St Elmore’s Fire!
Η πιο όμορφη ιστορία του Σάμερ Λιγκ του Λας Βέγκας, τα όνειρα που δε σταματάνε ποτέ και μία ταινία που για τους Boomers ήταν τα Φιλαράκια πριν τα …”Φιλαράκια”
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Επτά ήταν αυτοί…
- Ο Κέρμπι, ή αλλιώς …Εμίλιο Εστέβεζ
- Ο Γουίλι, ή αλλιώς… Ρομπ Λόου
- Ο Κέβιν, ή αλλιώς Αντριου Μακ Κάρθι
- Η Τζουλς, ή αλλιώς …Ντέμη Μουρ
- Ο Άλεξ, ή αλλιώς… Τζουντ Νέλσον
- Η Λέσλι, ή αλλιώς… Αλι Σίντυ και…
- Η Γουέντι, αλλιώς… Μαρ Γουίνινχαμ
Και η γωνιά τους το μπαράκι του Σαντ Έλμο…
Για να είμαι ειλικρινής, με πληγώνει που το …λογοπαίγνιο στον τίτλο δε θα το καταλάβει σχεδόν κανείς, παρά μόνο ελάχιστοι Boomers, που στα μέσα της δεκαετίας του ’80, είχαν συναντήσει τους εαυτούς τους, στην παρέα του St Elmo. Και τη φωτιά που έκαιγε τα σωθικά της, στα τελευταία μέτρα της φοίτησης στο Τζόρτζταουν, 20-22 ετών οι περισσότεροι βασανίζονταν από τα προβλήματα της εποχής, της περιοχής, της ηλικίας, του μέλλοντος. Καριέρα, έρωτας, μέλλον, ανεξαρτησία, τραύματα…
Στη δεύτερη δεκαετίας της ζωής μας, όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία, κάποιοι από εμάς συναντήσαμε τα Φιλαράκια (μας), πριν τα F.R.I.E.N.D.S.
Στο Λας Βέγκας, σχεδόν 40 χρόνια μετά, ένας τύπος με λιγοστά μαλλιά, περίεργο στυλ, χωρίς μούσκουλα, λευκός και σε πολύ ασυνήθιστη ηλικία για την πασαρέλα των νιάτων, γίνεται viral…
Στα social media, οι χρήστες γελάνε… “Ποιος είναι αυτός που φοράει τη φανέλα τον Λέικερς;” αναρωτιέται κάποιος…
“Γιατί επιτρέπουν στους θεατές να πάρουν μέρος στους αγώνες;” γράφει κάποιος άλλος…
Το βίντεο, έχει απαθανατίσει τον καραφλό 30άρη να ευστοχεί σε τρίποντο και μετά, αντί πανηγυρισμού, να περνάει το χέρι του πάνω από το γυμνό κεφάλι του. Σαν να λέει: “Και χωρίς μαλλιά, είμαι ακόμα εδώ”. Ενας πανηγυρισμός που έχει γίνει ήδη αγαπημένος πολλων, που δεν έχουν σαρκαστική διάθεση απέναντί του...
Ο κόσμος δεν τον αναγνωρίζει… Οι πολλοί, οι πανηγυρτζίδες του ίντερνετ, που είναι έτοιμοι να φτύσουν ειρωνεία και χλευασμό… Οι λίγοι όμως, είναι εκεί για να τους επαναφέρουν…
“Είναι ο Τζον Ελμορ, θρυλικός παίκτης του Μαρσαλ, που στο κολέγιο έκανε παπάδες”. Ο γρίφος είχε λυθεί. Ούτε θεατής ήταν, ούτε κάποιος που κληρώθηκε το εισιτήριό του να αγωνιστεί σε μία ομάδα της αρεσκείας του, στο πλαίσιο των happenings του Σάμερ Λιγκ.
Και κάπου εδώ, ξεκινάει η ιστορία μας… Η πιο όμορφη ιστορία του φετινού συναπαντήματος στο Λας Βέγκας και το δικό μας St …Elmore’s fire. Τη “φωτιά” που έχει ένας 30άρης να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα και να παίξει επιτέλους στο ΝΒΑ. Μάλλον δε θα τα καταφέρει, αλλά η προσπάθεια ποτέ δεν αξιολογείται με βάση το αποτέλεσμα. Ο Τζον Ελμορ είναι πηγή έμπνευσης.
Γεννήθηκε στην Δυτική Βιρτζίνια, το 1995 και κάπου εκεί κοντά φοίτησε στο γυμνάσιο. Ο Τζον Ελμορ ήταν με λίγα λόγια παιχτάρα. Και οι 31 πόντοι του στο Τζορτζ Γουάσινγκτον ήταν μόλις ένα από τα πιστοποιητικά του. Τα όνειρα χτίζονταν πετραδάκι πετραδάκι. Δεν αιθεροβατούσε… Έστω κι αν το 2014 ψηφίστηε ως ο καλύτερος παίκτης ολόκληρης της Πολιτείας. Το VMI, η στρατιωτική σχολή της Βιρτζίνια καραδοκούσε και εξασφάλισε τη δέσμευσή αρκετό πριν το γυμνασιακό απολυτήριο. Έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι ο πατέρας του Τζον, ο Γκέι, είχε παίξει στο ίδιο σχολείο και ήταν ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία του.
