονται στο επίκεντρο. Ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν, ωστόσο, κατάφερε να διεκδικήσει το βραβείο μέχρι τέλους. Το 2006 αποτέλεσε έναν από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της Ιταλίας στην πορεία προς την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Με καθοριστικές επεμβάσεις, εξαιρετική παρουσία και ηγετική προσωπικότητα, συνέβαλε τα μέγιστα στον θρίαμβο της «σκουάντρα ατζούρα».

Στη συγκεκριμένη διοργάνωση δέχθηκε μόλις δύο γκολ, το ένα από αυτογκόλ και το άλλο από πέναλτι στον τελικό. Οι εμφανίσεις του τον έφεραν στη δεύτερη θέση της Χρυσής Μπάλας, πίσω από τον συμπατριώτη του Φάμπιο Καναβάρο.

Ο Μπουφόν δεν λύγισε ποτέ από αυτή την απογοήτευση. Συνέχισε να αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο για πολλά ακόμη χρόνια, γράφοντας ιστορία με τη Γιουβέντους και την εθνική Ιταλίας. Ακόμη και χωρίς Χρυσή Μπάλα, το όνομά του παραμένει συνώνυμο της... αριστείας κάτω από τα γκολπόστ.

6. Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι - Η Χρυσή Μπάλα που δεν απονεμήθηκε ποτέ

Αν υπάρχει μία περίπτωση που προκαλεί ακόμη συζητήσεις για τις αποφάσεις γύρω από τη Χρυσή Μπάλα, αυτή είναι του Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι. Ο Πολωνός επιθετικός πραγματοποίησε μία από τις παραγωγικότερες σεζόν στην ιστορία του σύγχρονου ποδοσφαίρου το 2019/20, πετυχαίνοντας 55 γκολ σε 47 συμμετοχές με την Μπάγερν Μονάχου.

Οι Βαυαροί κατέκτησαν το τρεμπλ, με τον Λεβαντόφσκι να αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ σε Bundesliga, Κύπελλο Γερμανίας και Champions League.

Όλα έδειχναν πως θα αποτελούσε το μεγάλο φαβορί για τη Χρυσή Μπάλα, όμως η πανδημία του κορονοϊού άλλαξε τα δεδομένα. Το «France Football» αποφάσισε να ακυρώσει την απονομή του 2020, στερώντας από τον Πολωνό την ευκαιρία να διεκδικήσει το βραβείο στην κορυφαία χρονιά της καριέρας του.

Το 2021 έφτασε ξανά πολύ κοντά, αλλά τερμάτισε δεύτερος πίσω από τον Λιονέλ Μέσι, με διαφορά μόλις 33 βαθμών στην ψηφοφορία. Έχοντας κατακτήσει δύο συνεχόμενα βραβεία «The Best» της FIFA, παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ποδοσφαιριστή που αναγνωρίστηκε ως κορυφαίος στον κόσμο, χωρίς να έχει κατακτήσει τη Χρυσή Μπάλα.

7. Φρανκ Ριμπερί - Το τρεμπλ που δεν ήταν αρκετό

Το 2013 ο Φρανκ Ριμπερί τα είχε σχεδόν όλα. Ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής της Μπάγερν Μονάχου, η οποία κατέκτησε Bundesliga, Κύπελλο Γερμανίας και Champions League, ολοκληρώνοντας μία ιστορική χρονιά.

Ο Γάλλος εξτρέμ αποτελούσε μόνιμο πονοκέφαλο για κάθε αντίπαλη άμυνα. Με την εκρηκτικότητα, την τεχνική και τη δημιουργικότητά του, υπήρξε ένας από τους βασικούς λόγους που η Μπάγερν κυριάρχησε στην Ευρώπη. Μάλιστα, η UEFA τον ανέδειξε κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης για τη σεζόν 2012/13, μπροστά από Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο.

Όταν όμως έφτασε η ώρα της Χρυσής Μπάλας, η κατάληξη ήταν διαφορετική. Ο Ριμπερί περιορίστηκε στην τρίτη θέση, με τον Κριστιάνο Ρονάλντο να κατακτά το βραβείο και τον Μέσι να ακολουθεί δεύτερος. Η συγκεκριμένη ψηφοφορία παραμένει μία από τις πιο πολυσυζητημένες της τελευταίας εικοσαετίας. Για πολλούς, ο Γάλλος ήταν ο άνθρωπος που άξιζε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τη συγκεκριμένη διάκριση εκείνη τη χρονιά. Η ιστορία, πάντως, έγραψε κάτι διαφορετικό.

8. Ραούλ Γκονθάλεθ - Η «σημαία» της Ρεάλ που έμεινε δεύτερη

Για μία ολόκληρη γενιά φίλων της Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ραούλ δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος επιθετικός. Ήταν το πρόσωπο που συμβόλιζε τον σύλλογο.  Με αστείρευτο πάθος, τρομερή αίσθηση του γκολ και ηγετική προσωπικότητα, ο Ισπανός αποτέλεσε επί σειρά ετών τον άνθρωπο που οδηγούσε τους «μερένγκες» στις μεγαλύτερες επιτυχίες τους.

