Η Χενγκαμέχ Χαντιγιάνι έγινε η πρώτη Ιρανή της ενόργανης που αγωνίστηκε σε Ασιατικούς Αγώνες σχεδόν μισό αιώνα μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Μία παρουσία με ιστορική σημασία για την ενόργανη γυμναστική του Ιράν καταγράφηκε στους Ασιατικούς Αγώνες Αϊτσί-Ναγκόγια της Ιαπωνίας, με την 20χρονη Χενγκαμέχ Χαντιγιάνι να γίνεται η πρώτη αθλήτρια της χώρας στο άθλημα που συμμετείχε σε Ασιατικούς Αγώνες 47 χρόνια μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979 και 52 χρόνια μετά την τελευταία παρουσία στον θεσμό, το 1974 στην Τεχεράνη.
Η Χαντιγιάνι πήρε μέρος στα προκριματικά του άλματος γυναικών στις 22 Σεπτεμβρίου και ολοκλήρωσε την προσπάθειά της στη 13η θέση, χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, βαθμολογήθηκε με 12.333 στο πρώτο άλμα και 11.900 στο δεύτερο, με την τελική βαθμολογία της να διαμορφώνεται στους 12.316 βαθμούς.
Η ιστορικότητα της παρουσίας της αφορά ειδικά τους Ασιατικούς Αγώνες και όχι γενικά τις διεθνείς διοργανώσεις. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Ιούνιο του 2026, η Χαντιγιάνι είχε αγωνιστεί στο Ασιατικό Πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής, όπου είχε καταλάβει την 22η θέση στο άλμα. Μαζί της είχαν συμμετάσχει και άλλες δύο αθλήτριες από το Ιράν, σηματοδοτώντας την επιστροφή της γυναικείας ενόργανης της χώρας σε ασιατικό επίπεδο.
Μάλιστα, η παρουσία της γυναικείας ομάδας στο Ασιατικό Πρωτάθλημα ήταν αυτή που οδήγησε στην παραχώρηση από την Ασιατική Ένωση Γυμναστικής μίας θέσης στο Ιράν για τους Ασιατικούς Αγώνες. Σε εσωτερικό αγώνα επιλογής μεταξύ δέκα αθλητριών, η Χαντιγιάνι συγκέντρωσε την υψηλότερη βαθμολογία και εξασφάλισε το εισιτήριο για τη Ναγκόγια.
Η Χαντιγιάνι φυσικά δεν είναι η πρώτη γυναίκα γυμνάστρια στην ιστορία του Ιράν. Η χώρα είχε ξεκινήσει να αναπτύσσει το άθλημα πριν από την επανάσταση του 1979. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 1964, η μόλις 14χρονη Τζαμιλέχ Σορουρί βρέθηκε στην τετραμελή πρώτη γυναικεία Ολυμπιακή αποστολή του Ιράν και σε αντίθεση με τις τρεις συναθλήτριές της που συμμετείχαν σε αγωνίσματα του στίβου, εκείνη αγωνίστηκε στην ενόργανη γυμναστική και κατέκτησε την 81η θέση.
Μία δεκαετία αργότερα, στους Ασιατικούς Αγώνες της Τεχεράνης το 1974, η γυμναστική μπήκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα της διοργάνωσης, σε μία περίοδο κατά την οποία οι γυναίκες του Ιράν είχαν παρουσία σε αρκετά αθλήματα, ανάμεσα στα οποία και η ενόργανη γυμναστική.
Το 1979 όμως η ιρανική επανάσταση ανέτρεψε τη μοναρχία του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί και οδήγησε στην εγκαθίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας υπό τον Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί. Το νέο καθεστώς αναδιαμόρφωσε ριζικά το νομικό και κοινωνικό πλαίσιο της χώρας με βάση την ισλαμική νομοθεσία, επιβάλλοντας μεταξύ άλλων αυστηρούς περιορισμούς στην παρουσία των γυναικών στη δημόσια ζωή.
Έπειτα από την ισλαμική επανάσταση η παρουσία των γυναικών του Ιράν στον διεθνή αθλητισμό περιορίστηκε σημαντικά, ενώ η ενόργανη ήταν ένα από τα αθλήματα που ουσιαστικά εξαφανίστηκαν από το υψηλό αγωνιστικό επίπεδο για τις γυναίκες της χώρας, καθώς οι κολλητές αγωνιστικές εμφανίσεις και η έκθεση του γυμνού σώματος στα άκρα ήταν αντιδιαμετρικά αντίθετες με τις θεοκρατικές αντιλήψεις και τη σαρία του νέου καθεστώτος.
Πολλά χρόνια πέρασαν, πολλά ταλέντα χάθηκαν και η γυμναστική στο Ιράν δεν αναπτύχθηκε ουσιαστικά τις επόμενες δεκαετίες, ούτε καν σε επίπεδο ανδρών, αφού η πρώτη φορά που Ιρανός γυμναστής επέστρεψε στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν το 2024 στο Παρίσι με τον Μεχντί Ολφάτι να κατακτά την έβδομη θέση στο άλμα. Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν τα τελευταία χρόνια, κατά τα οποία το Ιράν επανεμφανίζεται, δειλά, στον παγκόσμιο χάρτη.
Το ξέρω ότι αυτή η στιγμή δεν ανήκει μόνο σε εμένα
Μετά την παρουσία της στη Ναγκόγια, η Χαντιγιάνι αναφέρθηκε στη σημασία που είχε για την ίδια η συγκεκριμένη στιγμή, αφιερώνοντάς την στις γυναίκες που ασχολήθηκαν με τη γυμναστική στο Ιράν όλα τα προηγούμενα χρόνια.
«Έχω δει αυτή τη στιγμή χίλιες φορές και ακόμη δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι συνέβη. Σήμερα είμαι η πιο ευτυχισμένη, όχι μόνο για εμένα, αλλά για όλα τα κορίτσια της γυμναστικής στο Ιράν. Για όλα τα κορίτσια που ονειρεύτηκαν από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα και ίσως για χρόνια απλώς εύχονταν να δουν μία τέτοια εικόνα», ανέφερε.
Πίσω από αυτή βρίσκονται τα όνειρα, οι προσπάθειες και τα δάκρυα πολλών
Η 20χρονη τόνισε ότι πίσω από τη δική της παρουσία βρίσκεται η προσπάθεια πολλών ανθρώπων: «Ξέρω ότι αυτή η στιγμή δεν ανήκει μόνο σε εμένα. Πίσω από αυτή βρίσκονται τα όνειρα, οι προσπάθειες και τα δάκρυα πολλών. Τα κορίτσια που ονειρεύτηκαν πριν από εμένα, προσπάθησαν και άνοιξαν τον δρόμο για τη σημερινή ημέρα».
Παράλληλα, εξέφρασε την ελπίδα ότι η δική της παρουσία θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές. «Ελπίζω να ήμουν μία καλή εκπρόσωπος για τα κορίτσια της χώρας μου και να άνοιξα τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Θέλω όταν ένα κορίτσι από το Ιράν βλέπει αυτή την εικόνα να σκέφτεται: “Άρα γίνεται... μπορώ κι εγώ”».
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