Εντούτοις, μόλις λίγες εβδομάδες πριν ενταχθεί στο πρόγραμμα, συνέβη κάτι που ο ίδιος ήταν αδύνατον να ελέγξει… Ο λατρεμένος παππούς του διαγνώστηκε με καρκίνο. Τελικό στάδιο.
“Ήταν αυτός που μας μεγάλωσε” είπε ο Τζον στο ESPN, το 2015. Η απόφασή του δεν χρειάστηκε απολύτως κανένα φίλτρο. Το σπίτι του παππού Οτ, ήταν τρεις ώρες μακριά από το VMI. Η συναισθηματική απόσταση δε, ήταν χαοτική. Δεν έμεινε. Γύρισε ε τον αδελφό στο σπίτι του παππού τους, στο Τσάρλεστον. Καριέρα, μπάσκετ, χρήματα, ανέσεις δεν τον ενδιέφεραν εκείνη τη στιγμή. Ούτε αυτόν, ούτε τον αδελφό του, Οτ, που είχε μάλιστα και το όνομα του παππού.
Για πολλούς μήνες τα δύο αδέλφια κοιμούνταν στον καναπέ τα βράδια. Και μέχρι να βραδιάσει, ήταν δίπλα στο παππού, κρατώντας το χέρι του, μιλώντας με αυτόν, περνώντας χρόνο. Ήξεραν ότι κάθε μέρα ζωής, μπορούσε να είναι η τελευταία. Μετά από 4 μήνες ο Οτ σταμάτησε να αναπνέει.
“Για εμένα η οικογένεια ήταν τα πάντα, μου έμαθε όλα όσα ξέρω, με έκανε αυτό που είμαι. Και δεν έχω μετανιώσει για τίποτα” είπε χρόνια αργότερα, ο Τζον.
Σημαντική λεπτομέρεια… Κανένα από τη δύο αδέλφια πήρε “απελευθέρωση” από το VMI… Το σχολείο δε δέχθηκε ποτέ Τία αιτιάσεις τους και σαν …απατημένος σύζυγος προσπάθησε να τους δημιουργήσει πρόβλημα. Ο Οτ, είχε κάνει redshirt την πρώτη σεζόν του στο VMI, όπου είχε δικαίωμα να παίξει ένα χρόνο νωρίτερα, για να περιμένει τον αδελφό του (που θα ερχόταν το αμέσως επόμενο καλοκαίρι) για να διανύσει όλη την τετραετή φοίτησή του, μαζί με τον Τζον.
Δύο μετά την επιστροφή του στο Τσάρλεστον, ο Τζον αποφάσισε να αναζητήσει και πάλι την μπασκετική τύχη του, κάπου εκεί κοντά. Σε απόσταση μιας ώρας βρισκόταν το Μάρσαλ, ένα κολέγιο όπου προπονητής ήταν ο Νταν Ντ’Αντονι, αδελφός του Μάικ.
Το μπέρδεμα με το VMI ήταν τόσο πολύ περίπλοκο όμως… Δεν είχε την ελευθερία να μετακινηθεί σε άλλο σχολείο χωρίς να περιμένει ένα χρόνο εκτός δράσης…
Το ήξερε… Επίσης ήξερε ότι δεν είχε το δικαίωμα ο ίδιος να επικοινωνήσει με τον κόουτς Ντ’ Αντόνι για να διεκδικήσει μία υποτροφία. Έτσι, αυτό που έκανε ήταν να πηγαίνει με γνωστούς και φίλους και να παίζει μπάσκετ, ανεξάρτητο ουσιαστικά, στις εγκαταστάσεις του Μάρσαλ…
“Ήταν πολύ μίζερο” είπε κάποια στιγμή, ενώ ο θρύλος θέλει να έχει πληρώσει μόνος του περίπου 50 χιλιάδες δολάρια για να φοιτήσει στο Μάρσαλ, πριν πάρει την υποτροφία από τον Ντ’ Αντόνι.
Ένα βράδυ σημείωσε 101 πόντους. Με 33/38 τρίποντα. Το γραφείο του Νταν Ντ’ Αντόνι ήταν λίγο πιο πέρα, αλλά δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε στο γήπεδο.
“Ήταν μέν μίζερο, όμως, από την άλλη πλευρά, μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω τους μελλοντικούς συμπαίκτες και συμμαθητές στο Μάρσαλ” είπε.
Μέχρι που ένας πρώην προπονητής του Μάρσαλ, Γκρεγκ Γουάιτ, ενημέρωσε τον Ντ’Αντόνι… “Έχεις ένα θησαυρό δίπλα σου, που έχει περάσει πολλά για να φτάσει μέχρι εδώ. Εκμεταλλεύσου τον. Δώστου μία υποτροφία”.
