Στη διαδρομή του Κουτσουπιά ως την Εθνική τίποτα δεν ήταν απλό και συνηθισμένο
Ο Ηλίας Κουτσουπιάς έφυγε παιδί από την Ελλάδα και το όνειρο της Εθνικής, από στόχος έγινε πραγματικότητα όπως όλα στην καριέρα του ως τώρα: με έναν τρόπο λίγο διαφορετικό.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
«Η Εθνική Ελλάδας δεν είναι ένα όνειρο πια. Είναι στόχος». Από τους 26 στις κλήσεις του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στην Εθνική Ελλάδας, ο Ηλίας Κουτσουπιάς αποτελεί το νέο πρόσωπο και πριν από μερικούς μήνες, αυτά τα λόγια είχε μοιραστεί σε συνέντευξή του στον Ιταλό δημοσιογράφο, Τζιανλούκα Ντι Μάρτζιο. «Όταν τραυματίστηκα στο γόνατο, κάθε μέρα έγραφα για έναν στόχο: το Μουντιάλ του 2026. Η Ελλάδα δεν τα κατάφερε, αλλά ανυπομονώ για τη στιγμή που θα κληθώ, γιατί είναι κάτι που πάντα ήθελα». Τώρα πια δεν είναι στόχος, είναι πραγματικότητα και μάλιστα, με τον δικό του τρόπο. Γι' αυτό ίσως για κάποιους αποτελεί ένα νέο πρόσωπο γενικότερα. Όχι μόνο για το κεφάλαιο της Εθνικής Ελλάδας. Κι ας είναι 25 ετών, γεμάτος από εμπειρίες στο ιταλικό ποδόσφαιρο.
Από τον Σεπτέμβριο του 2026 ο Έλληνας κεντρικός χαφ είναι μέλος της Άντερλεχτ, αλλά για εννέα συναπτά έτη, ο γιος του άλλοτε παίκτη του ΟΦΗ, Γιώργου Κουτσουπιά, έπαιζε στην Ιταλία. Εννέα χρόνια σερί, γιατί πολύ απλά από τα 16 του επέλεξε να αφήσει τη γενέτειρά του, το Ηράκλειο της Κρήτης, και την τελευταία «στάση» στην Ελλάδα -τις ακαδημίες του Πλατανιά Χανίων- για να μεταβεί στην Ιταλία και την Εντέλα.
Ιταλικά δεν γνώριζε, αλλά έμεινε μόνος εκεί πριν καν ενηλικιωθεί, χωρίς να επιλέξει τον πιο βατό δρόμο: της μεταγραφής σε μία ελληνική ακαδημία, πιθανότατα του Big-4. Γιατί στην Ιταλία φανταζόταν ένα καλύτερο ποδοσφαιρικά μέλλον και όχι γιατί τον περίμενε κάποιος στρωμένος δρόμος. Το κάθε άλλο. Χρειάστηκαν πολλά «πάνω» και «κάτω», πολλή υπομονή και επιμονή σε στιγμές που δεν έπαιζε, αντιμετώπιζε σοβαρούς τραυματισμούς ή περίμενε την ευκαιρία του.
«Θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει τα πάντα, αλλά στις 12 Ιανουαρίου του 2024, όταν τραυματίστηκα, ξαναγεννήθηκα. Σήμερα, δεν θα άλλαζα τίποτα. Έχασα χρόνο, αλλά ωρίμασα. Είναι ένας λόγος που βρίσκομαι εδώ. Η επιτυχία με της ανόδου με τη Φροζινόνε είναι ακόμα πιο όμορφη μετά από δυσκολίες σαν αυτή, γιατί κανένας δεν μου έδωσε τίποτα τζάμπα» συμπλήρωσε.
Μετά από Εντέλα, Μπολόνια, Τερνάνα, Μπάρι, Καταντζάρο και κάτι λιγότερο από έναν χρόνο υπό τις οδηγίες του σπουδαίου Φάμπιο Καναβάρο στην Μπενεβέντο, σαν να ευθυγραμμίστηκαν όλα στη σεζόν 2025/26 με τη Φροζινόνε. Κατέγραψε 38 συμμετοχές στη Serie B, σκόραρε οκτώ γκολ, μοίρασε τέσσερις ασίστ και το σημαντικότερο όλων: βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει την άνοδο στη Serie A. «Πέρασα εξαιρετικά εδώ, αλλά θα μιλήσω με τον σύλλογο να βρούμε την καλύτερη λύση μαζί».
Η Άντερλεχτ ήταν αυτό το επόμενο βήμα στην καριέρα του, το οποίο αναζητούσε. Παρότι υπήρξε έντονο ενδιαφέρον και από την Ελλάδα, επέλεξε να συνεχίσει στο Βέλγιο, ακολουθώντας για ακόμα μία φορά τον πιο δύσκολο δρόμο προς τον μεγάλο του στόχο: την Εθνική Ελλάδας. Έτσι κι αλλιώς, από τότε που μπήκε στο μπλοκάκι του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ως μία αξιόπιστη λύση για τα χαφ, πάντοτε έκανε βήματα προς τα πάνω.
Στα 25 του χρόνια πια, στα επερχόμενα ματς για τη League A του Nations League, απέναντι σε Ολλανδία (εκτός) και Σερβία (εντός), ίσως τσεκάρει ένα ακόμα κουτάκι σε αυτή τη διαδρομή κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική Ομάδων ανδρών, μετά από εκείνες των Κ18, Κ19 και Κ21. Και το σημαντικότερο; Με τον δικό του τρόπο, τον λιγότερο συνηθισμένο.
Μην χάνεις είδηση. Βάλε το στην Google
