Οταν ο Σανμαρτεάν τραγούδησε στα μπουζούκια - Πώς περιέγραψε στο Athletiko το πιο τρελό βράδυ στην Ελλάδα

Στη συνέντευξη του Λουτσιάν Σανμαρτεάν στο Athletiko, τα λάθη κατά μήκος της καριέρας του, που δεν του επέτρεψαν να κάνει την καριέρα που θα μπορούσε, κάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος της. Άφησε χώρο, όμως, για κάποιες ιστορίες -εκτός γηπέδου- με το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον. Μία από αυτές; Στα μπουζούκια της Αθήνας!

Ο 46χρονος Ρουμάνος πρώην παίκτης των «πρασίνων», περιέγραψε πώς έζησε τη φιέστα μετά την κατάκτηση του νταμπλ το 2004, όταν σηκώθηκε στην πίστα και μπροστά στην τραγουδίστρια Πέγκυ Ζήνα, αλλά και όλους τους παρευρισκόμενους, άρχισε να τραγουδάει το «Ακροβατώ», μια δημοφιλή μπαλάντα του Βαλάντη.

Αναλυτικά, όσα ανέφερε ο Λουτσιάν Σανμαρτεάν στο Athletiko:

Υπάρχει κάτι, κάποια ιστορία που δεν ξεχνάς ποτέ για την Ελλάδα, είτε εντός είτε εκτός ποδοσφαίρου;
«Εκτός ποδοσφαίρου, δεν είχα κάποια, γιατί δεν έβγαινα πολύ έξω. Ήμουν, όπως σου είπα και πριν, εσωστρεφής, άνθρωπος που κοιτάζει τον εσωτερικό του κόσμο. Δεν έβγαινα πολύ έξω. Δεν ήμουν ο τύπος των πάρτι. Αλλά όταν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, ήταν μια πραγματικά ωραία στιγμή στο τέλος. Δεν μπορώ να την ξεχάσω. Πρέπει να ήταν γύρω στις 4 ή 5 το πρωί. Ήμασταν στην Πέγκυ Ζήνα. Δεν ξέρω ποιος τραγουδούσε. Οι παίκτες έπιναν, κάπνιζαν.
Για μένα ήταν, ξέρεις, επειδή πρέπει να γιορτάσεις το πρωτάθλημα με ένα πούρο κι εγώ αναρωτιόμουν: «Τι είναι αυτό;» Για μένα, ήταν πραγματικά κάτι έξω από τα συνηθισμένα».

Αυτή ήταν η πρώτη φορά στα μπουζούκια;
«Ναι, σίγουρα. Και μετά, στις 4 η ώρα, ήμουν με τον ταξιτζή, έναν συγκεκριμένο που με πήγαινε από το σπίτι στο προπονητικό κέντρο και με γύριζε πίσω. Και είχαμε μια καλή σχέση. Και αυτός ο τύπος ήταν εκεί μαζί μας το πρωί και είπε στην τραγουδίστρια αν μπορεί να πει το «Ακροβατώ» του Βαλάντη. Εκείνη είπε, εντάξει. Και οι υπόλοιποι ρώτησαν: «Γιατί;» Επειδή μιλούσε ελληνικά μαζί τους. Και είπε: «Επειδή ο Λουτσιάν θέλει να τραγουδήσει». Εγώ τα έχασα, γιατί δεν κατάλαβα τι είπε και ήρθε σε μένα. Ο κόσμος στεκόταν απλώς εκεί, στον πάνω όροφο. Κανονικοί θαυμαστές. Οπότε είπα: «Εντάξει, ας τραγουδήσουμε».
Και άρχισαν να τραγουδούν αυτό το τραγούδι. Ήμουν κάπως χαρούμενος. Έπινα ένα-δυο ποτήρια κρασί. Και έπρεπε να κάνω κάτι. Απλώς σηκώθηκα μαζί του και τραγουδήσαμε το «Ακροβατώ» και τον ρωτούσα για τους στίχους.
Όταν τελειώσαμε, επικράτησε σιωπή για 10, 15 ή 20 δευτερόλεπτα.
Προσπαθούσα να πω σε αυτόν τον τύπο ότι ήταν λάθος. Η φωνή μου δεν είναι καλή. Το ξέρω, το καταλαβαίνω, δεν είπα τα σωστά λόγια. Αλλά γιατί δεν λένε τίποτα; Και μετά από 20 δευτερόλεπτα, η διοίκηση, οι παίκτες και η οικογένεια ξεσπούν κάπως έτσι, πετώντας χαρτοπετσέτες. Ακριβώς έτσι. Δεν μιλούσα πέρα από «Καλημέρα», «Καληνύχτα», «Καλησπέρα». Τέτοιες λέξεις. Δεν είπα πολλά, αλλά όταν με άκουσαν να τραγουδάω στα ελληνικά, όχι κάτι ιδιαίτερο, για εκείνους είπαν «ουάου». «Τι συνέβη; Αυτός ο τύπος δεν μιλάει ποτέ εδώ και τρία χρόνια. Δεν λέει τίποτα πέρα από “Καληνύχτα”, “Καλημέρα”, “Καλησπέρα”, “Ευχαριστώ”. Τι συνέβη;» Ξέσπασαν και οι οπαδοί επίσης. Για μένα ήταν κάτι ξεχωριστό. Προσπάθησαν να έρθουν κοντά μου, να με ταρακουνήσουν, να με αγκαλιάσουν. Ήταν μια ξεχωριστή στιγμή, επειδή ήρθε μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου. Εκείνη τη στιγμή, απλώς ολοκληρώθηκε ο τρόπος με τον οποίο έγινα κομμάτι της ομάδας».

Αλλά μπορείς να το τραγουδήσεις καλά.
«Δεν ξέρω αν μπορώ να το τραγουδήσω καλά. Η φωνή μου δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά μπορώ να πω τα λόγια. Όταν μαθαίνεις ένα τραγούδι, σε όποια χώρα κι αν πας, αν σου αρέσει ένα τραγούδι και προσπαθείς να μάθεις τα λόγια, βγαίνει φυσικά. Αυτός ο τύπος, ο οδηγός του ταξί, με άκουγε συχνά, γιατί κάθε φορά μου έβαζε αυτό το τραγούδι κι εγώ το τραγουδούσα επειδή μου άρεσε. Κι έτσι ήξερε ότι μπορώ να τραγουδήσω. Γι' αυτό και πρότεινε στη διοίκηση να μοιραστώ μια στιγμή μαζί τους, και ήταν τόσο ξεχωριστή, τόσο ωραία. Ήταν μια εκπληκτική, πραγματικά εκπληκτική στιγμή».