Ο κόουτς του σχολείου όπως είπε… “Δεν είχα ιδέα περί τίνος επρόκειτο”, αλλά μετά από σχετική έρευνα… “Κατάλαβα ότι είχα δίπλα μου τον κορυφαίο παίκτη ολόκληρης της Πολιτείας. Μόνο αυτό ήξερα όμως. Δεν τον είχα δει να παίζει”.
Και δεν τον είδε μέχρι την ημέρα που του έδωσε υποτροφία. Και από το δεύτερο παιχνίδι που ξεκίνησε στην πεντάδα, δεν ξαναβγήκε ποτέ από αυτή.
Το 2018 ο κόουτς Ντ’ Αντόνι, είπε ότι ο Ελμορ είναι ένα υβρίδιο του Στιβ Νας και του Στεφ Κάρι. “Για να μην παρεξηγηθούμε… Το παιχνίδι του είναι μία διασταύρωση των δύο” είπε ο αδελφός του Μάικ, που είχε συνεργαστεί στους Σανς με τον Νας, ως μέλος του προπονητικού σταφ του Φοίνιξ. “Είναι κάτι σαν ένας scoring point guard, παρόμοιος με τον Κάρι, κι όμως έχει την πονηριά του Νας. Έχει κάθε είδους τελειώματα στο καλάθι. Εκτελεί εκτός ισορροπίας λέι απ που δεν θα μπορούσα καν να σκεφτώ ότι μπορεί να κάνει”.
Την πρώτη χρονιά του στο Μάρσαλ τελείωσε ως δεύτερος στις ασίστ σε ολόκληρη την Περιφέρεια, ενώ την επόμενη χρονιά είχε 19.7 πόντους μέσο όρο. Και μετά 22.7 και 20.2 στην χρονιά της αποφοίτησης.
Το Μάρσαλ έλαβε αυτόματη πρόκριση στην March Madness εξαιτίας του και αυτός οδήγησε τους Herd στην πρώτη τους νίκη σε τουρνουά NCAA, μια αναπάντεχη και πολύσυζητημένη ανατροπή επί του Wichita State, σημειώνοντας 27 πόντους.Εγινε ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στο Conference USA, ξεπερνώντας τον Στέφον Τζάκσον του UTEP ενώ νωρίτερα στη σεζόν, ξεπέρασε τους πάντες στις ασίστ και πήρε την πρώτη θέση όλων των εποχών στην περιφέρεια (περνώντας τον Τζούλιαν Στόουν του UTEP). Είναι ο πρώτος παίκτης στην ιστορία της NCAA Division I που έχει πάνω από 2.500 πόντους και πάνω από 750 ασίστ. Στις 19 Μαρτίου 2019, έγινε ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών της Marshall, σπάζοντας το ρεκόρ που κατείχε ο Σκιπ Χέντερσον.
Ας μη λέμε περισσότερα όμως… Ο Ελμορ δεν επιλέχθηκε ποτέ στο ντραφτ. Ξεκινώντας από το 2020 τα επόμενα χρόνια έπαιξε σε πέντε διαφορετικές χώρες, περνώντας μάλιστα και από τα μέρη μας, όπου αγωνίστηκε στον Ιωνικό Νίκαιας… Δε στέριωσε. Το γιατί αναζητείται. Αυτός δεν εγκατέλειψε ποτέ όμως. Δύο φορές που υπέγραψε συμβόλαιο με ομάδες του ΝΒΑ τον έκοψαν είτε την ίδια ημέρα (!!!), είτε την επόμενη. Δεν έμεινε ποτέ περισσότερο από ένα 24ώρο. Μέχρι που την περασμένη σεζόν, σε ηλικία 30 ετών, επέστρεψε για δεύτερη φορά στην G League και τους Στόκτον Κινγκς για να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Με τον ίδιο να πετυχαίνει στον δεύτερο τελικό με το Ρίο Γκράντε, 32 πόντους.
Πλέον είναι στα 30… Αλλά η φωτιά καίει ακόμα μέσα του. Στο Λας Βέγκας δεν είναι ο γηραιότερος παίκτης. Υπάρχει και ο Άαρον Γουίλιαμς, που είναι 34. Αλλά για αυτόν, ουδείς αναρωτήθηκε στα social media… “Τι διάολο κάνει ένας φίλαθλος στο παρκέ και γιατί φοράει τη φανέλα των Λέικερς”
Θα υπάρχουν πάντα όμως αυτοί που θα συμφωνούν σε κάτι που ο ίδιος είπε πριν από 10 χρόνια... Οτι είναι ένας από τους πιο υποτιμημένους παίκτες στην ιστορία του μπάσκετ των ΗΠΑ.
Για τον Τζον Ελμορ, τα πάντα, τα πάντα όμως, περιγράφονται από το κατατεθέν τραγούδι της ταινίας St Elmo’s fire… Το Man in Motion, του John Parr…
Και κυρίως αυτό…
“Play the game, you know you can't quit until it's won”
Παίξε το παιχίδι, ξέρεις ότι δεν μπορείς να τα παρατήσεις μέχρι να νικήσεις”.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
