Το ατού, το σκεπτικό και η πρακτική του ΠΑΟΚ στο μεταγραφικό παζάρι

Αν το ποδόσφαιρο είναι το λεγόμενο όπιο του λαού, οι μεταγραφές αποτελούν μια παράπλευρη αλλά το ίδιο… εθιστική ναρκωτική ουσία. Δεν υπάρχει ούτε ένας φίλαθλος στον κόσμο που να μη θέλει, να μην ονειρεύεται την απόκτηση ενός νέου ποδοσφαιριστή από την ομάδα του. Ακόμα κι αν είναι πλήρης. Ακόμα κι αν τα έχει κατακτήσει όλα.

Με τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο να βρίσκεται σε εξέλιξη, τα μεγάλα (και όχι μόνο) ελληνικά κλαμπ παλεύουν προκειμένου να ενισχυθούν με νέο αίμα στο ρόστερ τους. Το καθένα με τον δικό του τρόπο, με τη δική του φιλοσοφία.

Μέσα σε αυτά, φυσικά και ο ΠΑΟΚ. Με διαφορετικό όμως σκεπτικό που προκύπτει ίσως όχι τόσο από ποδοσφαιρική προσέγγιση αλλά από τα δεδομένα που έχει φτιάξει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Ο Δικέφαλος έχει την πολυτέλεια να διαθέτει έναν σταθερό κορμό, ένα συμπαγές σύνολο και έναν μεθοδικό προπονητή. Με δουλειά από το παρελθόν, με δουλειά στο παρόν και δουλειά για το μέλλον. Έτσι, οι όποιες επιλογές του είναι στοχευμένες, περνούν από συγκεκριμένα φίλτρα και έχουν τον ίδιο προσανατολισμό. Χωρίς να σκαμπάζει από πίεση στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, χωρίς να σέρνεται σε σπασμωδικές κινήσεις. Το θέμα δεν είναι να αποκτηθεί κάποιος παίκτης για να παίξει στο Αγρίνιο το Σάββατο ή στο Καραϊσκάκη την Τετάρτη, αλλά ένας καλός ποδοσφαιριστής που θα αποτελεί μια top επιλογή για τα επόμενα 2,5-3,5 χρόνια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Βάνια Ντρκούσιτς. Ένα στόπερ που έχουν ξεχωρίσει εξ αρχής στην Τούμπα, και το οποίο θεωρούν ότι πληροί όλες τις προϋποθέσεις που έχουν τεθεί. Η διαπραγμάτευση είναι δύσκολη καθώς η ρωσική ομάδα δεν «καίγεται» με τα λεφτά, δε βιάζεται, ενώ έχει γύρω της και άλλους μνηστήρες.

Το απλό θα ήταν για τον ΠΑΟΚ να στραφεί αλλού και να έχει φέρει ήδη στην Θεσσαλονίκη έναν καινούριο κεντρικό αμυντικό. Δεν είναι όμως αυτή η πρακτική που ακολουθείται. Κάτι που δεν ισχύει μόνο τώρα αλλά κατά την πλειονότητα των επιλογών τα τελευταία χρόνια.

Οι «ασπρόμαυροι» έχουν… χτίσει το ατού να μην πιέζονται από το χρόνο, με στόχο να πάρουν τους παίκτες που χρειάζονται, και με τους όρους που θέλουν. Έχουν αποδείξει άλλωστε στην πράξη ότι οι ομάδες δεν αγοράζονται σε μια μεταγραφική περίοδο αλλά χτίζονται σε βάθος χρόνου.