O Σιλβέν Φρανσίσκο στο Athletiko για όλα όσα δεν περίμενες να ακούσεις απ' αυτόν

Στο λόμπι του ξενοδοχείου, δεν είχε πολύ κόσμο. Η ώρα ήταν περασμένη και η αποστολή του Παναθηναϊκού στη Ρόδο μόλις είχε αφιχθεί.

Ο Σιλβέν Φρανσίσκο, φορώντας το πιο πολύτιμο κοστούμι του επαγγελματισμού του δεν αρνήθηκε να κάτσει στον καναπέ. Το έκανε με χαρά. Η ώρα περνούσε, ήταν κουρασμένος από το ταξίδι, αλλά υπήρχε κάτι που τον κρατούσε εκεί. Οι ερωτήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη. Ερωτήσεις που δεν αφορούσαν στο τόπι, τις επιτυχίες. Ίσως τις “αποτυχίες” αυτές που τον σημάδεψαν.

Μία συνέντευξη που δε θα ερεθίσει κανένα οπαδικό ένστικτο, ούτε θα υποσχεθεί χρυσάφια και ρουμπίνια, είναι δύσκολο να βρει τον clickbait τίτλο της. Ούτε για μετάλλια μιλήσαμε, ούτε για τρόπαια. Μιλήσαμε όμως, για όλα αυτά, πίσω από τα οποία κρύβονται τα βάθρα και τα κύπελλα. Για τις δύσκολες στιγμές, για τον ατίθασο παιδικό εαυτό του που σοκαρίστηκε ότι είδε μία σφαίρα να καρφώνεται δίπλα πάνω σε ένα ανθρώπινο σώμα, για όλα τα στερεότυπα που χρειάστηκε να νικήσει, για το ύψος του, την “αμερικανικά” στο παίξιμο του που του προκαλούσε προβλήματα. Για την Ανγκόλα και τους παππούδες του, για την οικογένεια του και τις θυσίες της.

Αν θες να διαβάσεις υποσχέσεις για ραμμένα αστέρια μετά από μήνες, δεν είσαι στο σωστό μέρος.

Οι αθλητές, όλοι οι αθλητές και κυρίως αυτοί που προκαλούν τον θαυμασμό είναι πολλά περισσότερα από μυώδη σώματα που βάζουν τη μπάλα στο καλάθι με ευκολία και γεμίζουν συναισθήματα τους οπαδούς των ομάδων τους.

Οι αθλητές, πρώτα, και πάνω απ’όλα είναι ο ιδρώτας τους, οι δυσκολίες που συνάντησαν, οι διηγήσεις τους κι ένα τελεί όλα αυτά τα κομμάτια, δυσάρεστα, πολύ δυσάρεστα ή πολύχρωμα της ζωής τους, που διαμορφώνουν τον σημερινό εαυτό τους.

Κι αυτή η συνέντευξη μπορεί να μην έχει κάποια σούπερ εκπληκτικό τίτλο που θα σε ενθουσιάσει, αλλά αν ψάξεις βαθιά μέσα της μπορεί και να βρεις κάτι πιο σημαντικό από αυτό.

Καλή θέαση...