Τελικά δεν ήταν σιωπή

Κάθε σημαντικό συμβάν στη ζωή μας έχει μια στιγμή που μένει χαραγμένη στο μυαλό μας για πάντα. Για κάθε άνθρωπο αυτή η στιγμή είναι κάτι διαφορετικό. 

Για εμένα, όσον αφορά το Athletiko, αυτή η στιγμή βρίσκεται σε ένα δωμάτιο με τρία γραφεία.
Γιατί κάποτε τόσα ήταν. Τρία. Όσα και τα άτομα που κάθονταν πίσω από αυτά.

Όσο λοιπόν τα άτομα ήταν τρία οι συζητήσεις ήταν αρκετές, οι ιδέες ακόμα περισσότερες και τα όνειρα ατελείωτα. 

Μερικές φορές όμως υπήρχε και σιωπή. Και δεν τα πηγαίνω καθόλου καλά με τις σιωπές!
Τις κρίνω αυστηρά. Είτε ως άβολες, είτε ως αντιπαραγωγικές και σίγουρα ως εκνευριστικές.

Οι σιωπές με τον καιρό έπαψαν να υπάρχουν, όχι γιατί άλλαξαν οι άνθρωποι που τις προκαλούσαν, αλλά γιατί, ενώ τα γραφεία έμειναν τρία, οι άνθρωποι έγιναν τέσσερεις, πέντε, έξι κοκ.

Το μικρό δωμάτιο δεν μπορούσε να μας χωρέσει πια. Και φυσικά δεν μπορούσε να χωρέσει τη σιωπή μας.

Η μετακόμιση ήταν μοιραία και στο νέο μας «σπίτι» οι σιωπές έγιναν κυριολεκτικά δείγμα προς εξαφάνιση.

Μέσα σε αυτά τα νέα δεδομένα, της μόνιμης φασαρίας, σαν μια ανοιχτή τηλεόραση που δεν κλείνει ποτέ και απλά ανεβοκατεβαίνει η ένταση του ήχου από το 7 στο 42, γεννήθηκε το Athletiko.

Την στιγμή εκείνη, η ένταση του ήχου ήταν γύρω στο 25 και το ημερολόγιο έγραψε 10 Απριλίου του 2025.

Πλέον, έναν χρόνο μετά, συνειδητοποιώ πόσο λάθος ήμουν για αυτό που νόμιζα πως με ενοχλούσε. Τελικά δεν ήταν σιωπή.

Ήταν ο αναγκαίος χρόνος που παίρναμε για να συνειδητοποιήσουμε τι ζούμε. Μια ευκαιρία να φτιάξουμε κάτι δικό μας. Κάτι από το μηδέν. Κάτι που θα έχει ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Και τελικά το φτιάξαμε. Και τελικά πέτυχε. Και τελικά ο εαυτός μας δεν μας κρατά μούτρα για αυτό το κομμάτι που δώσαμε και πάντα λείπει από εμάς.

Χρόνια πολλά Athletiko!