Έμπαινε στο γήπεδο με βαμμένο πρόσωπο, λάτρευε το heavy metal και δεν φοβόταν να τα βάλει με κανέναν - Ήταν ίσως ο πιο εκκεντρικός ποδοσφαιριστής, όμως η ζωή του είχε ένα τραγικό τέλος, όταν έπεσε θύμα ληστείας στα 37 του.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
Στα γήπεδα της Αργεντινής, τη δεκαετία του 1990, υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής που ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητος.
Δεν είχε αγωνιστεί ποτέ στην πρώτη κατηγορία, δεν είχε φορέσει τη φανέλα κάποιας μεγάλης ευρωπαϊκής ομάδας, δεν ήταν διεθνής. Κι όμως, όσοι τον έβλεπαν να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο δεν τον ξεχνούσαν ποτέ.
Το πρόσωπό του ήταν βαμμένο λευκό και μαύρο, σαν μέλος συγκροτήματος black metal. Τα μακριά μαλλιά του και η εκκεντρική εμφάνισή του έμοιαζαν εντελώς ξένα με την εικόνα του παραδοσιακού ποδοσφαιριστή.
Το όνομά του ήταν Ντάριο Ντιμπουά.
Και η ζωή του ήταν τόσο διαφορετική όσο και η εμφάνισή του.
Ο Ντιμπουά γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες και πέρασε ολόκληρη σχεδόν την ποδοσφαιρική του καριέρα στις μικρότερες κατηγορίες της Αργεντινής. Έπαιξε μεταξύ άλλων στη Λουγκάνο, τη Φεροκαρίλ Μίντλαντ, τη Ντεπορτίβο Ριέστρα, τη Ντεπορτίβο Λαφερέρε και τη Βικτοριάνο Αρένας.
Συνολικά αγωνίστηκε σε περίπου 150 παιχνίδια στις χαμηλότερες κατηγορίες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, αλλά δεν ήταν το ποδόσφαιρο η μεγάλη αγάπη του.
Ο Ντιμπουά λάτρευε τη μουσική και ειδικά το heavy metal και το black metal. Έπαιζε μουσική, συμμετείχε σε συγκροτήματα και εργαζόταν παράλληλα ως μουσικός και ηχολήπτης.
Το ποδόσφαιρο, όπως είχε εξηγήσει ο ίδιος, του άρεσε κυρίως επειδή ήταν ανταγωνιστικό και του επέτρεπε να γυμνάζεται και να εξασφαλίζει κάποια χρήματα για να συνεχίζει τη μουσική του. Και κάποια στιγμή αποφάσισε να ενώσει τις δύο μεγάλες αγάπες του.
Το 1998, αγωνιζόμενος στη Φεροκαρίλ Μίντλαντ, ο Ντιμπουά έκανε κάτι που μέχρι τότε δεν είχε δει κανείς στο αργεντίνικο ποδόσφαιρο. Πριν από ένα παιχνίδι, ζωγράφισε το πρόσωπό του λευκό και μαύρο. Ήταν το λεγόμενο «corpse paint», το χαρακτηριστικό μακιγιάζ που χρησιμοποιούσαν αρκετοί μουσικοί του black metal.
Έλεγε ότι όταν έβαφε το πρόσωπό του ένιωθε μεγαλύτερη δύναμη και ότι έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο έτοιμος «να πολεμήσει» τους αντιπάλους. Και οι αντίπαλοι πράγματι δεν ήξεραν τι να περιμένουν.
Για περίπου 13-14 παιχνίδια εμφανίστηκε με διαφορετικά σχέδια στο πρόσωπό του, προκαλώντας τεράστια εντύπωση.
Οι δημοσιογράφοι τον βάφτισαν «ο Kiss του ποδοσφαίρου». «Το κάνω γιατί μου δίνει δύναμη. Βάφεσαι, βγαίνεις έξω να πολεμήσεις και να σκοτώσεις τους αντιπάλους σου. Οι συμπαίκτες μου το πήραν στην πλάκα, αλλά αρκετοί από τους αντιπάλους μου φοβήθηκαν. Είμαι ένας κλόουν με βαμμένο πρόσωπο, αλλά έτοιμος να πεθάνω για τη φανέλα» είχε πει σε συνέντευξή του.
