Οι βίοι αντίθετοι ενός κοινού στόχου

Η αρχή κάθε επιτυχίας είναι να ξέρεις που βρίσκεσαι και που θέλεις να φτάσεις… Ποιος είναι ο προορισμός. Είναι επίσης σημαντικό να είναι αναγνωρίσιμες οι δυσκολίες που πρέπει να ξεπεραστούν, αλλά και το σχέδιο: Να είναι συγκεκριμένο και να πιστεύεις σε αυτό. 

Από την αρχή της pre season, τόσο ο Παναθηναϊκός, όσο και ο Ολυμπιακός, έδειξαν ότι θα είναι (πολύ) επικίνδυνοι διεκδικητές της Ευρωλίγκας για τους αντιπάλους τους. Ίσως και τα φαβορί όπως πρώιμα αλλά όχι εντελώς αδικαιολόγητα προβλέπουν αυτοί που τους αρέσει η ανάρτηση ταμπέλας. 

Μία μικρή υπενθύμιση: Ειδικά ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε από την ακριβώς ίδια αφετηρία! Είναι γνωστή η κατάληξη. 

Τα δείγματα των δύο ομάδων μας στην Ευρωλίγκα ασφαλώς και δεν είναι ικανά ούτε κατ’ελάχιστον για να δικαιολογήσουν την αίσθηση της ανάδειξης τους ωε κυρίαρχες στην κούρσα για τον τίτλο τον Μάιο. 

Είναι όμως μία πρώτη ένδειξη της προβιάς που έχουν αποφασίσει να βάλουν στην πλάτη τους για να πορευτούν σε αυτό το δρόμο. Κι αυτό είναι που τι καθιστά επικίνδυνες. 

Ο Ολυμπιακός, παρότι πρωταθλητής Ευρώπης, δεν αναπαύεται στις δάφνες του, επιδίωξε την εξέλιξη. 

Ο Παναθηναϊκός, από τη δική του πλευρά και κουβαλώντας την απογοήτευση της περσινής σεζόν αποφάσισε ότι θέλει να αλλάξει. Ολοκληρωτικά. 

Και οι δύο ξέρουν: Και που είναι. Και που θέλουν να φτάσουν. Μα κυρίως γνωρίζουν (ή έχουν επιλέξει αδιαπραγμάτευτα) με ποιο τρόπο θα το κάνουν. 

Οι ερυθρόλευκοι του Γιώργου Μπαρτζώκα, έχοντας κάνει πανίσχυρες ενέσεις ταλέντου, κάνουν σαφές εξ αρχής ότι η ομάδα που πέρυσι ήταν στην ελίτ της Ευρωλίγκας τόσο τα αμυντικά, όσο και στα επιθετικά metrics, η εξέλιξη αφορά κατά βάση στην επίθεση. Τόσο σε ανοιχτό γήπεδο, όσο και στο set παιχνίδι, ο Ολυμπιακός θέλει να παίξει ακόμα πιο γρήγορα. Με την προσθήκη του Μακ Ιντάιρ, αλλά κατά βάση του -φάτε μάτια ψάρια- Μοντέρο, ο Γιώργος Μπαρτζώκας τεντώνει ακόμα περισσότερη τη διάσταση της ταχύτητας που έτσι κι αλλιώς είχε ως βασικό πυλώνα της τόσο ξεχωριστής φιλοσοφίας του. Μία φιλοσοφία που στηρίζεται αρχικά στη γρήγορη απόφαση. Πλέον έχει και πιο γρήγορα πόδια. Κι όταν αυτά συνδυαστούν με την απόφαση, το αποτέλεσμα είναι επικίνδυνο για κάθε αντίπαλο. 

Στη Μπασκόνια το κοντέρ έγραψε 106 και μάλιστα μετά από ένα πρώτο δεκάλεπτο που ήταν μάλλον αποκαρδιωτικό, έστω και για την αφετηρία της διοργάνωσης. Στα 33-34 λεπτά που απέμεναν η κυριαρχία ήταν ολοκληρωτικά. Η στόχευση στην ταχύτητα έζεχνε από παντού. Πιο γρήγορα πόδια σημαίνει πολύ καλύτερη εκμετάλλευση του ανοιχτού γηπέδου. Και πέρσι το έκανε. Φέτος μπορεί ακόμα καλύτερα. 

Περισσότερο ταλέντο σημαίνει αστραπιαία κίνηση ολόκληρης της ομάδας και δημιουργία πλεονεκτημάτων. Το …ελάχιστο να δημιουργεί στο transition, στο δευτερεύον transition ή στο set παιχνίδι, μετά άντε πιάστους. 

Στη Βιτόρια, πήρε 25 από τον Ντόρσει που έβρισκε τα ανοιχτά σουτ το ένα μετά το άλλο. Ο Βεζένκοφ είχε 22 με 10 σουτ και 6/6 βολές. Ο Μοντέρο 15 με 5 ασίστ, στις οποίες προσθέστε τις 6 του ΜακΙντάιρ που ακόμα …σκέφτεται, αλλά το έχουμε ξαναπεί, μόνο για καλό είναι αυτό (ακόμα), όσο η ομάδα του κερδίζει. Προσθέστε κι έναν Ταϊρίκ Τζοόυνς που με τους 12 πόντους έδειξε ότι τα πρώτα ημίχρονα των δύο αγώνων στο Άμπου Ντάμπι ήταν ένα μικρό σύννεφο που υποχώρησε γρήγορα. 