Κατέκτησε τρία Champions League, έξι πρωταθλήματα Ισπανίας και άφησε το όνομά του ανεξίτηλο στην ιστορία της ομάδας της Μαδρίτης. Το 2001 έφτασε πιο κοντά από ποτέ στη Χρυσή Μπάλα. Είχε πραγματοποιήσει εξαιρετική χρονιά, συμβάλλοντας καθοριστικά στην κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος και αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ της La Liga.

Ωστόσο, το βραβείο κατέληξε στον Μάικλ Όουεν, ο οποίος είχε πανηγυρίσει τρεις τίτλους με τη Λίβερπουλ. Ο Ραούλ τερμάτισε δεύτερος, χάνοντας μία ευκαιρία που δεν του παρουσιάστηκε ξανά με την ίδια ένταση. Παρά την απουσία της Χρυσής Μπάλας, παραμένει μία από τις εμβληματικότερες μορφές που φόρεσαν ποτέ τη λευκή φανέλα.

9. Νεϊμάρ - Το τεράστιο ταλέντο που έζησε στη σκιά δύο θρύλων

Ο Νεϊμάρ εμφανίστηκε στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ως ο ποδοσφαιριστής που θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Λιονέλ Μέσι και τον Κριστιάνο Ρονάλντο στην κορυφή. Η τεχνική του κατάρτιση, οι απρόβλεπτες ντρίπλες και η δυνατότητά του να δημιουργεί ευκαιρίες από το τίποτα τον καθιέρωσαν ως έναν από τους πιο θεαματικούς παίκτες της γενιάς του.

Στην Μπαρτσελόνα δημιούργησε μαζί με τον Μέσι και τον Λουίς Σουάρες μία από τις κορυφαίες επιθετικές τριάδες όλων των εποχών, κατακτώντας μεταξύ άλλων το Champions League του 2015. Εκείνη τη χρονιά τερμάτισε τρίτος στη Χρυσή Μπάλα, πίσω από τον Μέσι και τον Κριστιάνο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και το 2017.

Η μεταγραφή του στην Παρί Σεν Ζερμέν έναντι 222 εκατομμυρίων ευρώ αποτέλεσε την προσπάθειά του να βρεθεί στο επίκεντρο ενός νέου ποδοσφαιρικού εγχειρήματος. Ωστόσο, οι τραυματισμοί και η αδυναμία κατάκτησης του Champions League με τους Παριζιάνους δεν του επέτρεψαν να φτάσει ξανά τόσο κοντά στο βραβείο. Ένας ποδοσφαιριστής με σπάνιο χάρισμα, που δεν κατάφερε να μετατρέψει το τεράστιο ταλέντο του στη σημαντικότερη ατομική διάκριση.

10. Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς - Ο άνθρωπος που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον

Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς δεν ακολούθησε ποτέ τους κανόνες του συνηθισμένου ποδοσφαίρου. Δημιούργησε τους δικούς του. Με ύψος σχεδόν δύο μέτρα, απίθανη τεχνική για τα σωματικά του χαρακτηριστικά και μία προσωπικότητα που συχνά ξεπερνούσε τα όρια του αγωνιστικού χώρου, ο Σουηδός υπήρξε πραγματικά μοναδικός.

Πανηγύρισε πρωταθλήματα στην Ολλανδία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία, αφήνοντας το στίγμα του σε συλλόγους όπως ο Άγιαξ, η Γιουβέντους, η Ίντερ, η Μπαρτσελόνα, η Μίλαν και η Παρί Σεν Ζερμέν. Το 2013 πραγματοποίησε μία από τις καλύτερες χρονιές της καριέρας του, τερματίζοντας τέταρτος στη Χρυσή Μπάλα. Εκείνη τη χρονιά κέρδισε και το βραβείο Πούσκας για το απίθανο ανάποδο ψαλίδι που είχε πετύχει απέναντι στην Αγγλία, μία στιγμή που συμπύκνωσε ολόκληρη την ποδοσφαιρική του προσωπικότητα.

Το γεγονός ότι δεν κατέκτησε ποτέ το Champions League, σε συνδυασμό με την κυριαρχία άλλων σπουδαίων ποδοσφαιριστών στις ατομικές ψηφοφορίες, άφησε τη Χρυσή Μπάλα μακριά από τα χέρια του.

Ίσως, όμως, η περίπτωση του Ζλάταν να συνοψίζει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη το νόημα αυτού του αφιερώματος, μιας και δεν χρειάζεται απαραίτητα μία Χρυσή Μπάλα για να μείνεις αξέχαστος.