Η εμφάνιση του Ντιμπουά άρχισε να ενοχλεί. Κάποια στιγμή η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αργεντινής παρενέβη και απαγόρευσε στους ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται με βαμμένα πρόσωπα.
Ο Ντιμπουά είχε πλέον γίνει γνωστός σε ολόκληρο το ποδοσφαιρικό κύκλωμα των μικρών κατηγοριών. Αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός για έναν ακόμη λόγο.
Δεν φοβόταν να τα βάλει με κανέναν. Σε μία από τις ομάδες του, η διοίκηση είχε συμφωνήσει με χορηγό να πληρώνει χρήματα για κάθε νίκη. Η ομάδα κέρδισε τρεις αγώνες. Τα χρήματα όμως δεν εμφανίστηκαν.Ο Ντιμπουά δεν το άφησε να περάσει.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας πήρε λάσπη και κάλυψε το λογότυπο του χορηγού πάνω στη φανέλα του. Ήταν ο δικός του τρόπος να πει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να διαφημίζει μια εταιρεία που δεν πλήρωνε τους ποδοσφαιριστές.
Ο Ντιμπουά είχε γίνει ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς «αντισυμβατικούς» ποδοσφαιριστές των μικρών κατηγοριών της Αργεντινής.
Το 2003, αγωνιζόμενος στη Βικτοριάνο Αρένας, η ομάδα του αντιμετώπιζε τη Γιουβεντούδ Ουνίδα. Μετά τη νίκη της Βικτοριάνο Αρένας, ο Ντιμπουά έκανε μια σοβαρή καταγγελία. Υποστήριξε δημόσια ότι άνθρωπος της αντίπαλης ομάδας είχε προσφέρει χρήματα στους ποδοσφαιριστές για να χάσουν. Ο Ντιμπουά αρνήθηκε να συμμετάσχει. Αντίθετα, βγήκε και το κατήγγειλε.
Η συγκεκριμένη ιστορία ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον μύθο γύρω από το όνομά του: ένας ποδοσφαιριστής των μικρών κατηγοριών που δεν είχε κανένα πρόβλημα να μιλήσει όταν θεωρούσε ότι κάτι ήταν λάθος.
Το 2005, η καριέρα του σταμάτησε απότομα. Υπέστη σοβαρό τραυματισμό στους συνδέσμους του γονάτου. Χρειαζόταν επέμβαση για να επιστρέψει.Όμως τα χρήματα δεν υπήρχαν. Στις μικρές κατηγορίες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, τα χρήματα ήταν ελάχιστα και ο Ντιμπουά δεν είχε τη δυνατότητα να καλύψει μόνος του το κόστος της επέμβασης και της αποκατάστασης.
Η ομάδα του δεν ανέλαβε τα έξοδα όπως περίμενε και τελικά αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ήταν 34 ετών.
Αφού σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ο Ντιμπουά αφοσιώθηκε ακόμη περισσότερο στη μουσική. Έπαιζε σε συγκροτήματα και εργάστηκε ως ηχολήπτης σε συναυλίες.
Και τότε ήρθε το τελευταίο και πιο τραγικό κεφάλαιο της ζωής του. Στις 2 Μαρτίου 2008, ο Ντιμπουά είχε ολοκληρώσει τη δουλειά του ως ηχολήπτης σε έναν χώρο στη Λα Ματάνσα, στην ευρύτερη περιοχή του Μπουένος Άιρες.
Καθώς επέστρεφε, έπεσε θύμα ληστείας.Οι δράστες τον πυροβόλησαν δύο φορές. Μία από τις σφαίρες τον χτύπησε στην κοιλιά και μία στο πόδι. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση. Οι γιατροί προσπάθησαν να τον κρατήσουν στη ζωή.
Για δύο εβδομάδες έδωσε μάχη, αλλά δεν τα κατάφερε. Στις 17 Μαρτίου 2008, μόλις μία εβδομάδα μετά τα 37α γενέθλιά του, ο Ντάριο Ντιμπουά πέθανε.
Οι συνθήκες γύρω από την επίθεση και την υπόθεση δεν ξεκαθαρίστηκαν ποτέ πλήρως.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