Το ζητούμενο για τους ερυθρόλευκους είναι η προσαρμογή τους στην άμυνα και αυτό θα είμαστε εδώ για να το αναλύουμε. Ο μαραθώνιος είναι ακόμα στα πρώτα μέτρα του. Συνιστά θέμα επιλογής ωστόσο: Θα πιστέψει ο κόουτς Μπαρτζώκας ότι με το ταλέντο και την επιθετική πυρηνική απειλή, παίρνει την ομάδα του να κάνει και μερικούς συμβιβασμούς στην άμυνα; Η θα σταθεί στις απαράβατες αρχές του; Βάζω στοίχημα στο δεύτερο. 

Από την άλλη πλευρά, κι ενώ ο Ολυμπιακός οριοθετεί την ταχύτητα ως προτεραιότητα, στο Τ Center, ο κόουτς Ομπράντοβιτς ξεκινά να χτίσει το δημιούργημα του από την άμυνα. 

Η Παρί (εντυπωσιακά αδύναμη βέβαια φέτος και χωρίς το ταλέντο που να λάμπει) το αντιλήφθηκε από νωρίς. Και ήταν η πρώτη στην Ευρωλίγκα που τράκαρε πάνω στο πνεύμα των παικτών του Ομπράντοβιτς που στη ρακέτα έστησαν ένα τείχος. Ο Παναθηναϊκός, ανεξαρτήτως αν θα βάζει 80 ή 90 στην επίθεση, θα νικά (όταν νικά) γιατί θα δέχεται λίγους.

Η προσέγγιση του Ζοτς είναι σαφής: Το σημείο εκκίνησης είναι η άμυνα. Σε όλα τα διαφορετικά επίπεδα. Η πρώτη γραμμή θα ασκεί τεράστια πίεση. Οι υπόλοιποι με το μέγεθος και τα χέρια τους θα κλείνουν χώρους. Κι όταν θα υπάρχει ρήγμα 2-3 κορμιά θα είναι εκεί για να στήνουν τα αναχώματα. Κι αν ο αντίπαλος είναι τόσο ικανός για να βρει μία kick out πάσα, οι close out άμυνες από παίκτες που έτσι κι αλλιώς έχουν μπόι, θα είναι τόσο δυναμικές που δε θα παίρνει περισσότερο. 

Με τους Γάλλους βέβαια δε χρειάστηκαν όλα αυτά. Η πρώτη γραμμή σε μεγάλο μέρος του αγώνα κατάπιε τους δημιουργούς, τα ρήγματα δεν ήρθαν και ο Παναθηναϊκός πληγωνόταν από τα λάθη τους. Ο Χϊφι κατάλαβε τι εστί βερίκοκο μετά την πασαρέλα που έκανε με την ομάδα του δύο προηγούμενα χρόνια στο ίδιο γήπεδο (με καλύτερους συμπαίκτες φυσικά). 

Τα rotation ήταν πάντα εκεί, η τακτική συγκεκριμένη, οι βοήθειες έρχοντα από παντού όταν χρειαζόταν. 

Ωστόσο, μία αλλαγή που παρατηρείται στους πράσινους και εκεί πρέπει να σταθούμε λίγο περισσότερο είναι η ατμόσφαιρα.

Ο Λευτέρης Μαντζούκας, ο παίκτης που όλο το καλοκαίρι περίμενε κάθε πρωί να χτυπήσει το τηλέφωνο για να μάθει σε ποια ομάδα θα πάει δανεικός, είναι το απόλυτο παράδειγμα. 

Προσέξτε: Ο Ίζακ Μπόνγκα, που με τόσο θόρυβο κατέφθασε το καλοκαίρι ως μία από τις πιο cheat μεταγραφές των πράσινων, στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκας έπαιξε 16.56 λεπτά… Γιατί ο Λευτέρης Μαντζούκας έμεινε στο παρκέ για 23.04. Αν κάνετε την πρόθεση των χρόνων μας κάνει ακριβώς 40! Δύο παίκτες μόνο κάλυψαν τη θέση “3” και ο Μαντζούκας κέρδισε σχεδόν 7 λεπτά περισσότερα γιατί έτσι έκρινε ο Ομπράντοβιτς ότι είναι το δίκαιο. Σε ένα box score όπου 10 παίκτες (Ρόγκα και Μωραϊτης δεν υπολογίζονταν λόγω ανετοιμότητας) έπαιξαν -/+ 20 λεπτά ο καθένας. Ισορροπία λέγεται. Και δικαιοσύνη. Όλοι είναι χρήσιμοι, όλοι απαραίτητοι. Κι όχι μόνο στα χαρτιά, ή στα λόγια. Στις πράξεις. 

Ο Ομπράντοβιτς δικαιούται να χαίρεται και για τον Ματίας Λεσόρτ, που για πρώτη φορά μετά από πάρα, πάρα πολύ καιρό έμοιασε στον Ματίας του 2024.Με νεύρο, με σωματική κατάθεση, με ενεργειακό απόθεμα ανεξάντλητο, αλλά κυρίως με τον χαρακτήρα και το body language του τύπου που μπορεί ακόμα και βουνά να μετακινήσει. Ίσως η δική του εμφάνιση να είναι ακόμα πιο σημαντική από αυτή του Μαντζούκα ή του Γιαμπουσέλε, που έσταζε κλάση σε όλες τις κινήσεις του. Το 11/12 βολές του Λεσόρτ είναι το πιο χαρμόσυνο μήνυμα. Ένας ψηλός που σταματιέται μόνο με φάουλ κι ευστοχεί στις βολές. 

Η σεζόν μόλις ξεκίνησε, αλλά η στόχευση είναι δεδομένη. Και το πιο αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι οι δύο ελληνικές ομάδες, και που βρίσκονται ξέρουν, και που θέλουν να φτάσουν και τον τρόπο έχουν αποφασίσει.