Θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του, αλλά οι τραυματισμοί, η τεράστια πίεση και μια σκληρή μάχη με την κατάθλιψη έβαλαν πρόωρο τέλος στην καριέρα του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Υπήρξε μια εποχή που στη Γερμανία πίστευαν ότι ο Σεμπάστιαν Ντάισλερ θα γινόταν ο επόμενος μεγάλος σταρ του ποδοσφαίρου της χώρας.
Στα 20 του είχε γίνει διεθνής με τη Γερμανία. Στα 22 του είχε συμφωνήσει τη μεταγραφή του στην Μπάγερν Μονάχου.
Η πορεία του έμοιαζε προδιαγεγραμμένη. Μόνο που η ιστορία του Ντάισλερ δεν γράφτηκε ποτέ όπως την περίμεναν.
Τραυματισμοί, χειρουργεία, κατάθλιψη και μια τεράστια ψυχολογική πίεση άρχισαν σταδιακά να παίρνουν από πάνω του αυτό που αγαπούσε περισσότερο.
Μέχρι που, τον Ιανουάριο του 2007, σε ηλικία μόλις 27 ετών, αποφάσισε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο.
Ο Ντάισλερ γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1980 στο Λέραχ της Γερμανίας και μεγάλωσε σε μια περιοχή κοντά στα σύνορα με την Ελβετία.
Από μικρός ξεχώριζε. Πέρασε από τις ακαδημίες της Μπορούσια Μένχεγκλαντμπαχ και σε ηλικία μόλις 18 ετών έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβουν όλοι ότι είχαν μπροστά τους κάτι ξεχωριστό.
Το 1999 μετακόμισε στη Χέρτα Βερολίνου. Ο Ντάισλερ ήταν ακόμη πολύ νέος, αλλά έπαιζε σαν ποδοσφαιριστής που είχε ήδη χρόνια στην Bundesliga. Η τεχνική του, η δημιουργικότητά του και η ικανότητά του να αγωνίζεται τόσο ως δεξιός χαφ όσο και πιο κεντρικά τον έκαναν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ταλέντα της Γερμανίας.
Σύντομα ήρθε και η εθνική ομάδα. Έκανε το ντεμπούτο του το 2000 και πήρε μέρος στο Euro της ίδιας χρονιάς, πριν καν κλείσει τα 21. Η Γερμανία είχε βρει τον επόμενο μεγάλο της ποδοσφαιριστή. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.
Το 2002 ήρθε η μεγάλη μεταγραφή. Η Μπάγερν Μονάχου συμφώνησε με τη Χέρτα για την απόκτησή του έναντι περίπου 9,5 εκατομμυρίων ευρώ. Στο Μόναχο τον περίμεναν ως έναν από τους παίκτες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το μέλλον του συλλόγου και της εθνικής ομάδας.
Μόνο που πριν προλάβει να φορέσει τη φανέλα των Βαυαρών ήρθε το πρώτο μεγάλο χτύπημα. Στις 18 Μαΐου 2002, σε φιλικό της Γερμανίας με την Αυστρία, υπέστη σοβαρή ζημιά στο δεξί γόνατο. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.
Οι τραυματισμοί επέστρεφαν ξανά και ξανά. Υποβλήθηκε σε πολλαπλές επεμβάσεις στα γόνατα και έχασε μεγάλα κομμάτια της καριέρας του. Έχασε το Μουντιάλ του 2002, το Euro 2004. Και όταν η Γερμανία ανέλαβε να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, εκείνος ήθελε όσο τίποτα άλλο να βρίσκεται εκεί. Τελικά δεν τα κατάφερε.
Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν ήταν πλέον το γόνατο. Ήταν αυτό που συνέβαινε μέσα του.
Το 2003 ο Ντάισλερ αντιμετώπισε σοβαρό επεισόδιο κατάθλιψης και χρειάστηκε να μείνει εκτός δράσης για μήνες. Η πίεση που είχε δημιουργηθεί γύρω από το όνομά του, οι τραυματισμοί και η αίσθηση ότι έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύει πως άξιζε όσα περίμεναν από εκείνον τον επιβάρυναν σημαντικά.
Επίσης, όταν έγινε γνωστό ότι είχε συμφωνήσει να φύγει από το Βερολίνο, μέρος των οπαδών της Χέρτα στράφηκε εναντίον του. Ο ίδιος αργότερα μίλησε για εκείνη την περίοδο ως ένα σημείο καμπής στη ζωή του.
Ένιωθε ότι τον αντιμετώπιζαν σαν προδότη. Και ενώ ήταν τραυματίας και δεν μπορούσε να απαντήσει μέσα στο γήπεδο, έπρεπε να διαχειριστεί όλη αυτή την πίεση έξω από αυτό
Χρόνια αργότερα θα περιέγραφε εκείνη την περίοδο ως μία από τις πιο δύσκολες της ζωής του.
Ο Ντάισλερ κατάφερε να κερδίσει τίτλους με την Μπάγερν και είχε καλές στιγμές, αλλά συνολικά η παρουσία του στην ομάδα ήταν πολύ μικρότερη από αυτή που όλοι περίμεναν.
Στα περίπου τεσσεράμισι χρόνια του στην Μπάγερν αγωνίστηκε μόλις σε 62 παιχνίδια της Bundesliga και πέτυχε οκτώ γκολ.
Στις 16 Ιανουαρίου 2007 ανακοίνωσε ότι σταματάει το ποδόσφαιρο. Ήταν 27 ετών. Σε ηλικία που ένας ποδοσφαιριστής βρίσκεται συνήθως στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, ο Ντάισλερ αποφάσισε ότι δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει.
Επέστρεψε στη νοτιοδυτική Γερμανία και απομακρύνθηκε από τα μέσα ενημέρωσης και τον επαγγελματικό χώρο του ποδοσφαίρου.
Το 2009 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του, Zurück ins Leben — «Επιστροφή στη ζωή» — στην οποία μίλησε για την καριέρα του, τις δυσκολίες του και την κατάθλιψη.
Σε χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου λέει ότι έκανε «πόλεμο» με το ίδιο του το σώμα. Προσπαθούσε να γίνει άτρωτος και παρομοίαζε τον εαυτό του με ένα τανκ. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η σκέψη ότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του περισσότερο σαν ευαίσθητο άνθρωπο/«βιολιστή» που προσπαθούσε να αποκτήσει το σκληρό περίβλημα ενός τανκ. Αυτή η αντίθεση είναι ουσιαστικά ο πυρήνας της ιστορίας του: ένα εξαιρετικά ευαίσθητο άτομο που προσπαθούσε να επιβιώσει σε έναν χώρο όπου θεωρούσε ότι έπρεπε να είναι αδιάβλητο.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
